Κρίση είναι θα περάσει!

Του Αλέξανδρου Τζάρου

Παρατηρώντας τις πολιτικές εξελίξεις και ανακεφαλαιώνοντας, δεν μπορώ παρά να κάνω κάποιες σκέψεις. 

Στην Ελλάδα εκτός από την οικονομική κρίση υπάρχει γενικευμένη κρίση εμπιστοσύνης, με αποτέλεσμα την άνοδο των άκρων. Κόμματα που δεν υπήρχαν η δεν φαντάζονταν καν είσοδο στη βουλή τώρα εμφανίζουν μεγάλα ποσοστά στις δημοσκοπήσεις. Ανεξάρτητοι Έλληνες, Χρυσή Αυγή, ΔΗΜΑΡ

Τι έγινε; Μήπως επικράτησε η άποψη ότι η κρίση δεν θα έχει τέλος; Γιατί μέσα σε δυόμιση χρόνια οι Έλληνες πολίτες έχασαν την εμπιστοσύνη τους στα κόμματα που οι ίδιοι εξέλεξαν θριαμβευτικά να τους εκπροσωπήσουν;

Όταν ξεκίνησε η κρίση υπήρχε ένα μούδιασμα και ένας απροσδιόριστος φόβος αλλά δεν είχε χαθεί η ψυχραιμία... Επικρατούσε η παραδοχή της άποψης ότι θα μπούμε σε μια σύντομη περίοδο ύφεσης. Στην πορεία ακουστήκαν τόσες κραυγές που ξεχάστηκε το ουσιαστικό και απλό: Περνάμε Κρίση!!!!!!!!! Τα κόμματα έκαναν ότι μπορούσαν για να κατηγορήσουν το ένα το άλλο για την οικονομική κρίση. Το ΠΑΣΟΚ είπε ότι για όλα έφταιγε ο Καραμανλής που απέκρυψε το άλειμμα του 16%. Η ΝΔ είπε ότι για όλα έφταιγε το ΠΑΣΟΚ που φούσκωσε το έλλειμμα  και δεν διαπραγματεύτηκε τίποτα (τώρα βέβαια η ΝΔ έκανε γαργάρα και την επαναδιαπραγμάτευση και τις κατηγορίες για το έλλειμμα, υπογράφοντας ότι θα εφαρμόσει κατά γράμμα το μνημόνιο) και η αριστερά ότι για όλα φταίει η αστική φιλελεύθερη δημοκρατία. Κανείς δεν συγκρατήθηκε να πει: "Ας περάσουμε την κρίση και μετά ας βγάλουμε τα μάτια μας". Όλοι οι πολιτικοί έκαναν ότι μπορούσαν για να απαξιώσουν αλλήλους και να πριονίσουν οι ίδιοι το κλαδί στο οποίο κάθονται, δηλ. το πολιτικό σύστημα. Αντί να εξηγήσουν όλοι από κοινού ότι την δεδομένη χρονική στιγμή δεν υπήρχε καλλίτερη επιλογή από το μνημόνιο, γιατί ολόκληρος ο πλανήτης διάβαινε οικονομική κρίση και η Ελλάδα ήταν υπερβολικά αποδιοργανωμένη επί δεκαετίες για να την γλυτώσει τόσο εύκολα, ολόκληρη η αντιπολίτευση επιδόθηκε σε ένα όργιο συκοφαντίας και υποσχέσεων για άλλους δρόμους, πολύ πιο εύκολους και γρήγορους κατηγορώντας την κυβέρνηση ότι είπε "Λεφτά υπάρχουν!" ενώ δεν υπήρχαν.

Αναλωθήκαμε σε μια εναγώνια προσπάθεια ανέβρεσης αυτών που έφταιξαν αντί να παραμείνουμε ενωμένοι και ψύχραιμα να κάνουμε αυτό που είναι αναγκαίο για να βγούμε από την κρίση. Πιστέψαμε σε ατέλειωτες θεωρίες συνομωσίας για αυτούς που μισούν τον λαό και θέλουν να του πάρουν το βιος του και να τον δουν να υποφέρει... ξεχάσαμε ότι οι δικοί μας πολιτικοί ήταν ικανοί τόσα χρόνια μόνο να δίνουν και ότι για να καταλήξουν να αφαιρέσουν τελικά εισόδημα σημαίνει ότι αναγκάστηκαν. Αλλιώς γιατί μοναχά πρόσθεταν εισόδημα τόσες δεκαετίες και δεν άρπαζαν το βιος του λαού πιο πριν; Δεν πρέπει να γυρίσουμε την πλάτη μας σε αυτά τα ερωτήματα. Πρέπει να δούμε τον εαυτό μας στον καθρέπτη και να συνειδητοποιήσουμε ότι ήμαστε πανικόβλητοι, νιώθουμε ανασφαλείς, έχει γεμίσει το μυαλό μας με μίσος και απαξίωση. Ήμαστε γεμάτοι αρνητισμό. 

Δεν πρέπει να ξεχάσουμε ότι αυτό που προκάλεσε την οικονομική κρίση στην δική μας χώρα ήταν κατά κύριο λόγο η διαφθορά σε σχεδόν όλα τα επίπεδα της κοινωνίας μας. Η αναποφασιστικότητα της Ευρώπης και η νεοσυντηριτική κυβέρνηση του Μπούς του νεότερου στις ΗΠΑ μας έδωσαν το απαραίτητο σπρώξιμο. Δεν πρέπει να ξεχάσουμε και κάτι ακόμα. Ότι ολόκληρες γενιές Ελλήνων είχαμε διαπαιδαγωγηθεί με το όνειρο να βρούμε μια δαυλιά στο δημόσιο η έστω στον ιδιωτικό τομέα. Αυτή η εποχή τελείωσε για τα καλά. Οι Έλληνες πρέπει να δημιουργούν μόνοι τους θέσεις εργασίας δημιουργώντας επιχειρήσεις και συνεργασίες πάντως είδους για να λύσουν οι ίδιοι τα οικονομικά τους προβλήματα. Ο καιρός του "Θα σε ψηφίσω αν διορίσεις την κόρη μου" πάει πέρασε...

Γιατί ξεχάσαμε λοιπόν ότι οι κρίσεις είναι περαστικές και ότι πάντα μετά από λίγα χρονιά οι οικονομίες σταθεροποιούνται; Θα ήμαστε εδώ όλοι εμείς οι κατήγοροι των συνωμοτών όταν η κρίση θα περάσει; Ή επειδή ο μισθός μας θα έχει ανέβει λιγάκι και επειδή θα είναι πιο εύκολο να βρούμε δουλεία θα τα ξεχάσουμε όλα και θα θεωρήσουμε ότι η πολιτική πια δεν μας αφορά;

Όπως σε μια οικογένεια όταν τσακωνόμαστε δεν θέλουμε να πούμε βαριά λόγια γιατί ξέρουμε ότι αύριο θα πρέπει να ζήσουμε όλοι στο ίδιο σπίτι, έτσι και οι διάφοροι συνομοσιολόγοι πρέπει να σκεφτούν ότι μπορούν να προκαλέσουν μια ζημιά στο έθνος πολύ μεγαλύτερη από την μύωση μισθών και συντάξεων. Κινδυνεύουν να διαρρήξουν την εθνική και κοινωνική συνοχή, ψηφίζοντας κόμματα των άκρων, αντιδρώντας υπερβολικά σε μια από τις πολλές και συνεχείς κρίσεις του καπιταλισμού... σε μια από τις πολλές κρίσεις που έχει διαβεί ο Ελληνισμός. Κινδυνεύουν να εθίσουν τους συμπολίτες τους στην ιδέα ότι ο κόσμος είναι γεμάτος κακούς που θέλουν να μας βλάψουν, ότι μας χρειάζεται ένας μέγας προστάτης (βλέπε δικτατορίες, αριστερές ή δεξιές). 

Το απωθημένο της Ωραίας Κοιμωμένης

Λένε πως όλα τελειώνουν, όταν σταματάς να ονειρεύεσαι. Ένας μεγάλος παραμυθάς είχε πει πως αφού μπορείς να το φανταστείς, τότε μπορείς και να το κάνεις. Βρίσκω πολλούς από τους φίλους μου αντίθετους σε αυτή την φράση ! Και είναι θλιβερό όταν βλέπεις νέους ανθρώπους να σταματούν να ονειρεύονται. Τουλάχιστον αυτούς που το τζάκι τους, δεν τους εξασφάλισε μια σίγουρη προοπτική, ή οι γνωριμίες τους μια πιο εύκολη πορεία. Η κρίση και η εποχή που διανύουμε ανάμεσα στα άλλα έκανε και ένα καλό. Έφερε την πολιτική και την κοινωνική κριτική σε κάποια ανέπαφα μέχρι τότε, στρώματα της νεολαίας. Όλες αυτές οι συζητήσεις έχουν όμως και ένα κοινό παρονομαστή. Αργά η γρήγορα καταλήγουν στην συζήτηση για την τοπική πραγματικότητα.

Είναι κοινή ομολογία πως δρα κάτι το τελείως μεταφυσικό στον αέρα αυτής της πόλης. Η αγάπη για αυτήν προέρχεται από τελείως διαφορετικούς λόγους για τον καθένα, συνάμα όμως έχει την δύναμη μας δένει όλους μαζί όταν αυτό χρειάζεται.  Όμως τα τελευταία χρόνια, μαζί με την αγάπη για τον τόπο, ήρθε και η απογοήτευση. Και μαζί με την απογοήτευση και τα συμπεράσματα. Δυστυχώς η Ιεράπετρα απέτυχε. Και απέτυχε για πολύ συγκεκριμένους λόγους. Απέτυχε γιατί δεν κατάφερε να ακροαστεί τον παλμό για δημιουργία και συμμετοχή, μα πάνω απ' όλα γιατί χάθηκε σε ασήμαντες φιγουρομαχίες και κατοπτρισμούς ηρώων που επεδίωξαν την νίκη για το δικό τους παλάτι. Μια καθολική, και απόλυτη αποτυχία στην συντριπτική πλειοψηφία των θεμάτων της αναπτυξιακής προοπτικής του τόπου. Έλλειψη στρατηγικής τουριστικής πολιτικής, απουσία δευτερογενή παράγοντα ανάπτυξης στην γεωργία, πολιτισμός για λίγους (ή πεθαμένους), συντηρητική αντιμετώπιση της δημιουργίας, μη στήριξη της επιχειρηματικής προοπτικής και φίμωμα της ψυχαγωγίας, ανύπαρκτος σχεδιασμός του παραλιακού μετώπου, αδράνεια στις διαδικασίες για ένα καλύτερο οδικό δίκτυο, εγκληματική πολεοδομική πολιτική για την ''Κάτω Μερά'', χωριά και οικισμοί χωρίς ανάδειξη της ταυτότητας τους, φορείς με ανακυκλούμενα μέλη και δραστηριότητες, αλλά και απουσία συνδικαλιστικής παιδείας, συνέβαλαν στην δημιουργία ενός ασφυκτικού κλίματος για κάθε νέα αναπτυξιακή δραστηριότητα στον τόπο μας.

Ο σοβαρός αντισταθμιστικός παράγοντας της αγροτικής παραγωγής φαίνεται να μην είναι αρκετός στις μέρες μας για να κρατήσει ή να επαναπατρίσει την νεολαία στην Ιεράπετρα. Καθοριστικό παράγοντα σε αυτό το κομμάτι αποτελεί η έλλειψη στρατηγικού σχεδιασμού για την ταυτότητα που χρειάζεται η πόλη στον αναπτυξιακό και παράλληλα εργασιακό τομέα.

Η Ιεράπετρα μια πόλη με ασύγκριτα φυσικά πλεονεκτήματα, και ανθρώπινο
δυναμικό που θα ζήλευαν πολλοί δήμοι, εξαφανίζεται απο τον χάρτη όχι λόγω του πολυσυζητημένου οδικού δικτύου, αλλά λόγω της έλλειψης οράματος για μια κοινωνία που διψάει για νέες ιδέες και οργανωμένη προβολή του προφίλ που της αξίζει. Οι υποδομές που υπάρχουν για την υποδοχή επισκεπτών στην Ιεράπετρα, περιορίζονται σε πρωτοβουλίες πρόθυμων επιχειρηματιών, οι οποίοι βάλλονται συνεχώς για τις επενδύσεις που διατίθενται να κάνουν, αφήνοντας αναξιοποίητες περιοχές και σημεία της πόλης και του δήμου που χρειάζονται άμεσα διαμόρφωση. Π.χ Η ''Κάτω Μερά'' της Ιεράπετρας αποτελεί την μοναδική παλιά πόλη ανάμεσα στα μεγάλα αστικά κέντρα της Κρήτης η οποία όχι μόνο έχει μείνει αναξιοποίητη, αλλά έχει καταφέρει να φιλοξενεί ένα απο τα μεγαλύτερα πολεοδομικά εγκλήματα στο νησί, με τις παραδοσιακές κατοικίες να έχουν αντικατασταθεί με σύγχρονα κτίρια, και οικοδομικές παρεμβάσεις, που έχουν πια φθείρει την ταυτότητα μιας περιοχής που συνέβαλε τα μέγιστα στην πολιτιστική κληρονομιά της Ιεράπετρας. Απο την άλλη μεριά, η έλλειψη οργανωμένης προβολής στα αξιοθέατα, και την δημιουργική δραστηριότητα της ευρύτερης περιοχής, δεν έχει υποβαθμίσει μονάχα την τουριστική προοπτική, αλλά έχει βυθίσει στην αδράνεια τις τοπικές κοινωνίες, οι οποίες και αυτές με την σειρά τους, ασχολούνται με τα τετριμμένα, και τον αγώνα τους για επιβίωση. Η Χρυσή, το Σελάκανο, το Μύρτος... οι παραλίες και οι κοινότητες του δήμου είναι τελείως αναξιοποίητες και χωρίς πρόγραμμα για την στρατηγική ανάπτυξη τους. Τα έργα οδοποιίας καθώς και συντηρήσεων που εγκρίνονται αυτή την εποχή αποτελούν ελάχιστη υποχρέωση για την ομαλή συνέχιση της σταθεράς βιωσιμότητάς τους. Άλλο βιωσιμότητα... και άλλο ανάπτυξη! Επίσης τα πρόσκαιρα μέτρα προβολής, που κατακτήθηκαν συγκυριακά, δεν αποτελούν παρα σταγόνα σε έναν ωκεανό αδράνειας. Ας ελπίσουμε τα θετικά βήματα που γίνονται απο τον τωρινό αντιδήμαρχο πως θα αποδώσουν.

 Όλα τα προηγούμενα φυσικά, έχουν άμεσο αντίκτυπο στο έμψυχο δυναμικό της πόλης.  Όσοι νέοι άνθρωποι δεν έχουν φύγει ακόμα απο την Ιεράπετρα, εργάζονται με αστείους μισθούς και χωρίς ασφάλιση για να καταφέρουν να αποσπάσουν την απαραίτητη προϋπηρεσία που
χρειάζονται, για μια επόμενη προσπάθεια τους στο τομέα της εργασιακής προοπτικής, και ίσως σε ένα μεγαλύτερο αστικό κέντρο. Η εποχή και η κρίση που διανύουμε έρχεται να συμπληρώσει με τον χειρότερο τρόπο την ζωή των νέων ανθρώπων σε μια πόλη, που την τύχη της διαχειρίστηκαν άνθρωποι χωρίς πρόγραμμα και σχεδιασμό. Απο την άλλη μεριά, η συνεχής εκλογή των ίδιων ανθρώπων στην δημόσια διαχείριση αλλά και τους φορείς, συνέβαλε στην υποβάθμιση και της πολιτικής παιδείας, δημιουργώντας στις ομάδες της νεολαίας μια απαξίωση για την ενασχόληση με τα κοινά. Η «ΚΟΙΝΩ.ΠΟΛΙΤΙ.Α» αν εξαιρέσουμε τις ενέργειες της για το Κοινωνικό Παντοπωλείο, θα έλεγε κανείς πως λειτουργεί σε ένα ολότελα συντηρητικό πλαίσιο, ανήμπορη να αφουγκραστεί το σύνολο των πολιτιστικών ανησυχιών της πόλης, και ανήμπορη να βοηθήσει τις θεατρικές μας ομάδες και τα αθλητικά σωματεία που ψάχνουν απεγνωσμένα για χρηματοδότηση και βοήθεια. Απουσία φαντασίας, νέων ιδεών και θεσμοθέτηση δραστηριοτήτων διώχνουν συνεχώς τον Ιεραπετρίτη σε αναζήτηση εξορμήσεων σε άλλες περιοχές. Ο Πολιτιστικός σύλλογος Ιεράπετρας απέτυχε και αυτός με την σειρά του να διαχειριστεί το θετικό κλίμα που υπήρξε κατα την εκλογή του, και επαναπαύτηκε στην λογική της παρέας και όχι των δραστηριοτήτων που θα φέρουν επισκέπτες και ζεστό χρήμα στην πόλη. Μετά το βραδινό καρναβάλι και τους χιλιάδες που το παρακολούθησαν, φέτος ζήσαμε την εξαφάνιση ενός πολιτιστικού θεσμού που κρατάει 60 χρόνια. Οι φουνάρες, αντιμετωπίστηκαν με λογική καφενείου, και όχι πολιτιστικής εκδήλωσης με αισθητικά κριτήρια και οργανωμένη προβολή. Δεν θα ασχοληθώ καν με την απαράδεκτη εικόνα των Χριστουγεννιάτικων εκδηλώσεων που με έκαναν να ντραπώ που τις παρακολούθησα. Δεν είμαστε χωριό και ούτε μας αξίζει να γίνουμε.

Γνωρίζω απο πρώτο χέρι τις θυσίες (οικονομικές και μη) των ανθρώπων που ασχολούνται και δεν θα επεκταθώ περισσότερο.

Το Βραδινό καρναβάλι Ιεράπετρας. Η ''Νέα Κρήτη'' είχε γράψει πως παρευρέθηκαν 5000 άτομα

Πολλά παραδείγματα με πιο θλιβερό αυτό του φιλοζωικού συλλόγου που παρόλη την διάθεση κάποιων μελών, δημιουργήθηκε για να διαλυθεί. Φωτεινό παράδειγμα, παρά τις διαφωνίες μεταξύ τους, αναγνωρίζω στους αγροτικούς συλλόγους της Ιεράπετρας που τουλάχιστον δεν κοιμούνται όρθιοι, και διατηρούν αγωνιστικό παλμό.  Όπως και της ομάδας διοργάνωσης του ''Κρυμμένου Θησαυρού'' που κινητοποίησε εκατοντάδες ανθρώπους δείχνοντας τι πάει να πει ομάδα με πείσμα και μεράκι ! Παλμό που δεν απέκτησε ποτέ το τοπικό συμβούλιο νεολαίας λόγω της απουσίας νομοθετικής ρύθμισης για ψήφο στο δημοτικό συμβούλιο, με αποτέλεσμα να εξατμιστεί κάθε ενδιαφέρον για την ενασχόληση έστω και σε πολιτιστικό επίπεδο με αυτό. Και δεν είναι μόνο αυτός ο θεσμός που έπληξε ο Καλλικράτης (...σάμπως πριν ήταν αναβαθμισμένος). Η τοπικές κοινότητες καθώς και η Δημοτική Κοινότητα Ιεράπετρας, δεν είναι παρα γνωμοδοτικά όργανα τρίτου βαθμού που μοιάζουν ανίκανα να πάρουν πρωτοβουλίες. Ακόμη, τα περισσότερα μέλη έχουν ξεχάσει πως έχουν εκλεγεί, και άλλα... στελεχώνουν την παρουσία τους με εκκωφαντική σιωπή. Έχω ξαναδηλώσει πως έχουμε ένα καλό δήμαρχο με αδύναμο team. Συνεχίζω να το πιστεύω.    Απο την άλλη μεριά η αντιπολίτευση, μπορεί να αποτελεί μια αντιδραστική φωνή, όμως φοβάμαι πως η αριστερίστικη μορφή διεκδίκησης, κάποιες φορές υπερβαίνει του δίκιου τους. Θα μπορούσε να ήταν πολύ πιο προτασιακός ο λόγος τους.

Ο μηδενισμός δεν είναι σίγουρα η λύση. Αισθάνθηκα όμως το χρέος να μεταφέρω τις απόψεις της πλειοψηφίας της νέας γενιάς που αισθάνεται σαν φύλλο στον αέρα.  Υπάρχουν πολλοί λόγοι για να αγαπήσεις αυτή την πόλη, όμως πολλοί λίγοι για να σε κρατήσουν πια σε αυτή. Η Ιεράπετρα μοιάζει με Ωραία Κοιμωμένη η οποία πρέπει να ξυπνήσει για να εκπληρώσει τα απωθημένα της. Η Τοπική Αυτοδιοίκηση μοιάζει εγκλωβισμένη σε μια αλλεπάλληλη φιγουρομαχία, την ώρα που η κοινωνία πέρα απο τα βασικά της προβλήματα (Νοσοκομείο, Υπηρεσίες κτλ.) αποζητά μια διαχείριση με γνώμονα την δόμηση της ταυτότητας που χρειάζεται επιτέλους η Ιεράπετρα, για την Ελλάδα και την Ευρώπη. Χρειαζόμαστε ένα νέο λειτουργικό σύστημα για τον τόπο μας.  Και αυτό θα έρθει μόνο όταν αποτάξουμε τις ιδεολογίες και προχωρήσουμε προτασιακά και προγραμματικά, παίρνοντας πίσω, όση Δημοκρατία μας ανήκει.

Γιώργος Μπαλοθιάρης

Σύμβουλος Δημοτικής Κοινότητας Ιεράπετρας

(Πηγή : http://georgebalo.blogspot.com)

Η άνοδος ενός στυγνού λαϊκισμού.

Ένα απο τα λαικίστικα εξόφυλλα της εφημερίδας "Δημοκρατία".

Μέσα σε καιρούς κρίσης όταν η Ελλάδα πρέπει να συγκεντρώσει τις καλλίτερες δυνάμεις της και να προσηλωθεί σε μια ειλικρινή αυτοκριτική ο μεγαλύτερος κίνδυνος που έχουμε να αντιμετωπίσουμε σαν χώρα είναι η άνοδος του λαϊκισμού. Ο λαϊκισμός είτε είναι δεξιόστροφος είτε αριστερόστροφος έχει τα ίδια γενικά χαρακτηριστικά : Απλουστεύσεις, δημαγωγία, κινδυνολογία, συνωμοσιολογία, κατασκευή εχθρών, πόλεμος κατά ενός απροσδιόριστου "συστήματος", πατριδοκαπηλία, εκμετάλευση του πόνου του απλού κόσμου.


Η Ελλάδα πρέπει να προσέξει. Αυτή είναι όντως μια εύθραυστη στιγμή για το πολιτικό σύστημα και την κοινωνία. Όταν ο απλός κόσμος βλέπει το εισόδημά του να μειώνεται δραματικά σε πολύ λίγο χρονικό διάστημα φυσικά και εξοργίζεται. Μιλώντας με τους συνανθρώπους του αναζητεί απαντήσεις για το γιατί φτάσαμε ως εδώ. Είναι ακριβώς εκείνη τη στιγμή που ο κάθε φιλόδοξος τυχάρπαστος θα δώσει την δική του εκδοχή και θα προσπαθήσει να την καθιερώσει. Η λύση αυτή θα είναι απλοϊκή. Φταίει ο τάδε γιατί είναι "Αμερικάνος", φταίει ο δείνα γιατί είναι κρατιστής, φταίει ο άλλος γιατί είναι προδότης, φταίει ένα κρυφό σύστημα με σατανικές προθέσεις.

 Οι περισσότεροι συμπολίτες μας δεν γνωρίζουν τίποτα από οικονομικά, και αυτό οφείλεται στην εκπαίδευση στα σχολεία που είναι ανεπαρκής και στα περισσότερα ΜΜΕ που δίνουν ελάχιστες πληροφορίες για να ενημερώσουν και να διαπαιδαγωγήσουν τους πολίτες. Ίσως και στη γενικότερη κουλτούρα που δίνει πολύ μεγαλύτερο βάρος στη δημιουργία "υπαλλήλων" παρά στη δημιουργία "πολιτών". Θα βρουν λοιπόν τις εξηγήσεις του Λαϊκιστή ευλογοφανείς και θα τις στηρίξουν. Η περιπλοκότητα της πραγματικότητας είναι πολύ επίπονη για ένα μυαλό που δεν γνωρίζει τα βασικά για την οικονομία και την πολιτική. Αυτή τη στιγμή ο λαϊκιστής κάνει την τύχη του. Είτε είναι γκουρού κάποιας θρησκείας, είτε πολιτικός, είτε επιχειρηματίας αντιλαμβάνεται την οργή, την απογοήτευση και την σύγχυση ενός συστήματος που κλονίζεται. Αισθάνεται πως αυτή είναι η ώρα του να μεγαλουργήσει... και παίζει τα ρέστα του.

Παράδειγμα λαμπρό αποτελεί η "κεντροδεξιά" εφημερίδα "Δημοκρατία". Σύμφωνα με την ιδριτική της διακύρηξη οι ιδρυτές της σκοπό έχουν να εκδώσουν "...στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε- μια εφημερίδα για να υπερασπιστούμε την αξιοπρέπεια όλων των Ελλήνων, που κακοποιείται καθημερινά από δήθεν σοσιαλιστές, Εφιάλτες και λοιπούς τυχοδιώκτες οι οποίοι συγκροτούν τη... συντροφιά των προθύμων!..." Η εφημερίδα αυτή λοιπόν ιδρύθηκε για να υπερασπιστεί τον λαό από προδότες... 

Λίγο παρακάτω η διακήρυξη λέει: "Είμαστε θυμωμένοι με όσα συμβαίνουν όσο κι εσείς. Ίσως και λίγο περισσότερο...", σε μια σαφή προσπάθεια να ταυτιστεί με τον πόνο του λαού. Πόσο όμως μπορεί ένα θυμωμένος δημοσιογράφος να επιτελέσει αντικειμενικά το λειτούργημά του; Θα του είναι πολύ πιο εύκολο να χαϊδεύει τα αυτιά των αναγνωστών του παρά να τους διαφωτίζει με τις αναλύσεις του.

Δύο ακόμα αποκόμματα μιλούν από μόνα τους:
"ΔΕΝ ΣΗΚΩΝΟΥΜΕ μύγα στο σπαθί μας για τα Εθνικά θέματα και είναι πραγματικοί εχθροί μας όσοι διαπραγματεύονται (ναι, το κάνουν!) κάτω από το τραπέζι σε σκοτεινά δωμάτια κυριαρχικά μας δικαιώματα ποτισμένα με το αίμα των αμέτρητων ηρώων μας."

"ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ «εις έναν Θεόν, Πατέρα Παντοκράτορα», σεβόμαστε το ιερό ράσο της Ορθοδοξίας μας, τιμάμε τους φωτισμένους εφημέριους και ιεράρχες της Εκκλησίας μας αλλά γινόμαστε έξαλλοι με όσους δεν σέβονται τα «Άγια των Αγίων» και γίνονται δακτυλοδεικτούμενοι από την κοινωνία που διψάει για χαμογελαστούς παπάδες-παραδείγματα με ανοικτά μυαλά, μόρφωση και κυρίως πίστη και καθαρότητα!"

Ο λαϊκισμός δεν είναι παράνομος σε καμία δημοκρατία από τη στιγμή που οι άνθρωποι είναι ελεύθεροι να σκέφτονται και να μιλούν ελεύθερα.
Η ιδρυτική διακήρυξη της εφημερίδας "Δημοκρατία" τελειώνει με την φράση: " Πιστεύουμε ασυζητητί ότι το νόμιμο επιβάλλεται να είναι και ηθικό."

Ο λαϊκισμός είναι νόμιμος. Είναι όμως και ηθικός; 


 Του Τζάρου Αλέξανδρου
 

Σκέψεις για τα περί (πρόωρων) εκλογών

Βασικό επιχείρημα της ΝΔ και της αριστεράς υπέρ των εκλογών είναι η εκτόνωση του λαϊκού αισθήματος οργής για να έρθει η χωρά στα καλά της!


Η ΝΔ όμως δεν έχει εναλλακτική λύση. Η χωρά είναι μελής της ΕΕ και του Ευρώ.


 Ο ισχυρισμός της εκτόνωσης ακούγεται δημοκρατικός. Η εκτόνωση όμως αύτη δεν μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα; Όταν κάτι εκτονώνεται, τότε κάτι αποδομείται και καταστρέφεται. Επιπλέον η χρήση των εκλογών ως μέσω εκτόνωσης ειναι χαρακτηριστικό της πολιτικής της αριστεράς και όχι των κομμάτων που επιδιώκουν να κυβερνήσουν. 


Η χώρα σε περίπτωση πρόωρων εκλογών θα έχει να αντιμετωπίσει την κρίση, τον κίνδυνο για έξοδο από το ευρώ, συν μια πολιτική κρίση (πιθανότατα ακυβερνησία) ταυτόχρονα! Η νέα κυβέρνηση που θα προκύψει από πρόωρες εκλογές αποκλείεται να χαίρει περισσότερης αξιοπιστίας από την σημερινή του Λoυκά Παπαδήμου στο εσωτερικό και στο εξωτερικό. Μια πιθανή κυβέρνηση ΝΔ θα απολάμβανε ελάχιστη εμπιστοσύνη στο εσωτερικό και ακόμα λιγότερη στο εξωτερικό. Ο Αντώνης Σαμαράς έχει πολύ περισσότερους εχθρούς στην Ευρώπη από ότι φίλους. Η "αντιμνημονιακή του πολιτική", την οποία από την υπόθεση του "δημοψήφισματος" και ύστερα διαρκώς ανασκευάζει, χρησιμοποιείται μόνο ως αντιπαράδειγμα στης υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες. Επίσης η ικανότητες και η εμπειρία των Νεοδημοκρατών στελεχών είναι πολύ αμφίβολες. 

Το δημοψήφισμα θεωρήθηκε επικίνδυνο γιατί θα έθετε υπό αμφισβήτηση τη θέση μας στο Ευρώ. Οι εκλογές αυτή την στιγμή δεν θα κάνουν το ίδιο ακριβώς; Ο κίνδυνος οι πολίτες να θεωρήσουν το δημοψήφισμα ως ευκαιρία εκτόνωσης ήταν που οδήγησε πολλούς στο να πουν ότι αυτό ήταν άκρως επικίνδυνο. Δεν υπάρχει ο κίνδυνος οι εκλογές να θεωρηθούν ευκαιρία για εκτόνωση; Μάλλον αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Άλλωστε για αυτό το λόγο ο ΓΑΠ αναγκάστηκε να καταφύγει στην ριψοκίνδυνη επιλογή του δημοψηφίσματος, γιατί οι εκλογές θα ήταν ακόμα πιο επικίνδυνες.

Του Αλέξανδρου Τζάρου

Ο Πρίγκιπας του Xάους και οι Ορφανοί τοίχοι

Κάποτε ένας φίλος μου, μου είπε μεταξύ σοβαρού και αστείου πως οι ώρες που είμαστε πραγματικά μόνοι, είναι αυτές στις πολύ ιδιαίτερες ανάγκες μας. Γέλασα...
Όμως αργότερα κατάλαβα ότι είχε δίκιο. Αυτά τα αναγκαστικά δευτερόλεπτα που καλείσαι οπωσδήποτε να μείνεις μόνος, πριν ξαναμπείς στην διαδραστική πραγματικότητα.

Όσο μεγαλώνω, ανακαλύπτω πως τελικά οι στιγμές που είσαι πραγματικά μόνος είναι οι σημαντικότερες... Όταν ακόμα και οι φωνές στο μυαλό σου σιωπούν, και είσαι αφοσιωμένος σε σένα. Όχι την ώρα που σκέφτεσαι τι έκανες, ή που θα κάνεις... Την στιγμή όμως ακριβώς που μεταβαίνεις από την μια σκέψη στην άλλη, και υπάρχει αυτή η παύση... αυτή η παύση... που δίνει τον λόγο στην βροχή, και επιτέλους πίνεις μια γουλιά από τον καφέ σου. Κάπου εκεί βρίσκεις το νόημα της καθημερινότητας. Καθημερινότητα... Τόσο μισημένη και αποκρουστική που οδήγησε χιλιάδες, να γυρίζουν το τιμόνι της ζωής τους προς καλύτερα, αιρετικά, χειρότερα ή εναλλακτικά δεδομένα. Όπως και να έχει...  Δεν είναι ούτε οι μεγάλες σκέψεις, ούτε τα αγαπημένα πρόσωπα τόσο δυνατά για να σε κρατήσουν δυνατό, όσο η σκέψη πως αύριο θα ξημερώσει ξανά. Και συ θα είσαι εκεί παρών, για να επιβεβαιώσεις ή να πολεμήσεις το οτιδήποτε σου τύχει.  Σε αυτή την ανανεωτική ιδιότητα της μέρας, έχουν στηρίξει τις ελπίδες τους λαοί από την απαρχή του κόσμου.

Η αλλαγή σηματοδοτεί την εξέλιξη, και η συντήρηση τον αργό θάνατο. Αυτή η καθημερινότητα λοιπόν, σηματοδοτημένη με όλες εκείνες τις ασήμαντες λεπτομέρειες που μπορεί να μας χαροποιούν, να μας νευριάζουν ή να μας αφήνουν αδιάφορους, είναι που μας κάνει να πορευόμαστε, να νοσταλγούμε, να γυρίζουμε και να... φεύγουμε. Γιατί είναι το σημείο '0' της διαβίωσής μας. Μας το επέβαλλαν, ή όχι, δεν έχει σημασία. Είναι ο σταθμός μας. Οι αλληλένδετες στιγμές που ορίζουν τον έρωτα, την λογική και την απελπισία μας. Η ζωή μας ολόκληρη. Άλλοι συχνογυρίζουν πλευρό από ανησυχία, και άλλοι βολεύουν τα όνειρά τους στον καταψύκτη της μοίρας.  Από εκεί θα κλείσουμε την τηλεόραση και θα πάμε για ύπνο, και από εκεί θα ξεκινήσουμε ένα πρωινό για την νέα, μεγάλη επανάσταση. Όλα αυτά τα ξέρουμε... Κρύβονται ενδόμυχα μέσα μας από πάντα. Για αυτό, τουλάχιστον στην αρχή (!), είμαστε τελείως αντίθετοι με οποιαδήποτε αναστάτωση ή αναδιοργάνωσή της.  Πρέπει να υπάρχει η συναίνεσή μας για το οτιδήποτε. Και εκεί υπάρχει η απαρχή της κατανόησης του βιασμού-όχι της ψυχής, του σώματος ή της πατρίδας, αλλά μιας ολόκληρης... στιγμής.

Μια στιγμής που μπορεί, να σταματήσεις για λίγο και... να ακούσεις και πάλι την βροχή, ή την αγαπημένη σου φωνή, να θυμηθείς το απωθημένο σου, ή αυτά που ξέχασες για τον εαυτό σου όταν αποφάσισες να δώσεις κάποιες υποσχέσεις.

Ο βιασμός της στιγμής άλλοτε αρχίζει με ένα χτύπημα της πόρτας, και άλλοτε, είναι τόσο βίαιος, που αρχίζει με βροντές, πολεμικά αεροπλάνα και αποφάσεις ακατανόητων ανθρώπων. Ουρλιαχτά, κρότοι, λάμψεις στην νύχτα, δολοφονίες... απογαλακτισμοί. Είναι πόλεμος. Πόλεμος απο ανθρώπους που... άφησαν την καθημερινότητά τους, και αποφάσισαν να επιβάλλουν την νοοτροπία τους πάνω στις στιγμές των άλλων.

Πήραν τα όπλα, και σαν περιφερόμενες αποθήκες οργάνων, εφάρμοσαν πιστά τις αποφάσεις των σκακιστών. Η ανθρώπινη λήθη. Άνθρωποι εναντίων ανθρώπων. Ή μάλλον... Οπλισμένοι άνθρωποι, εναντίων αδύναμων ανθρώπων. Επανάσταση, κυριαρχία, άποψη, κατεύθυνση, εντολή.  Λέξεις που βαφτίζονται. Εποχές που σταματούν.

Υπάρχει ελπίδα... Όμως... Είναι πολύ δύσκολο να θυσιάσω την στιγμή μου. Κάποιοι άλλοι, θα το κάνουν για μένα. Και μάλιστα πολύ καλύτερα. Ίσως έχουν γεννηθεί για αυτό. Θα τους επικροτήσω, και θα τους χειροκροτήσω αν χρειαστεί με όλη την δύναμή μου. Άλλωστε η κριτική ήταν πάντα το μεγάλο όπλο μου. Μπορώ να πείσω τους δικούς μου ανθρώπους, για τις δικές μου απόψεις. Το σπίτι μου, και αυτοί εδώ οι τοίχοι, είναι η ασφάλειά μου. Θα δώσω από εδώ τον αγώνα μου !

Ξαφνικά αρχίζω να θυμάμαι...

...η βροχή σιωπά και ουρλιαχτά που ματώνουν την ψυχή μου βγαίνουν βίαια από την κούπα του καφέ μου. Ο καναπές μου, δεν είναι πια ζεστός. Η τηλεόραση προβάλει ξαφνικά μονάχα αυτά που μισώ ! Οι σκέψεις ξαναρχίζουν, εικονοποιούν... ζώ τώρα την φρίκη μέσα στο μυαλό μου.

Τόσο ήσυχα, και όμως ακούω τις εκρήξεις. Κάποιοι αντιστέκονται ! Κάποιοι πήγαν στον πόλεμο και ας μην τους κάλεσε κανείς. Είναι η ψυχή τους που πατάει κάθε τανκς, κάθε κυβέρνηση, κάθε κυριαρχία, κάθε κατεύθυνση, κάθε εντολή.

Δεν έχουν χρώματα, μα μπορώ να τους διακρίνω από το φώς. Εκείνο, που μπορείς να ακολουθήσεις... Δεν βολεύονται ! Ξεπηδούν από κάθε χαραμάδα και ξυπνούν και τους υπόλοιπους.

Δεν εκπαιδεύθηκαν. Μα είναι οπλίτες. Κουρδίζουν τις συχνότητες και εκπέμπουν δυνατά μέσα στην ψυχή μου. 

Από διαχειριστής της καθημερινότητας μου... είμαι ξαφνικά ο πρίγκιπας του δικού μου χάους.

Πως άφησα να μου συμβεί αυτό ; Εκείνοι δεν βολεύτηκαν, εγώ γιατί ; Πως άφησα τις στιγμές να με παρασύρουν ; Και όταν, φώναξα για το σήμερα, τι είπα ;

Δεν μπορεί να μου ανήκει αυτό το χάος ! ...Τα μεσημέρια χαμόγελα ή γκρίνια στο τραπέζι, απογεύματα στα σοκάκια και στα στενά με τις φωνές, τις μεγάλες και τις μικρές, τα βράδια μυρωδιές που βγαίναν από τα παράθυρα και συναγωνίζονταν η μια την άλλη, κάπου φώς και αλλού σκοτάδι, κάπου μουσική και αλλού σιγή. Το βράδυ τα όνειρα, οι προσδοκίες και οι αϋπνίες... 

Τώρα ξανά χαλάσματα. Όμως, βλέπω κούπες που δραπέτευσαν, μισόσπαστες στην μέση του δρόμου. Πνίγονται και αυτές από την σιωπή.

Τότε τανκς, τώρα γιακάδες.

Ακούω ξανά φωνές, όμως με ζαλίζει το χρώμα τους. Μονάχα η σιωπή απέμεινε τόσο εκκωφαντική.


Θα θυσιάσω την στιγμή μου ! Ακόμη και αυτό το σπίτι, σάστισε και με διώχνει.

Άδεια δωμάτια και ορφανοί τοίχοι, που ουρλιάζουν μα δεν τους ακούει κανείς. 

Γιώργος Μπαλοθιάρης

Η Πεμπτουσία της Αντιπαράθεσης

Είναι πολύ σημαντικό στις μέρες μας, να αποζητάμε από τα άτομα που επιλέγουμε να είναι δίπλα μας, την ειλικρινέστερη αποτύπωση των συναισθημάτων τους, ώστε να μπορούμε να εξασφαλίζουμε την ποιοτική επικοινωνιακή και κοινωνική διαβίωσή μας, τόσο σε φιλικό, όσο σε περισσότερο προσωπικό επίπεδο. 

Διότι εάν έστω και ένα ψήγμα των διαπροσωπικών αναλήψεών και καταθέσεών μας, περιέχει επικοινωνιακά τρικ ή εικονικά συναισθήματα, ακόμη και σε πρώιμη περίοδο, τότε μολύνεται το προσωπικό μας γίγνεσθαι και η παρουσία μας σαν άτομο που καταλαβαίνει, αντιλαμβάνεται και συνδιαλέγεται με άλλους ανθρώπους, γίνεται ''χάρτινη''... και δίχως νόημα. 

Κάπως έτσι και στην πολιτική, θεωρώ πως τεράστιο ρόλο παίζει η ειλικρίνεια, και αυτήν την φορά, όχι τα άτομα που έχεις δίπλα σου, αλλά απέναντί σου. Γιατί είναι πολύ σημαντικό να γνωρίζεις, και να έχεις κατακτήσει την ποιοτική και δημιουργική αντιπαράθεση μεταξύ των ομοϊδεατών σου, τι γίνεται όμως όταν αυτή δεν επιτυγχάνεται ικανοποιητικά στον αληθινό συνδικαλιστικό στίβο με τις υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις όπως π.χ στην τοπική αυτοδιοίκηση ή στην δημόσια πια, διαβούλευση για την πολιτική κρίση ; Είναι πραγματικά απογοητευτικό να αντικρίζεις πολιτικές ομάδες και άτομα, οι οποίοι δίνοντας τον αντιπολιτευτικό τους αγώνα, το μόνο που μπορούν επιχειρηματολογικά να σου παραθέσουν, να είναι η μετάφραση των ονειρικών προσδοκιών τους για την νέα κοινωνική δομή που πρεσβεύουν, και η στήριξή της στην ειλικρινή και αντίθετη στάση τους, απέναντι σε οτιδήποτε προέρχεται από την ίδια για αυτούς μολυσμένη πηγή. 

Η Αντίδραση μέσω χαρακτηρισμών, η απουσία προτάσεων, και η μηδενιστική λογική συνθέτουν ποιοτικά, ακόμα και τις νεοσυσταθείσες πολιτικές πρωτοβουλίες. Δίχως ουσιαστικά κάποιο συγκριμένο πλαίσιο επίτευξης των λόγων τους, μοιάζουν έρμαια των παγωμένων ιδεολογημάτων τους και αγωνιστές ουτοπικών παρακαταθηκών που γίνονται ολοένα και πιο μακρινές. Ο λόγος τους, περιέχει επαναστατικά μανιφέστα, προσκλήσεις σε αγώνες, απεργίες, και μιλάει συνεχώς για την επανάσταση που θα έρθει. Σύμφωνοι. Ποτέ όμως, δεν μας μίλησε κανείς για τους όρους που θα διέπουν αυτή την επανάσταση, ούτε πρότεινε κάτι πέρα από γενικολογίες, για να... μην φτάσουμε εκεί ! 

Η αντιπαράθεση, ένα κορυφαίο δημοκρατικό συστατικό, θα περίμενε τουλάχιστον κανείς στις μέρες μας, να αποτελεί την πεμπτουσία του πολιτικού βίου. Το δίδυμο δράση-αντίδραση θα έπρεπε ομολογουμένως να αποτελεί μαζί με την έμπνευση, την ουσιαστικότερη γενεσιουργό δύναμη του λόγου, της επιχειρηματολογίας και των πολιτικών θέσεων. Αντ' αυτού όμως φαίνεται πως λειτουργεί εθιμοτυπικά στην βάση μιας κατ’ ανάγκην διαφορετικότητας… Το σημαντικό σε όλα αυτά, είναι πως τελικά αυτή η στασιμότητα και η φαύλη λειτουργία της Δημοκρατίας, μας επηρεάζει όλους. Κατ’ αρχήν επηρεάζει την κοινωνία που αποζητά μια εποικοδομητική εκμετάλλευση της παρρησίας και της δικαιωματικής ευκαιρίας όλων στον πολιτικό λόγο… Επηρεάζει επίσης τον εκάστοτε χώρο που δρουν, ο οποίος δεν επωμίζεται καμία πνευματική ή υλική ευκαρπία, και τέλος την πολιτική ζωή... η οποία θα πρέπει να μάθει ότι η εκπαιδευτική προοπτική της, όταν έρχεται η ώρα της έκθεσης των επί μέρους απόψεων, δεν νοείται, κάτω από οποιοδήποτε πλαίσιο. 

Το μυαλό σίγουρα δεν πρέπει να λειτουργεί σαν δωμάτιο… Εγκλωβισμένοι μέσα στην ‘συναρπαστική’ λογική μας, καμιά φορά κοιτάζουμε να προσηλυτίσουμε τους άλλους στην σκέψη μας, αποκλειστικά και μόνο με κριτήρια τα οποία θα έπειθαν κάποιους ίδιους σαν εμάς… Όμως δεν είμαστε όλοι ίδιοι ! Στην ανάγκη των καιρών για συμπόρευση και επιτέλους… τακτική, οι μόνες αποσκευές μας θα ήταν εξαιρετικά ανώριμο να είναι μονάχα το μίσος για μια πολιτική που μας εξαθλιώνει… Οι καιροί απαιτούν ‘λογισμό και όνειρο’ αλλά και συντεταγμένη δράση καθώς και προτάσεις στοιχειοθετημένες με πολιτικά επιχειρήματα τα οποία θα ενεργοποιούν την υγιή πειθώ ! Αν δεν μπορέσουμε να διαφωνήσουμε ποιοτικά και επί της ουσίας, ίσως να μην μπορέσουμε ποτέ να συμφωνήσουμε έστω στα βασικά. Οποιαδήποτε συνομιλία, αρχίζει με στόχο να υπερισχύσει κάποιος, είναι εξ' αρχής αποτυχημένη. 

Το στοίχημα όμως, δεν είναι απ’ ότι φαίνεται να καταδείξουμε και να κριτικάρουμε. Αυτή είναι η μέθοδος η οποία μας έφερε μέχρι εδώ άλλωστε. Το στοίχημα είναι να συμβάλλουμε στην ποιοτική αντιπαράθεση και εμείς οι ίδιοι... Από τις συζητήσεις στο διαδίκτυο, μέχρι την κεντρική πολιτική αρένα. Όχι λουσμένοι με την κομματική ή ιδεολογική μας ταυτότητα ή ιδιότητα (...ποιος στα αλήθεια νοιάζεται πλέον για όλα αυτά), αλλά με την πολιτική και προσωπική ιδιοσυστασία μας. Να έχει ο συνομιλητής μας απέναντί του έναν άνθρωπο φτιαγμένο από εμπειρίες, και συναισθήματα, και όχι κάποιον εξαρτημένο από συγκεκριμένη πληροφόρηση, και οπλισμένο με μοναδικό σκοπό να υπερισχύσει. Αυτός είναι ο δρόμος προς μια ποιοτικότερη αντιπαράθεση, προς μια ποιοτικότερη πολιτική ζωή. 

Γιώργος Μπαλοθιάρης

Γ.Παπανδρέου, ίσως ο άνθρωπος με την μεγαλύτερη επιρροή στον Κόσμο !

• Έχει συνταραχθεί το παγκόσμιο οικονομικό στερέωμα. Η εγχώρια πολιτική σκηνή περνάει ολονυκτία διαβουλεύσεων, και οι πολιτικές συζητήσεις για την Ελλάδα υπάρχουν από τις pub στην Γερμανία μέχρι τα καφενεία στην Ελλάδα. Από μια απόκλιση της πορείας του Πρωθυπουργού, είδαμε όλες τις παγκόσμιες αγορές να καταρρέουν και τις Ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να παθαίνουν κρίσεις πανικού. Ο Πρόεδρος Obama παρενέβη, και η αντιπροσωπεία της Τρόικας μοιάζει άφωνη καθώς υποδέχεται τις εξελίξεις. 

• Η Σύνοδος των G20, κάλεσε εσπευσμένα τον Γιώργο Παπανδρέου για εξηγήσεις, προφανώς επειδή φοβάται ένα παγκόσμιο ντόμινο. Κάποιοι στην κοινωνία μας, ήδη μιλάνε για το ΌΧΙ της εποχής μας. Όμως αυτή την φορά θα το δώσει ο λαός. Θα το δώσει όμως ; Θα γίνει δημοψήφισμα ; Και γιατί τώρα ;

• Το σίγουρο είναι ένα. Πως ο Παπανδρέου δημοσιοποίησε την πίεση που δέχεται και την γνωστοποίησε στην αντιπολίτευση και στην κοινωνία. Τόσο καιρό βλέπαμε το παρασκήνιο. Με αυτή την απρόβλεπτη κίνηση όμως όλα βγήκαν στο προσκήνιο.

• Βλέπουμε και την ...άλλη πλευρά των ''εταίρων'' που θα μπορούσαμε να είχαμε γνωρίσει αρκετά πιο πρίν... 

• Όσον αφορά,  την αντιπολίτευση... Αν άραγε αύριο το πρωί, εκλεγόταν ο Σαμαράς ή οποιοσδήποτε άλλος πρωθυπουργός, θα μας έβγαζε από το μνημόνιο ; ...ή ακόμα καλύτερα θα είχε μια καλύτερη λύση  ; Και αν ναι, γιατί δεν το έχει ακόμα ;

• Μια ακόμα πρόταση η οποία υιοθετείται είναι η κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας, συνεργασίας ή λύσης. Πάνω σε τι μπορεί να συμφωνήσουν οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας δηλαδή ; Το ότι αγαπάνε την Ελλάδα ; Όλοι αγαπάμε την Ελλάδα ! Τόσες φορές που συναντήθηκαν, ακόμη και υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας κατάφεραν κάτι ; Υπάρχει διαμετρική διαφωνία πάνω στην οποία μπορεί να αρχίσει μια πολιτική κουβέντα για συνεργασία ...ή μόνο χαρακτηρισμοί ; 

• Το θέμα είναι πως, όσο αστείο και αν ακούγεται, η παγκόσμια κοινότητα κρέμεται από τα χείλια του Έλληνα Πρωθυπουργού ! Ο Οποίος αποφάσισε να κάνει μια ''απονενοημένη'' κίνηση ! Είναι όμως ; Το έκανε για το πολιτικό του προφίλ ; Όπως και να χουν τα πράγματα είναι ίσως η πρώτη φορά που ένας Έλληνας πρωθυπουργός (...υπο τις παρούσες συνθήκες βέβαια) έχει τόση πολλή επιρροή στον σύγχρονο κόσμο.

• Εν αναμονή των δηλώσεών του στην σύνοδο αλλά και μετά την... πολυαναμενόμενη Παρασκευή όπου θα ζητηθεί ψήφος εμπιστοσύνης. 

Γιώργος Μπαλοθιάρης

Φαίνεται δεν θέλουμε να σωθεί η χώρα...!

Η κυρία Αποστολάκη ανεξαρτητοποιήθηκε γιατί θεωρεί τις εκλογές μονόδρομο και το δημοψήφισμα διχαστικό... Μα οι εκλογές δεν θα είναι διχαστικές;;;

Η κυρία Καϊλή ζητά Κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας αλλιώς θα παραιτηθεί... μα κανείς από την αντιπολίτευση δεν θέλει να συμμετάσχει σε μια τέτοια κυβέρνηση. Όλοι ζητούν εκλογές! 

Η ΝΔ απαιτεί εκλογές τις οποίες ξέρει ότι δεν μπορεί να κερδίσει γιατί η δημοτικότητά της είναι στο ναδίρ (όπως άλλωστε και της κυβέρνησης)! Ο λαός βέβαια είναι κυρίαρχος και στην δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Αυτό όμως όταν μετά τις εκλογές η χώρα έχει νέα κυβέρνηση. Αν δεν έχουμε κυβέρνηση ύστερα από πολλές διαδοχικές αναμετρήσεις τι γίνεται; Δεν θα ήταν αυτό μεγάλο ρίσκο;! 

Κατηγορείται η κυβέρνηση για απερισκεψία και καιροσκοπισμό, μα οι εκλογές δεν είναι απερισκεψία;;; Δεν θα οδηγήσουν τις αγορές σε πτώση και την εφαρμογή του προγράμματος σε κίνδυνο; 

Λέγεται από πολλούς ότι υπάρχει δυσαρμονία ανάμεσα στην ακολουθούμενη κυβερνητική πολιτική και στην λαϊκή βούληση. Μα ποιά είναι η εναλλακτική;;;

Λέγεται ότι υπάρχει δυσαρμονία ανάμεσα στην κυβέρνηση και στο λαό. Μα ποιό πολιτικό κόμμα βρίσκεται σε αρμονία με τον λαό σήμερα;;; Κανένα!!! Γιατί λοιπόν ζητούν εκλογές;

Το απλό συμπέρασμα είναι ότι κάποιοι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ το βάζουν στα πόδια και οδηγούν την χώρα σε πτώση! Γιατί δείλιασαν μπροστά στην πίεση της αριστεράς και της ΝΔ. 

Γιατί δείλιασαν μπροστά στο βάρος της ευθύνης και της κοινωνικής πίεσης. 

Όλοι αυτοί σκέφτονται πόσο άσχημα είναι τα πράγματα σήμερα για τον λαό! Όμως αυτοί που λιποτακτούν δεν σκέπτονται πώς θα είναι αύριο η χώρα; Βλέπουν μόνο πώς είναι τώρα;!

Ακόμα και σ' αυτή την ύστατη στιγμή, σε μια ομολογουμένως απεγνωσμένη κίνηση της κυβέρνησης να επιτύχει μια λαϊκή στήριξη και μια απαραίτητη ενότητα για να κρατηθεί ενωμένη η χώρα, όλοι οι αντιπολιτευόμενοι και κάποιοι συμπολιτευόμενοι εξέλαβαν αυτή την κίνηση ως διχαστική!!! Αυτό σημαίνει ότι η πολιτική μας κουλτούρα λέει "δεν πάει άλλο". Οι αντοχές του πολιτικού μας κόσμου εξαντλήθηκαν, και αγωνιούν να ρίξουν την ευθύνη ο ένας στον άλλο αντί να πουν όλοι μαζί με μια φωνή ότι πρέπει να να παραμείνουμε ενωμένοι, να αναλάβουμε την ευθύνη από κοινού! Να την μοιραστούμε!  

Του Αλέξανδρου Τζάρου

Εκλογές, ή συνέχεια της πορείας;

      Όλες οι ειδήσεις που έρχονται από την Ευρώπη μιλούν για κούρεμα του ελληνικού χρέους μέχρι και 60%. Θεωρείται ότι δραστικό κούρεμα του Ελληνικού χρέους δεν αποτελεί πλέον απλώς θέμα συζήτησης αλλά βάση των διαπραγματεύσεων. Πώς φτάσαμε ως εδώ;

Πολλές είναι οι πιθανές ερμηνείες και πολλά είναι τα σενάρια που προβάλλουν ως αιτία. Το δημοφιλέστερο σενάριο στα ΜΜΕ, στις τάξεις των αγανακτισμένων πολιτών και φυσικά της αντιπολίτευσης στο σύνολό της είναι ότι το πρόγραμμα αυτό ήταν εξαρχής καταδικασμένο. Η πολιτική επιλογή της, ομολογουμένως συντηρητικής στην πλειοψηφία της, Ευρώπης να οδηγήσει την Ελλάδα σε ένα πρόγραμμα εσωτερικής υποτίμησης με αντάλλαγμα την μη πτώχευση υποτίθεται ότι θα αποτύγχανε εξ ορισμού, είτε γιατί όπως διατείνεται η αξιωματική αντιπολίτευση "το μίγμα πολιτικής είναι λάθος", είτε γιατί όπως διατείνεται η αριστερά το πρόγραμμα αυτό έχει απλώς σκοπό να οδηγήσει τον λαό στην εξαθλίωση. 

Η μείωση της φορολογίας που υποστηρίζει η ΝΔ είναι μια προφανής και εύλογη πιθανή λύση της οποίας μπορούν και οι πιο ανίδεοι να συλλάβουν και να κατανοήσουν την χρησιμότητα. Το "δημιουργικό σοκ" στην οικονομία που θα έφερνε την πολυπόθητη ανάπτυξη και θα ωθούσε την χώρα έξω από την ύφεση όμως έχει αποκλειστεί σαν επιλογή από τους δανειστές μας όπως έχει αποκλειστεί και η πιθανή επιλογή η ανάπτυξη να προέλθει από μια επέλαση δημοσίων επενδύσεων. Θα μπορούσε κανείς να αντιτείνει, όπως και κάνει η ΝΔ, ότι η Ιρλανδία διατήρησε την φορολογία της σε πολύ χαμηλά επίπεδα πράγμα που την οδηγεί ήδη σε επάνοδό της στις αγωρές. Η Ιρλανδία όμως δεν είχε υπερμέγεθες κράτος όπως η Ελλάδα και δεν μαστίζεται από τη διαφθορά όπως η Ελλάδα (βλέπε δικαστήρια, κόμματα, συνδικαλισμός, δημόσιος τομέας και ότι άλλο τραβάει η ψυχή σου). Έτσι οι επενδύσεις μπορούσαν να αποτελέσουν αξιόπιστη λύση. Στην Ελλάδα η γραφειοκρατία και η διαφθορά δεν επιτρέπουν αυτή την επιλογή. 

 Με δεδομένες λοιπόν αυτές τις σοβαρότατες αδυναμίες της χώρας μας ίσως τα αίτια των σημερινών εξελίξεων να είναι διαφορετικά. Η κύρια διαφορά με τις υπόλοιπες υπό μνημόνιο χώρες είναι η πολιτική κατάσταση των χωρών αυτών. Στην Ιρλανδία η κυβέρνηση που οδήγησε την χώρα στο μνημόνιο κατέρρευσε μεν αλλά αυτό έγινε γιατί πιστώθηκε την κάθοδο της χώρας στην κρίση και την υπαγωγή της χώρας σε οικονομικό έλεγχο από το εξωτερικό. Πλήρωσε κυρίως το ότι δεν απέτρεψε την κρίση ενώ βρισκόταν στην εξουσία αρκετά χρόνια πριν αυτή ξεσπάσει. Στις εκλογές που ακολούθησαν τα δύο κύρια κόμματα της αντιπολίτευσης σχημάτισαν κυβέρνηση συνεργασίας και διαπραγματεύτηκαν από κοινού τους όρους του δικού τους μνημονίου. Στην Πορτογαλία το σενάριο είναι σχεδόν το ίδιο. Η αντιπολίτευση αρνήθηκε να συνεργαστεί με την επί πολλά έτη κυβέρνηση Σόκρατες και την ανάγκασε σε εκλογές καταψηφίζοντας τα απανωτά πακέτα λιτότητας που είχαν σκοπό να αποφύγουν την υπαγωγή της χώρας σε εξωτερικό έλεγχο. Η αξιωματική αντιπολίτευση κέρδισε στις εκλογές και σχημάτισε κυβέρνηση συνεργασίας με ένα δεξιό αντιπολιτευόμενο κόμμα. Σημειωτέων ότι η Πορτογαλία βρίσκεται εντός στόχων και ικανοποιεί τους όρους της δικής της συμφωνίας με επιτυχία. Και οι δύο χώρες κατέληξαν σε κυβέρνηση συνασπισμού και κυριάρχησε και στις δύο μια γενικότερη συναίνεση ανάμεσα στα κόμματα. Η μόνη ίσως διαφορά με την Ελλάδα έγκειται στο ότι η Ελληνική κρίση άρχισε έχοντας μια καινούρια κυβέρνηση εξαρχής, με συσσωρευμένη τεράστια απογοήτευση από την προηγούμενη, ηττημένη δεξιά κυβέρνηση Καραμανλή.

Η κυβερνήσεις αυτές συνεργασίας είχαν μεγάλη λαϊκή νομιμοποίηση και είχαν και την ανοχή της αντιπολίτευσης (μέχρι πρότινος κυβέρνησης) στην εφαρμογή σκληρών μέτρων δημοσιονομικής προσαρμογής. Θα μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο και στην Ελλάδα; Ποιά είναι η κατάσταση εδώ; 

Δεν χρειάζεται βέβαια να αναρωτηθούμε για την στάση της αριστεράς. Το μόνο που υπάρχει γι αυτή είναι η εργατική τάξη και η κοινωνική εκμετάλλευση. Η Ελληνική δεξιά όμως; Ποιές οι προτεραιότητές της, ποιά η ρητορική και η πολιτική της; 

Η ΝΔ εξ αρχής κήρυξε πόλεμο κατά του μνημονίου. Επέλεξε να "δώσει ελπίδα" στον Ελληνικό λαό, να κάνει κεντρικό σημείο της αντιπολιτευτικής της τακτικής την απόλυτη ακαταλληλότητα της ακολουθούμενης οικονομικής πολιτικής. Παρόλο που όπως παραδέχεται έχει ψηφήσει στη βουλή σχεδόν το ήμισυ του Μνημονίου που πολεμάει, συνεχίζει ακάθεκτη την ρητορεία της "λάθος επιλογής" στην οποία "δεν μπορεί να συμβάλει" γιατί δεν μπορεί να συμβάλει σε κάτι "κακό για την χώρα".

Το πιο πρόσφατο παράδειγμα αντιπερισπασμού της αξιωματικής αντιπολίτευσης σε αυτή την ιλαροτραγωδία είναι ο ισχυρισμός ότι ο ΓΑΠ "εξύβρισε" τον κ. Αντώνη Σαμαρά μπροστά στην Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ και λίγο μετά του ζητούσε συναίνεση. "Το ποιός τορπιλίζει την εθνική ομοψυχία στην πράξη, είναι πια ολοφάνερο." δήλωσε ο Αντώνης Σαμαράς μετά από μια ακόμα προσπάθεια του ΓΑΠ για εξεύρεση μεγαλύτερου περιθωρίου συνεργασίας με την ΝΔ. Δείτε το βίντεο και κρίνεται αν ο ΓΑΠ εξύβρισε ή άσκησε κριτική... Άλλωστε η ΝΔ ερωτώμενη αν θα συναινούσε σε συγκυβέρνηση σε περίπτωση που δεν την είχε "εξυβρίσει" ο ΓΑΠ απάντησε περίτρανα "όχι", μιας και δεν παρουσιάστηκε κοινό σχέδιο. Θα μπορούσε βέβαια να κάτσουν σε ένα τραπέζι και να συντάξουν μαζί αυτό το σχέδιο αλλά ο Αντώνης Σαμαράς προτίμησε να δει το πρόβλημα σε μια ευκαιρία παρά την ευκαιρία που δίνει ένα πρόβλημα. Άλλα λόγια να αγαπιόμαστε....

Εξαετίας αυτού λοιπόν οι μόνες δύο παρατάξεις που μπορούν να συγκυβερνήσουν σε περίπτωση εθνικής ανάγκης δεν έχουν καμία επαφή μεταξύ τους.

Άμεσο αποτέλεσμα αυτής της ασυνεννοησίας είναι η εθνική χαλάρωση. Ο ελληνικός λαός δεν αισθάνεται πλήρως το επείγων της κατάστασης και τον εθνικό κίνδυνο γιατί ο πολιτικός λαϊκισμός τον ταΐζει με ελπίδες για άλλους δρόμους, την στιγμή που έχουμε υπογράψει συμβόλαιο και είναι δεδηλωμένη η πρόθεση των δανειστών όλες οι αποφάσεις να λαμβάνονται από αυτούς. Οι κοινωνικές ομάδες σήμερα φαντάζουν μπερδεμένες και σκέφτονται βραχυπρόθεσμα. Ο εθνικός στόχος φαντάζει θολός. Υπάρχουν αμφιβολίες για την αξία της εθνικής προσπάθειας και ελπίδες  για άλλους δρόμους χωρίς καμία πρακτική βάση. Η εφορία τελεί υπό λευκή απεργία, τα συνδικάτα έχουν ξεσηκωθεί και το χειρότερο σενάριο που περιελάμβανε το σπάσιμο της συνοχής της Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ είναι όλο και πιο κοντά. Ο Σαμαράς περιφέρει εαυτόν στην Ευρώπη ως μελλοντικό πρωθυπουργό κάνοντας επίδειξη της αλαζονείας του και ζητά επίμονα εκλογές χωρίς να έχει να προσφέρει κάτι διαφορετικό στη χώρα. Οι ευρωπαίοι κατατρύχονται από τους εθνικούς τους ανταγωνισμούς...... και κάποιοι προτείνουν εντώς Ελλάδος να ζωστούμε πυρομαχικά και να απειλήσουμε τους Ευρωπαίους ότι αν δεν επαναδιαπραγματευθούν, θα αυτοανατιναχτούμε και θα πάρουμε και αυτούς μαζί μας.

Θα μπορούσαν όλα αυτά να είχαν αποφευχθεί; Θα μπορούσε το πρόγραμμα να έχει εφαρμοστεί μέχρι κεραίας και η χώρα να βαδίζει πιο σταθερά προς την έξοδο της από την κρίση χωρίς να συζητάται σήμερα αυτό το τεράστιο κούρεμα τα αποτελέσματα του οποίου είναι δύσκολο να προβλεφτούν; Θα μπορούσε η συλλογή των φόρων να έχει δουλέψει καλλίτερα και οι μεταρρυθμίσεις να είχαν προχωρήσει γρηγορότερα και πιο αποτελεσματικά;

Η απάντηση είναι ναι! Αν είχαμε ομόνοια παρ’ όλες τις δυσκολίες. Εάν υπήρχε εθνική συνεννόηση και εθνική ευθύνη για το κοινό μέλλον όλων μας αντί για προσπάθεια φορτώματος των ευθυνών στους άλλους και προσπάθεια διαγραφής της εθνικής μνήμης. Αν προτεραιότητα ήταν η έξοδος από την κρίση και δεν συνδυαζόταν αυτή με την ανάγκη διατήρησης εσωκομματικών ισορροπιών εντώς της Ν.Δ. και την ανάγκη εμπέδωσης του αισθήματος ότι το ΚΚΕ είναι ο μόνος πραγματικός σύμμαχος του λαού ενώ όλοι οι άλλοι θέλουν το κακό του.

Υπάρχει ακόμα χρόνος. Μπορούμε να ομονοήσουμε και να σώσουμε ότι μπορεί να σωθεί. Χρειάζεται όμως να μπουν στην άκρη οι καρέκλες!!! Και αυτό η αξιωματική αντιπολίτευση δεν το αντέχει.

Του Τζάρου Αλέξανδρου,
22/10/2011

Δηθενάρχες και Απαθείς | Η Ιεράπετρα στο απόσπασμα

<<Άστο... μην ασχολείσαι... κάτσε να περάσουν 2 χρονάκια να την κάνουμε, γιατί η κατάσταση είναι και δύσκολη πάνω...καταλαβαίνεις...>> ...μου είπε δημοτικός σύμβουλος της Ιεράπετρας, της παράταξης στην οποία ανήκω, στο διάλειμμα του κεντρικού Δημοτικού Συμβουλίου που παρακολουθούσα... Αμέσως σκέφτηκα πως ακόμη και στην τοπική αυτοδιοίκηση έχει περάσει το μικρόβιο εκείνο που καταβροχθίζει κάθε μέρα την ηλεκτρική καρέκλα της εξουσίας. Αυτό της συντήρησης μέχρι την λυτρωτική αλλαγή σκυτάλης.

Άκουσα πολύ προσεχτικά τον δημοτικό σύμβουλο Γιώργο Αθάνατο να εκφράζει τις ανησυχίες του για την πορεία της δημοτικής αρχής, και αν αυτή καταφέρει να αφήσει έργο. Ο Δήμαρχος, Σήφης Αναστασάκης, έθεσε θέμα αδυναμίας της τεχνικής υπηρεσίας για τις φιλοδοξίες του Δήμου, και διαβεβαίωσε ότι ήδη πραγματοποιούνται μεγάλα έργα όπως αυτό της ανάπλασης του παραλιακού μετώπου... Παράλληλα τον άκουσα να διαμηνύει στον αρμόδιο αντιδήμαρχο πως πρέπει να εξαντλήσει την αυστηρότητά του, για να φτάσει επιτέλους η υπηρεσία στα επίπεδα παραγωγικότητας που απαιτούνται...

Με λύπη συνειδητοποιεί μάλιστα κανείς, πως υπάρχουν ακόμα σύμβουλοι, οι οποίοι δεν έχουν πάρει θέση για οποιοδήποτε θέμα !!!

Αυτό που κατάλαβα αμέσως είναι πως η αλλαγή στην πόλη μας, δεν εξαρτάται μονάχα από την πολιτική βούληση, αλλά και από τα κυβικά που έχει ο κινητήρας του δήμου μας. Αυτό που μπορεί να καταλάβει δια γυμνού οφθαλμού κανείς, είναι πως έχουμε ένα ικανό Δήμαρχο με ανίκανο team. 

Αυτό όμως που με ανησυχεί και απασχολεί την σκέψη μου, δεν είναι το προφανές.

Είναι πως για ακόμη μια φορά, έχουμε κλείσει τα αυτιά και τα μάτια μας, στις φωνές που μπορεί να διαφωνούμε, ωστόσο είναι δημοκρατικά και συνταγματικά δίκαιο να εξετάζουμε τους προβληματισμούς τους. Αφού τους εξετάσουμε, θα μπορέσουμε να πούμε ίσως ότι ήταν αφελείς, άτοποι, και λανθασμένοι... ! Αφού τους εξετάσουμε όμως !

Για τρίτη φορά δεν μπήκαν τα θέματα που πρότεινα στην Ημερήσια διάταξη της Δημοτικής Κοινότητας. Σε προηγούμενη συνεδρίαση του Δ.Σ, και με θέμα το επιχειρησιακό πρόγραμμα του Δήμου, κληθήκαμε να καταθέσουμε τις προτάσεις μας για τα επόμενα χρόνια. Ειδοποιηθήκαμε 2 μέρες πρίν ! Έκανα αγώνα δρόμου, για να μαζέψω όλα εκείνα που είχα στο μυαλό μου, και με την βοήθεια του Αλέξανδρου Τζάρου από την Προοδευτική Εταιρεία, καταφέραμε σε ένα βράδυ να στοιχειοθετήσουμε τις προτάσεις, να ψάξουμε σε προγράμματα και να ετοιμάσουμε τις εισηγήσεις. Μάλλον πήρα τον ρόλο μου πολύ πιο σοβαρά απ'ότι έπρεπε. Με έκπληξη διαπίστωσε κανείς πως, εκτός του ότι υπήρχαν ελάχιστες προτάσεις, αρκούσε να τις πούμε επιγραμματικά στον Κύριο Μανώλη Χριστάκη (Γραμματέα του Συμβουλίου), δίχως εισήγηση και παρουσίαση της ιδέας που μπορεί να είχε ο καθένας. Με αυτόν τον τρόπο, πολύ άνετα θα μπορούσε κάποιος να προτείνει την κατασκευή Αεροναυπηγικής διαστημικής βάσης στην Γρα- Λυγιά, και ο Γραμματέας απλά να το σημειώσει !! Καμία συζήτηση επί των προτάσεων, καμία εισήγηση, καμία σοβαρότητα, σε ένα συμβούλιο που μοιάζει καφενείο με τον καθένα να παίρνει τον λόγο όποτε του καπνίσει. Θεωρώ χρέος μου να τα δημοσιοποιήσω όλα αυτά, διότι ίσως η κοινωνία της Ιεράπετρας οφείλει να ξέρει την λειτουργία ενός θεσμού του Καλλικράτη που αποδείχτηκε άχρηστος. Εννοείται δε πως καμιά μικρή η μεγάλη αναφορά δεν έγινε ποτέ σε πρόταση που κατατέθηκε εκ μέρους μου, στο Δημοτικό Συμβούλιο. Καμία αναφορά για λύσεις προβλημάτων, η καινούριες προτάσεις, δεν παρουσιάστηκε στο Δημοτικό Συμβούλιο, ούτε και πήρα ποτέ μια...απόκριση για αυτές. Οι προτάσεις που δεν συζητήθηκαν είναι :

1. Διαβούλευση για την παρουσία του Συμβουλίου της Δημοτικής Κοινότητας. Σύνδεση με την κοινωνία & κινηματικοποίηση του ρόλου του σε συνεργασία με τους κοινωνικούς φορείς

.2. Προώθηση των προγραμματικών κινήσεων για το Κ.Α.Τ.Ε και το Τμήμα Γεωπονικής Ιεράπετρας. Σύσταση Επιτροπής για την σύνταξη της ολοκληρωμένης πρότασης προς το Δημοτικό Συμβούλιο Ιεράπετρας. Έναρξη επικοινωνιακής καμπάνιας.

3. Πολιτιστική Δραστηριότητα του Συμβουλίου. Σύσταση επιτροπής για προτεινόμενες εκδηλώσεις.

4. Πρόταση για ίδρυση πρότυπου καταφύγιου Αδέσποτων ζώων στην Ιεράπετρα. Φιλοζωική μέριμνα του Δήμου Ιεράπετρας και εγκατάσταση ειδικού εξοπλισμού καθαριότητας. Τοποθέτηση ειδικών κάδων για την συγκομιδή και περισυλλογή των περιττωμάτων των ζώων.

5. Σύσταση Φορέα Διαχείρισης, Αξιοποίησης, Προβολής της Νήσου Χρυσή. Έλεγχος της Επιχειρηματικής παρουσίας στο νησί.
6. Κοινοποίηση δράσης και οικονομικού απολογισμού από τα Κύρβεια Ιεράπετρας στο συμβούλιο της Κοινότητας.
7. Διαδικτυακή ταυτότητα του συμβουλίου της Δημοτικής Κοινότητας και κοινοποίηση ημερησίων διατάξεων και αποφάσεων στα ΜΜΕ.

8. Καταγραφή και δημοσιοποίηση λίστας με όλα τα Δημοτικά Ακίνητα. Διαβούλευση πάνω σε θέματα αξιοποίησης και εκμετάλλευσης.

9. Κατασκευή χώρου στάθμευσης ιστιοπλοϊκών και τουριστικών πλοιαρίων με αναδιαμόρφωση του έργου της ''Ναυμαχίας'' και επέκταση λιμενικών υποδομών στον χώρο της παραλίας. Παράλληλη ανάπτυξη της περιοχής σύμφωνα με τις επιταγές της τροφοδοσίας και της διευκόλυνσής τους. (Επανεξέταση ήδη υπάρχουσας πρότασης στην Τεχνική Υπηρεσία)

10. Κατασκευή διαδικτυακής εφαρμογής κοινωνικής δικτύωσης με θέμα την συντήρηση και την καταγραφή καταστροφών στην αστική και αγροτική οδοποιία και διασύνδεση της με την τεχνική υπηρεσία του Δήμου Ιεράπετρας. Στόχος η καταγραφή και επιδιόρθωση της οδοποιίας στον Δήμο Ιεράπετρας.

Μάλιστα υπήρχε διαβεβαίωση πως στο επόμενο συμβούλιο θα συζητιόταν όλα τα θέματα αναλυτικά, και πως επιτέλους θα μπορούσαμε να παρουσιάσουμε τις προτάσεις μας, όπως αρμόζει σε ένα συμβούλιο Δημοτικής Κοινότητας, και μάλιστα της 4ης μεγαλύτερης στην Κρήτη. 

Τα θέματα αντ' αυτού είναι :

Τα θέματα προφανώς είναι τυπικά, όπως και οι προεγκρίσεις καταστημάτων, καθώς το συμβούλιο λειτουργεί σαν τυπική διαδικασία που πρέπει να εγκρίνει θέματα τα οποία της αρμόζουν νομοθετικά, αφού έχουν αποφασιστεί ή θα συζητηθούν στο κεντρικό Δημοτικό Συμβούλιο.

Αναρωτιέμαι λοιπόν... Στην Ιεράπετρα όσοι προτείνουν, εκτός από προκλητικοί, τελικά είναι γραφικοί, περιθωριοποιημένοι, και άνθρωποι που έχουν πάρει πολύ σοβαρά τον ρόλο τους ; Πως περιμένουμε να πάει η πόλη μας μπροστά, όταν οι μόνοι άνθρωποι οι οποίοι ακούμε είναι τα πολιτικά κουφάρια που άφησαν πίσω τους προηγούμενες δημοτικές αρχές, δηθενάρχες και απαθείς, που κοιτάνε το ρολόι με περισσότερη ανυπομονησία απ'ότι τα θέματα ; Μπορούμε να συνεχίσουμε με όπλο την βιτρίνα και όχι το εμπόρευμα ; 

Και κάπου εδώ τίθεται και ένα άλλο πολύ σοβαρό θέμα. Τα θέματα που έχουν ήδη ψηφιστεί από το συμβούλιο της Δημοτικής Κοινότητας και μάλιστα ομόφωνα (!) έχουν κατατεθεί στο Δ.Σ Ιεράπετρας ; Π.χ η πρόταση για Κέντρο Αγροτικής Τεχνολογίας και Έρευνας και η πιθανή διασύνδεσή του έδρα Γεωπονικής που πέρασε ομόφωνα.... έφτασε ποτέ στην ημερήσια διάταξη του Δ.Σ Ιεράπετρας ;

Θα συζητιόνται προφανώς μόνο τα θέματα που ορίζει μια διαδικασία που κανείς δεν ξέρει ! Γιατί αν ένας σύμβουλος δεν μπορεί να βάλει ένα θέμα. Αν 25 πολίτες με υπογραφές, δεν μπορούν βάλουν ένα θέμα, τότε ποιος στο καλό ορίζει τελικώς τι μπαίνει και τι όχι στην Ημερήσια Διάταξη ;

Μήπως έτσι τελικά, βάζουμε πλάτη στο να δημιουργηθούν οι συνθήκες που θέλουν την πόλη μακριά απο την ανάπτυξη και τις νέες ιδέες ; Μήπως έτσι οδηγούμε την πόλη μας στο απόσπασμα, και μάλιστα στον βωμό της συντήρησης ;

Και για να κλείνει το θέμα. Θεωρώ χρέος μου εφ' όσον εξαπατημένοι πολίτες (τελικώς) με εξέλεξαν με την ελπίδα να προσφέρω... να κάνω τα πάντα, και να γυρίσω τον κόσμο ανάποδα για να το καταφέρω. Στις αρμοδιότητές μου είναι η κατάθεση προτάσεων και ο Δημοτικός έλεγχος. Και αυτό επιδιώκω από την πρώτη στιγμή. Δεκάδες άλλες προτάσεις και παρεμβάσεις είναι στα σκαριά... Και θα τις καταθέσω. Εμείς δίνουμε την αξία στο τίποτα...

Γιώργος Μπαλοθιάρης

(Από : Ιστολόγιο Κοινοποίησης Δράσης του Συμβούλου Δημοτικής Κοινότητας Ιεράπετρας,  Γιώργου Μπαλοθιάρη -http://georgebalo.blogspot.com - Θεματική ενότητα - Δημοτικός Έλεγχος)

O ήλιος και το δάκτυλο

Εδώ και αρκετά χρόνια η χώρα μας ζει μια διαρκή περιπέτεια. Από την καταστροφική διακυβέρνηση Καραμανλή μεταβήκαμε σταδιακά σε μια νέα κυβέρνηση με αρχηγό τον Γιώργο Παπανδρέου, στελεχωμένη από μερικούς πολύ ικανούς πολιτικούς, μερικούς νέους πολιτικούς, και βέβαια από το λεγόμενο "βαθύ ΠΑΣΟΚ". 

Η νέα κυβέρνηση έπρεπε να προσγειωθεί απότομα. Η κυβέρνηση Καραμανλή όπως φάνηκε μετά από λίγους μήνες είχε χαλκεύσει τα δημοσιονομικά μεγέθη σε πολύ μεγάλη έκταση πράγμα που ανέτρεψε το πρόγραμμα της νέας κυβέρνησης ριζικά και την ανάγκασε να δεχτεί απρόθυμα και ύστερα από πολλές μανούβρες τον διεθνή οικονομική έλεγχο. Όλοι έσπευσαν να την κατηγορήσουν τότε για ασυνέπεια λόγων και έργων και για αντιλαϊκή πολιτική, καθώς προεκλογικά είχε πει ότι "λεφτά υπάρχουν" ενώ τώρα ανήγγειλε σκληρή λιτότητα. Σήμερα παρόλα αυτά είναι περισσότεροι αυτοί που την κατηγορούν ότι δεν πήρε αρκετά μέτρα, αρκετά γρήγορα για να αποφευχθούν τα χειρότερα. 

           

Οργή λαού

Η κυβέρνηση Καραμανλή πολύ σύντομα πέρασε στην αφάνεια με την συνεπή και συνειδητή προσπάθεια του πρώην αρχηγού της να παραμένει στα "πίσω έδρανα της βουλής" και να βυθιστεί στην σιγή με σκοπό να ξεχαστεί πλήρως το όνομά του, η διακυβέρνησή του και να ξεχαστεί βέβαια και ο ρόλος όσων κυβέρνησαν μαζί του (π.χ. Αντώνης Σαμαράς).  Ο Σαμαράς όταν εξελέγη πρόεδρος της αξιωματικής αντιπολίτευσης είπε το περίφημο "σφουγγάρι το παρελθόν, τα ξεχνάω όλα", θεώρησε ότι η ιστορικού μεγέθους εκλογική συντριβή της ΝΔ ισοδυναμούσε με τιμωρία αλλά και με αυτοκριτική για τα πεπραγμένα του κόμματος του και στράφηκε ταχύτατα σε μια ρητορική ότι για ότι γίνει από δω και πέρα φταίει η κυβέρνηση. Μπόρεσε έτσι να αποστρέψει την προσοχή από το εσωτερικό της ΝΔ και να διατηρήσει όση από την συνοχή και την δύναμη που είχε απομείνει σε ένα ουσιαστικά διαλυμένο κόμμα.

Το κόλπο αν και παλιό πιάνει πάντα. Η προσμονή για λύση των προβλημάτων από την νέα κυβέρνηση στρέφει πολύ σύντομα τον διάλογο στο παρόν και κανείς πια δεν ασχολείται με το παρελθόν. Αλώστε τη σχέση έχει το παρελθόν με το παρόν (κατά τα λεγόμενα και της άμεσα ενδιαφερομένης ΝΔ); Σήμερα αν και υπάρχει μηδαμινή συζήτηση για το τί παρέλαβε η κυβέρνηση μόλις ορκίστηκε υπάρχει τεράστια συζήτηση για το τι έκανε, πώς το έκανε και πότε το έκανε. 

Ύστερα από την αποκάλυψη του τεραστίου ελλείμματος του 15,4 % η Ελλάδα για να μπορέσει να πληρώσει τις υποχρεώσεις σαν χώρα αναγκάστηκε να προσφύγει στο ΔΝΤ και στην ΕΕ υπογράφοντας μια συμφωνία που παραχωρεί στην ουσία την οικονομική πολιτική της χώρας για λίγα χρόνια στους Ευρωπαίους Εταίρους μας της ΕΕ και στο κυρίως Αμερικανικό ΔΝΤ. Αυτό ήταν υποχρεωτικό καθώς οι αγορές ομολόγων προεξοφλούσαν πτώχευσή της και ζητούσαν τεράστια επιτόκια προκειμένου να συνεχίσουν να δανείζουν. 

Από τότε η κυβέρνηση είναι δέσμια ενός συμβολαίου που δεσμεύει κάθε πιθανή νέα κυβέρνηση σε μια σκληρή δημοσιονομική προσαρμογή με άμεσες επιπτώσεις στην καθημερινότητα των συμπολιτών μας, με απότομη απομείωση του βιοτικού τους επιπέδου. Παρόλο όμως που η χώρα έχοντας απόλυτη ανάγκη τον εξωτερικό δανεισμό και κυβερνάται στην ουσία απ' έξω, η οργή λαού απευθύνεται μόνο προς την κυβέρνηση. Η αντιπολίτευση κάνει ότι μπορεί για να βοηθήσει σε αυτή την προκατάληψη. 

Δεν υπάρχει κανένα κύμα κριτικής προς την Ευρωπαϊκή Ένωση η οποία υπαγορεύει τα σκληρότατα αυτά μέτρα και δεν υπάρχει δυστυχώς και κάποιο κύμα κριτικής προς τον διεφθαρμένο κρατικό μηχανισμό που είναι και ο κύριος υπαίτιος της κρίσης που περνάμε. Δεν υπάρχει κανένα κύμα κριτικής στην κουλτούρα της φοροδιαφυγής, της μαύρης αγοράς, της "θεσμοθετημένης φυγοδικίας" (το μέγα πρόβλημα που λέγεται Ελληνική Δικαιοσύνη) που αποδομεί την εμπιστοσύνη στους θεσμούς, καθώς και γενικότερα της εμπιστοσύνης σε μη θεσμικές οδούς από πολλούς συμπολίτες μας. Δεν υπάρχει κύμα κριτικής ούτε στην αντιπολίτευση η οποία είτε με πετροπόλεμο και με άρνηση συμμόρφωσης, είτε με ανεδαφικές προτάσεις που προϋποθέτουν όλες πρώτα την εξαφάνιση της Τρόικας υπόσχεται μια καλύτερη Ελλάδα που την θέλουμε και την αξίζουμε (όπως έκανε κάποτε και ο σιωπηλός και σκοτεινιασμένος σήμερα Καραμανλής). 

Ο ήλιος και το δάχτυλο

Αντίθετα όλη η κριτική που εκδηλώνεται απευθύνεται προς την κυβέρνηση. Λες και το πρόβλημα της χώρας μας είναι η κυβέρνηση, η λες και μπορεί η κυβέρνηση να αντιμετωπίζει οργανωμένη αντίσταση σε όλα τα μέτωπα στο εσωτερικό, απόλυτο εκβιασμό από τους δανειστές για πτώχευση ανά πάσα στιγμή από το εξωτερικό, να προωθήσει το μεγαλύτερο πακέτο μεταρρυθμίσεων στην ιστορία μας σαν χώρα αλλά και στην παγκόσμια ιστορία μέσα σε 24 μήνες, και αυτό χωρίς να κάνει λάθη, χωρίς αστοχίες, χωρίς καθυστερήσεις και χωρίς να βλάψει τα συμφέροντα κανενός! Μοιάζουμε σαν το άτομο σε εκείνη την ιστορία που του έδειχναν τον ήλιο, την ουσία δηλαδή, και αυτός επέμενε να κοιτάει το δάχτυλο.

Φτάσαμε αισίως μιας και ο πολιτικός μας κόσμος δεν μπορεί να ομονοήσει στο πώς θα σωθεί η οικονομία μας, να ακούμε πολλές φωνές που μιλούν για εκλογές, για εικόνα διάλυσης στην κυβέρνηση, για διακυβέρνηση Σαμαρά που θα πείσει τους δανειστές με το θεϊκό χάρισμα πειθούς του και θα μας γλυτώσει από το ΠΑΣΟΚ, ενώ οι δανειστές μας άρχισαν πρόσφατα να συζητάνε ανοιχτά ελεγχόμενη χρεοκοπία εντός τουλάχιστον της Ευρωζώνης. Αυτό που θέλουμε να αποφύγουμε κάνοντας όλες αυτές τις θυσίες, τώρα Γερμανοί κυρίως και Γάλλοι ψάχνουν τρόπο να το σερβίρουν με τις μικρότερες δυνατές αρνητικές επιπτώσεις. 

Τι θα γράψει άραγε η ιστορία αφού γίνει το μοιραίο και περάσουν δύο δεκαετίες; Ότι η Ελληνική κυβέρνηση σύρθηκε σε έναν πολύ δύσκολο δρόμο χωρίς να της δίνουν καμία εναλλακτική και ενώ όλοι στο εσωτερικό την εγκατέλειψαν μόνη της, φοβούμενοι το πολιτικό κόστος, να σώσει μια χώρα απρόθυμη να σωθεί; Ότι τη στιγμή που αντικειμενικά δεν υπήρχε άλλη επιλογή οι Έλληνες δεν ομονόησαν για να σώσουν την χώρα τους (όπως έκαναν οι Πορτογάλοι) και κοιτούσε ο κάθε ένας να σώσει το τομάρι του και ας πάνε οι συμπολίτες του και οι άλλες κοινωνικές ομάδες να χαθούν;

Ή ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση έκανε ένα τεράστιο λάθος, ανέθεσε στην Ελλάδα ένα έργο που αντικειμενικά δεν μπορούσε να πραγματοποιηθεί, από τεχνικής αλλά και από άποψη πολιτικής βούλησης και κουλτούρας στην Ελλάδα; Ότι ο Αντώνης Σαμαράς ήταν ο οικονομολόγος και πολιτικός που είχε προβλέψει το αδιέξοδο και αρνήθηκε να συνεργαστεί "στο λάθος" που "κατέστρεφε τη χώρα" και που τελικά έφερε ένα νέο κύκλο παγκόσμιας ύφεσης, με αποτέλεσμα να προταθεί για βραβείο Νόμπελ οικονομίας; Ότι η Ευρώπη απέτυχε να βάλει το συλλογικό πάνω από τα  διάφορα εθνικά συμφέροντα; 

Ένα είναι σίγουρο, αυτή τη στιγμή πρέπει να βάλουμε το συλλογικό, το εθνικό συμφέρων πάνω από τα επιμέρους συμφέροντα, είτε αυτά είναι κομματικά είτε συντεχνιακά είτε ατομικά. Και αυτό για να έχουμε το θάρρος και την αξιοπρέπεια να πούμε στα παιδιά μας αύριο ότι όταν η χώρα μας κινδύνεψε οι Έλληνες ενωθήκαμε, παλέψαμε, ματώσαμε και στο τέλος νικητές σταθήκαμε άξιοι πατέρες και μητέρες παραδίδοντας στα παιδιά μας μια χώρα με μέλλoν!

Αλέξανδρος Τζάρος

Από την Προοδευτική Εταιρία, 12/10/2011

Αντίφαση της νοοτροπίας μας...

Απο τη μια υπάρχει ορυμαγδός κατηγοριών κατά της κυβέρνησης απο την αντιπολίτευση, τους συνδικαλιστές, τα ΜΜΕ ότι τα μετρά είναι πολύ σκληρά και "καταστρέφουν" την οικονομία! Ζητούν αλλαγή των όρων και επαναδιαπραγμάτευση... Μόλις όμως η κυβέρνηση τόλμησε να αμφισβητήσει την αναγκαιότητα επιβολής νέων μέτρων απέναντι στην τρόικα, η τελευταία απεχώρησε απο τις συνομιλίες. Ακολούθησε ορυμαγδός κατηγοριών προς την κυβέρνηση για καθυστερήσεις και αναποφασιστικότητα.
Όταν παίρνονται μέτρα δεν μας αρέσει και όταν δεν παίρνονται μέτρα διαπιστώνουμε οτι θα χρεοκοπήσουμε.
Η συνταγή "δεν βγαίνει" αλλά χωρίς αυτή χρεοκοπούμε αύριο...

Το σχέδιο είναι μάλλων απλό. Η Ελλάδα πρέπει να δημιουργήσει πρωτογενή πλεονάσματα, δηλαδή να πέσει στο πραγματικό επίπεδο των οικονομικών της δυνατοτήτων. Αυτό προϋποθέτει ύφεση... και αυτό περνάμε τώρα...

Κάποιος δεν Πληρώνει

Τα έσωδα του κρατους ειναι λιγοτερα απο τα εξοδα. Το κρατος χρεώνεται δανιζομενο για να συνεχισει να λειτουργει. Οι μεσαια και χαμηλη ταξη πληρωνει ηδη πολλα! Γιατι δεν βγαινει ο λογαριασμος;

Καποιος δεν πληρώνει...

short selling

Από τις αρχές της οικονομικής κρίσης που διανύουμε, έως σήμερα μια είναι η κυρίαρχη ιδέα πίσω απο κάθε πολιτική απόφαση μείωσης του χρέους, μείωσης των ελλειμμάτων και περικοπής των δημοσίων δαπανών. "Οι αγορές ανησυχούν για το ύψος των οικονομικών υποχρεώσεων των κρατών και θεωρούν μεγάλες τις πιθανότητες μη βιωσιμότητας των δημοσίων οικονομικών τους. Οι αγορές θέλουν να ληφθούν μέτρα που θα εγγυώνται και θα διαβεβαιώνουν ότι δεν υπάρχουν κίνδυνοι χρεοκοπίας ή αθέτησης πληρωμών."

'Όσο και αν ψάξει κανείς δεν θα βρει κάποια διαφορετική ερμηνεία ή κυρίαρχη ιδέα πίσω από τις καταιγιστικές, απαισιόδοξες ειδήσεις γύρω από την αστάθεια στις αγορές.

Η άποψη αυτή έχει και μια προϋπόθεση, ότι οι αγορές ανησυχούν πραγματικά για τα δημόσια οικονομικά γιατί κρίνουν αντικειμενικά ότι υπάρχει πρόβλημα. Με αυτή την έννοια η προσπάθεια παροχής "εγγυήσεων" θα είχε νόημα γιατί πολύ σύντομα οι τρύπες στο φάσμα των πιθανών κινδύνων θα έκλειναν και οι αγορές θα σταθεροποιούνταν. Όσες προσπάθειες και αν έχουν γίνει μέχρι τώρα όμως το πρόβλημα παραμένει. Όσα μέτρα και αν έχουν πάρει τα κράτη οι αγορές συνεχίζουν να ανησυχούν. Όσες περικοπές και αν ανακοινώνουν οι εθνικοί ηγέτες οι αγορές βρίσκουν ένα νέο λόγο να ταράζονται. Γιατί δεν καθησυχάζονται λοιπόν;

Ίσως το όλο θέμα έχει βασιστεί σε λάθος υπόθεση. Τα κράτη προσπαθούν να έχουν μια λογική σχέση με τις αγορές (try and reason with them). Δείνουν διαβεβαιώσεις και περιμένουν ανταπόκριση. Στελνουν μηνύματα στις αγορές και περιμένουν αυτή να τα λάβει. Αν οι αγορές ανησυχούσαν πραγματικά θα μπορούσαν και να καθησυχαστούν. Αν έκριναν αντικειμενικά θα είχαν κατανοήσει ότι δεν υπάρχει κίνδυνος χρεοκοπίας ή στασης πληρωμών. Όι αγορές όμως δρούν με βάση κάποιους θεσπισμένους νόμους και με βάση την ψυχολογία. Οι νόμοι τους επιτρέπουν να κερδοσκοπούν και η ψυχολογία τους επιτρέπει να φέρονται και "παράλογα". Γιατί λοιπόν να συμπεριφερθούν λογικά όταν ο παραλογισμός επιτρέπεται και είναι κερδοφόρος; Αν ο σκοπός τους είναι η κερδοφορία και ο παραλογισμός είναι κερδοφόρος γιατί να μην συμπεριφέρονται όσο πιο παράλογα μπορούν; Γιατί περιμένουμε απο τις αγορές να συμπεριφερθούν λογικά;

Το 2007 καταργήθηκε στις ΗΠΑ ένας νόμος που απαγόρευε το σορτάρισμα μια μετοχής όταν αυτή η μετοχή βρισκόταν σε πτώσh με την δικαιολογία ότι δεν ήταν απαραίτητος για την σταθερότητα της αγοράς. Ο νόμος αυτός (uptick rule) τέθηκε σε ισχύ πριν τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο για να αποφεύγονται οι μαζικές κερδοσκοπικές απιθέσεις που βιώνουμε σήμερα. Χάρη σε αυτόν οι διάφοροι κερδοσκόποι δεν μπορούσαν να δημιουργήσουν τεχνητές υποτιμήσεις ομολόγων (με σκοπό να τις επαναγοράζουν φθηνότερα) και να διαχέουν επενδυτικό πανικό στις χρηματαγορές. Το μεγάλο κράχ του 1929 δημιουργήθηκε από μαζικό σορτάρισμα μετοχών από κερδοσκόπους. Η ιστορία επαναλαμβάνεται...

Η αλλαγή αυτή έγινε βάση της λογικής ότι οι αγορές δεν πρέπει να ρυθμίζονται γιατί έτσι μέσω περισσότερης ελευθερίας δημιουργείται περισσότερος πλούτος και επωφελούνται όλοι, φτωχοί και πλούσιοι. Βάση της λογικής ότι οι αγορές μπορούν να είναι μόνο δημιουργικές και άρα δεν κινδυνεύουμε από αυτές και δεν χρειάζεται να λαμβάνουμε προληπτικά μέτρα. Οι αγορές όπως αποδεικνύεται μπορούν να είναι εξίσου διεφθαρμένες με οποιονδήποτε άλλο χώρο όπου γίνεται διαχείριση περιουσίας και λαμβάνονται αποφάσεις. Οι επιχειρηματίες έχουν τις ίδιες πιθανότητας να είναι επιβλαβείς για το κοινωνικό σύνολο όσες έχει και ο οποιοσδήποτε απλός άνθρωπος.

To νέο πακέτο βοήθειας και η "διαπραγμάτευση"!

Η Ελλάδα έκανε αυτό που έπρεπε για να αποδείξει οτι έχει πρόθεση να αλλάξει για να μην βουλιάξει. Υπερψήφισε το Μεσοπρόθεσμο και προχωράει τις αλλαγές που αυτό περιλαμβάνει. Η Ευρώπη αναγνωρίζοντας αυτή την προσπάθεια δεν έχει λόγους πια να είναι καχύποπτη και να καταφεύγει σε εύκολο χαρακτηρισμό της Ελλάδας ως ανεύθυνης και άρα ανάξιας να βοηθηθεί αποφασιστικά.
Η Ευρώπη επιτέλους αναγνώρισε ότι δεν είναι δυνατόν να φορτώσει τα δικά της διαρθρωτικά προβλήματα στην Ελλάδα και να περιμένει να μην αντιμετωπίσουν παρόμοια κρίση και άλλα κράτη μέλη της Ευρωζώνης. Αναγνώρισε λοιπόν οτι η επίλυση ενός ευρωπαϊκού προβλήματος μόνο στην Ελλάδα δεν είναι επαρκής. Σε διάσταση με τα όσα λέει η αξιωματική αντιπολίτευση ότι το σχέδιο σωτηρίας της Ελλάδας "είναι λάθος" αποδείχτηκε απλώς ότι ήταν ανεπαρκές. Αν ήταν "λάθος" και αν η Ευρώπη με την απόφασή της στις 21/7/2011 δεχόταν ότι έκανε λάθος θα απέσυρε τα όσα έκανε έως τώρα και θα εφάρμοζε μια εντελώς διαφορετική λύση! Δεν έγινε όμως επ ουδενί κάτι τέτοιο. Η Ευρώπη αναγνώρισε ότι αν και η ίδια δεν αναλάβει δράση, και δεν χρησιμοποιήσει τη δύναμή της να προστατεύσει τον εαυτό της τότε η κρίση θα διευρύνεται διαρκώς. Είναι η λογική της αξιωματικής αντιπολίτευσης που θέλει προφανώς να πετύχει την εσωτερική της ενότητα και την αναρρίχηση της στην εξουσία που προσπαθεί να επιβάλει αυτή την ευκαιριακή, ισοπεδωτική λογική της "αποτυχίας" του προγράμματος.
Το πρόγραμμα όμως δεν "απέτυχε", απλώς απαιτήθηκε βελτίωσή του συνεχίζοντας απρόσκοπτα τα όσα μέχρι τώρα έχουν συμφωνηθεί.
H NΔ επενδύοντας στην αποτυχία του προγράμματος, και όχι στην διεύρυνση και βελτίωσή του, επένδυσε το πολιτικό της κεφάλαιο σε λάθος μέρος. Η Ευρώπη είναι πολύ μεγάλη για να αποτύχει ("to big to fail", κατά τα λεγόμενα για τις μεγάλες τράπεζες κατά τα πρώτα στάδια της κρίσης). Τα περιθώρια να αποδειχτεί λάθος η Ευρώπη είναι πολύ πιο μικρά απο τα περιθώρια να αποδειχτεί λάθος η ΝΔ.
Αυτό εξηγεί και την αποξένωση που αντιμετωπίζει η ΝΔ στην Ε.Ε. και την αμηχανία της να τοποθετηθεί απο χτές για τις ιστορικές εξελήξεις που έλαβαν χώρα.

Η τακτική του Σαμαρά

Σκεψη 1 (29/5/2011)
Μερικες ερωτησεις:
1. Αν το μνημονιο απετυχε γιατι συνεχιζει να υποστηριζεται απο τους δανιστες μας;
2. Αν το μνημονιο καταστρεφει τη χωρα οπως λέει ο Σαμαρας τοτε γιατι δεν ζηταει εκλογες για να σωσει τη χωρα;
3. Αν οι Ελληνες πολιτες πιστευουν οτι υπαρχει αλλος δρομος γιατι δεν ζητουν ακλογες;
4. Αν ο Σαμαρας νομιζει οτι μπορει να διαπραγματευτει με την Τροικα γιατι δεν το κανει σαν αντιπολιτευση παρα κανει προτασεις μονο προς το εσωτερικο της χωρας; Να κανει μια τουρνε στο εξωτερικο και να μιλησει με τους δανιστες και τεχνοκρατες που διαχειριζονται το μνημονιο να δουμε τη απαντηση θα λαβει. Μονο προς το εσωτερικο μπορει να κανει λεονταρισμους; Μηπως δεν θελει να διακινδυνευσει να λαβει δημοσια μια αρνητική απαντηση απο τους δανιστες;

Σκεψη 2
Ο Σαμαρας εχει βασισει ολη του την πολιτικη ατζεντα στον αντι-μνημονιακο λογο. Δεν εχει μιλησει για κατι αλλο εκτως απο αυτο. Ενα χρονο και πλεον προσπαθει μονο να αναδειξει οτι το μνημονιο ειναι κακο και οτι υπαρχει αλλος δρομος!!! Ετσι παγιδευτηκε... νομισε οτι μπορει να κανει συνηθισμενη αντιπολιτευση σε καιρο διεθνους οικονομικου ελεγχου. Πως θα κανει πισω τωρα;
Νομιζε οτι ποτε δεν θα εξαρτηθει η εφαρμογη του μνημονιου απο αυτον... και ασκησε την πολιτικη του ωριμου φρουτου. Χρησιμοποιησε την αγανακτηση του κοσμου για να σταθεροποιησει το κομμα του ροκανιζοντας ετσι την σταθεροτητα της χωρας.
Το ΠΑΣΟΚ θα αφαρμωζε το μνημονιο για να σωθει η οικονομια, μετα θα "επεφτε" γιατι ο κοσμος θα ειχε θυμωσει απο τα σκληρα μετρα και η ΝΔ θα ειχε κερδισει την λαϊκη αποδοχη αφου θα ειχε παντα διαφορετικη αποψη απο την "κυβερνηση του μνημονιου". Το ΠΑΣΟΚ θα ειχε χρεωθει το βασανο του μνημονιου πληρως, θα ειχε ξεχαστει το τεραστιο ψεμα της κυβερνησης Καραμανλη για το ελλειμα που προκαλεσε την κριση εμπιστοσυνης στη χωρα μας και η ΝΔ παλι στην κυβερνηση για να μας επανιδρυσει...

Σκεψη 3
Η ΝΔ δεν καταλαβαινει... και ρωταει ανυποψίαστη το ΠΑΣΟΚ, "Μα γιατι ζητατε συναινεση και δεν κυβερνατε μονοι σας; Εμεις σας εμποδιζουμε; Ο αντιμνημονιακος λογος σας εμποδιζει; Κυβερνήστε λοιπον αν μπορειτε! Αν δεν μπορειτε το συζηταμε!"

Πριν απο λιγα χρονια... και μεχρι και σημερα, η ΝΔ παραπονιοταν οτι η ελειψη συναινεσης του ΠΑΣΟΚ την εμποδισε να περασει στην κοινωνια τις απαραιτητες διαρθρωτικες αλλαγες.
(Θεμελιόδης διαφορα: Η ΝΔ κυβερνουσε σε καιρο σταθεροτητας και αναπτυξης χωρις ενα μνημονιο στη βαλιτσα της.)

Σκεψη 4
Ποιος στεκει συνεχεια δειπλα στον κ. Σαμαρα; Ο κ. Γιαννης Μιχελακης!

Πρόην διευθυντης του Ελευθερου Τυπου.
Δηλαδη η εφημεριδα που σημερα 29/5/2011 εχει ως εξοφυλο τον τιτλο: "Μπροστα η Ν.Δ. καταρρεει το ΠΑΣΟΚ" επιχαιροντας για την διαφορα 0,5 μοναδων που εμφανισε η ΝΔ εναντι το ΠΑΣΟΚ σε δημοσκοπηση για λογαριασμο της ιδιας. Αυτό βεβαια σε καιρο που καραβια χανονται...
Ειναι μια εφημερίδα γνωστη για τον απροσχηματιστο λαϊκισμο της και την ακουραστη αντιπασοκικη ρητορια της. Δεν ειναι καθολου διασημη εστω και για μικρες προσπαθειες αντικειμενικοτητας. Απο το ποιον της εφημεριδας αυτης της οποιας ηταν διευθυντης επι δυο χρονια ισως μπορουμε να συμπερανουμε το επιπεδο της πολιτικης σκεψης του αρχιστρατηγου της ΝΔ.

Σκεψη 5
Ο κ. Σαμαρας λεει οτι ειναι υποχρεωμενος να μην συναινεσει με ενα "λαθος" (εννοωντας το μνημονιο). Ποιο συγκεκριμενα λεει" Συμφωνουμε με τα σωστα και τα υπερψηφιζουμε, αλλα διαφωνουμε με τα λανθασμενα και σε αυτα δεν μπορουμε να συναινεσουμε". Υστερα απο το συμβουλιο πολιτικων αρχηγων εγινε σαφες οτι η μοναδικη ουσιαστικη διαφορα της ΝΔ ειναι στα θεματα της φορολογιας. Υποστηριζει μείωση φορολογικών συντελεστων για να αναθερμανθει η αγορα.

Ερωτηση:
1. Γιατι ο κ. Σαμαρας μιλαει για αναδιαπραγματευση του Μνημονιου οταν ουσιαστικα διαφωνει με αυτο μονο στα φορολογικα; Γιατι δεν απαιτει "αναδιαπραγματευση στον τομεα της φορολογιας";

Ισως γιατι ο ορος αναδιαπραγματευση του Μνημονιου ειναι πιο ευηχος... η ΝΔ οπως και η ιδια παραδεχεται εχει υπερψηφησει τα 2/3 του μνημονιου στη βουλη και ετσι υπερασπιζεται και τη φημη της στο εξωτερικο οταν τυχων παει στην Ευρωπη. Το να δειχνει λοιπον στο εσωτερικο οτι ειναι "αντιθετη με το μνημονιο", αρα με "ολους" τους ορους που πονανε τον λαο και την οικονομια αυτη τη στιγμη ειναι η ιδανικη εικονα μιας αντιπολιτευσης που μιλαει στο ονομα των κατατρεγμενων και αντιστεκεται στην εξοθεν παρεμβαση.
...Μεσα σε αυτη την απροσδιοριστια η ΝΔ προσπαθει να ικανοποιησει τους δανιστες μας λεγοντας οτι "να.., τα περισσοτερα τα υπερψηφησαμε", να μην ξεσηκωσει το λαο με παρα πολλες ελπιδες εναντια στην κυβερνηση και καταληξει να κλειθει η ιδια να κυβερνησει, και ταυτοχρονα να δωσει την εντυπωση στους Ελληνες πολιτες οτι αγωνιζεται να αρει τον ξενο ζηγο απο πανω μας "πολεμοντας το μνημονιο" και την καταστροφη στην οποια αυτο μας οδηγησε.
Αυτο το νεφος ειναι το οπλο της ΝΔ. Το οτι ποτε δεν προσδιοριζει το βαθμο στον οποιο ειναι εναντια στο μνημονιο η υπερ αυτου.
Το απορριπτει συνολικα αλλα το αποδεχεται εν μερη! Καταφερνει να καταγραφεται στην κοινη γνωμη ως πολεμιος του Μνημονιου, και οφελειται ταυτοχρονα ως υπευθυνη δυναμη υπερψηφιζοντας το μεγαλητερο μερος αυτου.


Σκεψη 6
"Το μνημονιο δεν βγαίνει" σημαινει οτι "το μνημονιο δεν ειναι καλο και αρα δεν το θελουμε!" γι αυτους που δεν πολυκαταλαβαινουν απο οικονομικα (πλειοψηφια των πολιτων). Σημαινει οτι μας οδηγει σε υφεση για αυτους που εχουν μαγαζια και επιχειρησεις. Σημαινει για τους πολιτικους οτι ακομα και αν πετυχει θα μας εχει υποβαλει σε τετοια ταλαιπορια που θα υπαρχει παντα το περιθωριο να ειπωθει οτι κατι θα μπορουσε να εχει γινει καλυτερα, καπως θα μπορουσαμε να βγουμε απο την υφεση γρηγοροτερα και με λιγοτερα τραυματα. Σε καθε περιπτωση στο μελλων ακομα και αν πετυχει θα υπαρχει το πολιτικο περιθωριο να χαρακτηριστει αποτυχημενο.Η προφητεία της ΝΔ οτι ¨δεν βγαινει" ειναι επαρκως γενικολογη για να το εξασφαλησει αυτο. Τελος για τουε δανιστες μας σημαινει απλος οτι η αντιπολιτευση εκφραζει καποια δυσπιστια για την επιτευξιμοτητα του τελικου στοχου αλλα δεν εμποδιζει την εφαρμογη του.
Με τα παραπανω υπογραμμιζουμε οτι η ΝΔ διαμορφωνει εναν πολιτικο λογο αρκετα γενικολογο ωστε να μην χρειαζεται να λογοδοτει για τις επιλογες της. Αυτη θα ειναι και η παγια τακτικη της, να κανει προτασεις οι οποιες θα δημιουργουν επαρκεις ελπιδες επιτυχιας χωρις να μπορουν να ελεγχθουν και να μετρηθουν πριν εφαρμωστουν. Αυτός είναι ενας κλασσικος πολεμος φθορας και δειχνει ποιες ειναι οι πραγματικες προθεσεις της ΝΔ...
Να φθείρει αργα και σταθερα την κυβερνηση κρυβοντας ετσι το γεγονος οτι εχει προβληματα στο εσωτερικο της που δεν ειναι διαχειρισημα χωρις διαρκη αντιπαραθεση με την κυβερνηση.


Σκεψη 7
Η ΝΔ κατηγορησε το ΠΑΣΟΚ οτι διαπραγματευηκε κρυφα την εισοδο της χωρας στο ΔΝΤ πολυ πριν γινει η επισημη εισδοχη της χωρας μας στο μνημονιο. Αυτο με βαση την κοινη παραδοχη, οτι ο πρωθυπουργος συνομιλουσε με τον Ντομινικ Στρος Καν ακομα και πριν απο τις εκλογες του 09' και απο καποιεσς δηλωσεις που εκανε ο τελευταιος "of the record" σε ενα Γαλλο δημοσιογραφο οτι ειχε κρυφες επαφες με τον ΓΑΠ που κρυφτηκαν απο το κοινο "για ευνοητους λογους".
Ταυτοχρονα ομως κατηγορει την κυβερνηση οτι δεν διαπραγματευτηκε το μνημονιο αλλα μας δεσμευσε βιαστικα και απερισκεπτα σε αυτο.
Στην πρωτη περιπτωση η ΝΔ κατηγορει το ΠΑΣΟΚ οτι διαπραγματευτηκε... και στην δευτερη οτι δεν διαπραγματευτηκε. Ετσι στην πρωτη περιπτωση η ΝΔ προβαλλεται ως υπερασπιστης της αληθειας και στην δευτερη περιπτωση ως γενναιος υπερασπιστης των εθνικων συμφεροντων. Δεν μπορουν βεβαια να συνεβησαν και τα δυο, αλλα η ΝΔ οφεληθηκε απο την προβολη και των δυο (ασυμβατων μεταξει τους) εκδοχων.
Μια ακομα πιο βασική προεκταση του πρωτου σκεπτικου ειναι οτι αφου ο ΓΑΠ "διαπραγματευτηκε την εισοδο μας στο ταμειο" πολυ πριν εμφανιστει ο κινδυνος πτωχευσης τοτε δεν μπηκαμε στο ΔΝΤ εξαιτιας των ελλειματων που αφησε η κυβερνηση Καραμανλη!!! Ολα εγιναν εξαιτιας της δολοπλοκας δρασης του ΓΑΠ... ο οποιος θα πρεπει να ειναι εθνικος προδοτης! Δεν μπορει να ερμηνευτει αλλιως η "συνομοσια" αυτη που μας εφερε προ τετελεσμενων. Αυτη την ορολογια βεβαια δεν την χρησιμοποιησαν ουτε για μια στιγμη. Αφησαν ομως το υπονοουμενο... ασκησαν την πολιτική της ομιχλης. Της γενικολογης κατηγοριας για την οποια δεν χρειαζεται να αναλαβουν καμια ευθυνη αλλα η οποια δημιουργει εντυπωσεις και "ευλογα ερωτηματικα". Επενδυουν λοιπον σε αυτο που "δεν μπορει να αποδειχτει" οπως ειπαμε και παραπανω.
Τον Καραμανλη τον εβγαλαν λαδι και φορτωσαν το μνημονιο στον ΓΑΠ. Καλο;

Σκεψη 8
Συνεχίζοντας την αναλυση του συννεφου που λεγεται ΝΔ αναρωτιομαστε για την "θεορια της μαυρης τρυπας". Η πιο λεπτομερης περιγραφη που εκανε η ΝΔ για να υποστηριξει την σταση της ειναι αυτη του κυκλικου ελλειματος η του ανατροφοδοτουμενου ελλειματος.
Συμφωνα με αυτη η ακολουθουμενη οικονομικη πολιτική ειναι λανθασμενη γιατι αφαιρει αποτομα μεγαλα κεφαλαια απο την αγορα με αποτελεσμα αυτη να στεγνωνει και το κρατος να μην μπορει να εισπραξει τιποτα απο μια στεγνη αγορα. Αρα το ελλειμα αντι να μειωνεται θα θα αυξανεται διαρκως και ασταματητα. Το κρατος θα περιδινιστει μεχρι να εξαφανιστει μεσα σε μια οικονομικη μαυρη τρυπα. Πολλα μπορουν να ειπωθουν για να περιγραψουν την επαφη αυτου του ισχηρισμου με την πραγματικοτητα.
Το προφανεστερο ειναι οτι ο κ. Σαμαρας πιστευει οτι το μνημονιο θα μας οδηγησει στη χρεοκοπεια αντι να μας βγαλει απο αυτη. Προεξοφλει δηλαδη ότι η εκτιμηση του θα πραγματοποιθει. Αυτο σημαινει οτι η Ευρωπαϊκη Ενωση κανει και αυτη το ιδιο λαθος με την κυβερνηση γιατι εκεινη μαζι με το ΔΝΤ ζητησαν αυτους τους ορους με ανταλλαγμα τα λεφτα...
Σχετικα με αυτα δυο επιλογες προκειπτουν:
Η πρωτη επιλογη. Αυτο το "λαθος μιγμα πολιτικης" μπορει να το αποφασισαν μονο για δυο λογους: επειδη ειναι βλακες και δεν ξερουν τι κανουν (αγνοια) η επειδη εχουν παρει αποφαση να μας οδηγησουν στη χρεοκοπεια (προθεση) και αρα εχουν διοργανωσει μια τεραστια επιχειρηση εξαπατησης της Ελλαδας και του κοσμου ολοκληρου λεγοντας σε ολες τις πλευρες οτι θελουν να σωσουν το Ευρω και την ελληνικη οικονομια. Αυτή η “επιλογη” των Ευρωπαιων σημαινει ότι για καποιο λογο αποφασισαν να αποδομησουν την Ευρωπη εκθετοντας σε κινδυνο τις Ευρωπαικες χωρες και στελνοντας το μηνυμα προς το εσωτερικο της Ευρωπης και προς το εξωτερικο της, ότι η Ευρωπη δεν είναι μονοδρομος και μπορει να αποδομηθει. Ότι το ιδανικο της Ευρωπαϊκης ολοκληρωσης δεν θα πραγματοποιηθει ποτε καθως η Ευρωπη δεν συμπεριφερεται σαν μια ενιαια πολιτικη και οικονομικη περιοχη αλλα σαν χωρες που εκμεταλευονται η μια την άλλη και είναι καχυποπτες μεταξει τους. Εν ολιγοις η Ευρωπη επιθυμει και ενορχηστρωνει την χρεοκοπια στους κολπους της Ευρωζωνης και εμεις εχουμε πεσει σε μια παγιδα.
Αυτή είναι η αναλυση της περιπτωσης να κανουν “λαθος” οι Ευρωπαιοι και αν αυτή είναι που ισχυει τοτε ο Αντωνης Σαμαρας είναι οντως ενας προφητης. Είναι ενας διορατικος οικονομικος εγκεφαλος που εχει εκτιμησει αυτό που οι αλλοι παρεβλεψαν και περναει ολο του το χρονο προειδοποιοντας τους παντες ότι “καταστρεφεται, ισοπεδώνεται, διαλύεται ” η οικονομια μας, όπως λεει.
Η δευτερη επιλογη ειναι να υπαρχει αγνοια η προθεση από τη μερια του κ. Σαμαρα και οι Ευρωπαιοι να εχουν οργανωσει ένα σκληρο αλλα πραγματοποιησιμο σχεδιο. Δηλαδη το μνημονιο βγαινει αλλα χρειαζεται δουλεια, θησιες και όλα οσα εχουμε ακουσει.

Η περιπτωση να εχει αγνοια ο Σαμαρας χρειαζεται ελαχιστες εξηγησεις.
Η περιπτωση να εχει καποια προθεση τι μπορει να σημαινει; Η περιπτωση δηλαδη να εσχατολογει, να κινδυνολογει ασυστολα και να υπερβαλει οσο του επιτρεπει το ελληνικο λεξιλογιο ενω "το μνημονιο βγαινει" τι θα συμαινε για τον πολιτικο αυτο;

Σκεψη9 (2/6/2011)
Οι πλατειες γεμισαν με αγανακτησμενους. Οργανωνονται κυριως με το αιτημα της καταργησης του Μνημονιου και δευτερευοντως με το ξεριζωμα της διαφθορας. Στην Ισπανια διαμαρτυρονται για την ανεργία, την διαφθορα των πολιτικων και του οικονομικου συστηματος (παγκοσμιως αλλα και στην Ισπανια). Οι Ισπανοι δεν εχουν υπογραψει μνημονιο οπωτε απο τη μια εχουν την πολυτελεια να θεσουν γενικοτερες απαιτησεις ενω οι Ελληνες "πονανε στην τσεπη". Δηλαδη δυσκολευονται οικονομικα να τα βγαλουν περα. Υπαρχει αλλος δρομος; Να πληρωσουν αυτοι που τα φαγανε λενε οι αγανακτησμενοι και φασκελωνουν την Βουλη.
Οι αγανακτησμενοι νιωθουν απογνωση οργη και αγανακτηση.
Ο Καραμανλης τα καταφερε. Ολοι τον ξεχασαν. Ο λαος μεσα στη ζαλη του, μεσα στην αγανακτηση του, στην οργη του, κατηγορει για ολα το μνημονιο! Φταιει το μνημονιο!!! Εξω το μνημονιο!!!
Ο Σαμαρας τα καταφερε (διστυχως γι αυτον) και εστρεψε την οργη του κοσμου προς τον πολιτικο κοσμο. Επεξηγησε απλοϊκα την κριση και οι απλοι ανθρωποι επιασαν το νοημα. Φταινε οι ξενοι που μαζι με την κυβερνηση θελουν να μας καταστρεψουν! Εξω το μνημονιο!!! Κατεβαινει ο Σαμαρας στην Κρητη και ΦΩΝΑΖΕΙ: "Εγω το μνημονιο δεν το υπογραφω! (2/6/2011)" Παει στην Τρωϊκα και λεει χαμηλοφωνως: "Εγω διαφωνω μονο στα φορολογικα αλλα κυβερνηστε εσεις, μην ενοχληστε. Δεν ζητω να κυβερνησω... γιατι θα κανει κακο στη χωρα".