Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ιδέες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ιδέες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 10 Νοεμβρίου 2012

Ελί Κοέν: «Δεν είναι του ευρώ η κρίση, αλλά της διακυβέρνησης»

Σημαντική ομιλία του γνωστού οικονομολόγου στο Γαλλικό Ινστιτούτο
Ελί Κοέν: «Δεν είναι του ευρώ η κρίση, αλλά της διακυβέρνησης»
 
Mια βαρυσήμαντη διάλεξη με θέμα «Ευρώ: Μια κρίση διακυβέρνησης» έδωσε, τη Δευτέρα 29 Οκτωβρίου, στο αμφιθέατρο του Γαλλικού Ινστιτούτου ο διακεκριμένος Γάλλος οικονομολόγος Ελί Κοέν.

Η εκδήλωση έγινε σε συνεργασία με το Ελληνικό Ίδρυμα Ευρωπαϊκής και Εξωτερικής Πολιτικής (ΕΛΙΑΜΕΠ), ο πρόεδρος του οποίου, καθηγητής Λουκάς Τσούκαλης, παρουσίασε το διακεκριμένο ομιλητή, συζήτησε μαζί του και συντόνισε το διάλογο με το κοινό που ακολούθησε.

Όπως επισήμανε ο κ. Κοέν, η σημερινή πρωτόγνωρη κρίση δεν πρέπει να θεωρείται «κρίση του ευρώ», αφού το ευρωπαϊκό κοινό νόμισμα παραμένει ισχυρό και η ισοτιμία του με το δολάριο είναι καλύτερη σήμερα σε σχέση με την εποχή που καθιερώθηκε.

Δεν θα πρέπει, επίσης, να ορίζεται ως «κρίση χρέους» γιατί το μέγεθος του ελλείμματος και του δημόσιου χρέους της ευρωζώνης είναι κατώτερο από τα αντίστοιχα αμερικανικά, ιαπωνικά ή βρετανικά μεγέθη. Δεν είναι, τέλος, «κρίση ανταγωνιστικότητας», αφού το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών της ευρωζώνης είναι σχεδόν ισοσκελισμένο.

Είναι, πάνω και πέρα απ' όλα αυτά, μια σοβαρή κρίση διακυβέρνησης η οποία αποκαλύπτει τον προβληματικό θεσμικό σχεδιασμό του Μάαστριχτ και έχει ως οικονομικό υπόβαθρο την απόκλιση ανάμεσα στις οικονομίες των ευρωπαϊκών χωρών του Βορρά και του Νότου. Είναι επιτατική ανάγκη, λοιπόν, να ξανασκεφτούμε την αρχιτεκτονική των θεσμών της ευρωζώνης.

Διευθυντής του Εθνικού Κέντρου Ερευνών της Γαλλίας (CNRS), και μέλος του Κέντρου Πολιτικών Ερευνών του Sciences Po Paris (CEVIPOF), ο Ελί Κοέν, είναι συγγραφέας πολλών άρθρων και έργων όπως του Nouvel age du capitalisme (2009), και του Penser la crise (2010), στο οποίο προτείνει εφικτά σενάρια εξόδου από την κρίση, καθώς και την αξιολόγηση νέων προσπαθειών ρύθμισης και τη μέτρηση των κινδύνων που επηρεάζουν τις οικονομίες μας.

Η διάλεξη του Ελί Κοέν ήταν ενταγμένη στον κύκλο των εκδηλώσεων με τίτλο «ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ 2012 - Διακυβέρνηση, ανάπτυξη, ανταλλαγές: Μήπως πρέπει να ξανασκεφτούμε τα πάντα;» που διοργανώνει φέτος το Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών σε πολλές ελληνικές πόλεις, σε συνεργασία με άλλους φορείς.
 

Τετάρτη 24 Οκτωβρίου 2012

Μαζάουερ: Η κρίση δεν είναι ελληνική, είναι υποταγή της ΕΕ στις αγορές


Οι έλληνες πολιτικοί αδυνατούν να δώσουν νέα δυναμική, λέει ο ιστορικός
Μαζάουερ: Η κρίση δεν είναι ελληνική, είναι υποταγή της ΕΕ στις αγορές
Ο βρετανός ιστορικός, ειδικός της Ελλάδας και των Βαλκανίων, Μαρκ Μαζάουερ -φωτ.αρχείου [ΧΑΡΗΣ ΑΚΡΙΒΙΑΔΗΣ]

«Η παρούσα κρίση είναι η μεγαλύτερη  από την εποχή της μεταπολίτευσης, καθώς κρίνει και δοκιμάζει τους θεσμούς που επιτεύχθηκαν σε αυτή την χώρα μετά την δικτατορία. Η πρόκληση αφορά όλο το πολιτικό σύστημα και στο κατά πόσον αυτό  μπορεί να ανταποκριθεί στις ανάγκες της εποχής», τόνισε συμπερασματικά ο ιστορικός Μαρκ Μαζάουερ  στην ομιλία του το βράδυ της Τρίτης 23 Οκτωβρίου μιλώντας στο Μέγαρον Μουσικής μπροστά σε δυο (!) γεμάτα αμφιθέατρα και πολύ κόσμο στο φουαγιέ.

Ο ιστορικός Μαζάουερ βρέθηκε στην Αθήνα καλεσμένος της Εταιρείας Συγγραφέων για να τιμηθεί με το ετήσιο βραβείο «Διδώ Σωτηρίου» που απονέμεται σε ξένο ή Έλληνα συγγραφέα που με τη γραφή του αναδεικνύει την επικοινωνία των λαών και των πολιτισμών μέσα από την πολιτισμική διαφορετικότητα. Ο πρόεδρος της Εταιρείας Συγγραφέων κ. Αλέξης Ζήρας προσφώνησε τον τιμώμενο λέγοντας ότι η βράβευση του Μαζάουερ γίνεται σε μια καίρια στιγμή της Ευρώπης όπου αλλάζουν οι χάρτες των κοινωνιών και των εθνών.

Στην ομιλία του με θέμα ««Το όραμα του Σπινέλι: η Ελλάδα και η Ευρωπαϊκή κρίση» ο Μαρκ Μαζάουερ τόνισε εξ αρχής ότι η κρίση στην Ελλάδα μπορεί να γίνει κατανοητή μόνον ως μια πτυχή της ευρωπαϊκής κρίσης. Κάνοντας μια ιστορική αναδρομή αναφέρθηκε στην πρόταση Σπινέλι, ο οποίος παρεμβαίνοντας μετά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο  με το μανιφέστο του Βεντοτένε προσπάθησε να δώσει μια απάντηση στη χρεωκοπία της Κοινωνίας των Εθνών και στον φασισμό προτείνοντας μια διαφορετική ενωμένη, ομοσπονδιακή Ευρώπη. Για τον Σπινέλι η Ενωμένη Ευρώπη θα ήταν ένα εργαλείο αναδιανομής του πλούτου, για έναν κόσμο (όχι σοσιαλιστικό) κατά της ανισότητας που θα έθετε όρια και θα διαχειρίζονταν προς όφελός του τις αγορές. Ο κόσμος αυτός που ονειρευόταν ο Σπινέλι τελείωσε όταν επικράτησε η διεθνοποίηση του κεφαλαίου. Κατά τον Μαρκ Μαζάουερ η απελευθέρωση της κίνησης των κεφαλαίων ευθύνεται για τη σημερινή κρίση. Το Μάαστριχτ επιτάχυνε τις εμπορικές ροές, περιθωριοποίησε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και παγίδευσε τα εθνικά νομοθετικά σώματα.  Το σύστημα έγινε χαλαρό, όλα σχεδόν τα κράτη παρέβησαν τους κανόνες και παράλληλα η εξουσία διολίσθησε εκτός Ε.Ε. στους τραπεζίτες και τους οίκους αξιολόγησης. Υπάρχουν ακόμα, είπε, σκοτεινά σημεία για την εποχή που η Ελλάδα μπήκε στην ευρωζώνη. Οι αγορές έγιναν τελικά ένα καζίνο -αν και τα καζίνο είναι καλύτερα ρυθμισμένα.  Αποτέλεσμα το ευρωπαϊκό χρηματοπιστωτικό σύστημα να ευημερεί, αλλά όχι και οι ευρωπαϊκοί λαοί.

Σχετικά με τη σημερινή ελληνική κρίση, ο ιστορικός Μαζάουερ είπε ότι δεν έχει βαθιές ρίζες και επιπλέον οι εξηγήσεις που δίνονται δεν είναι πειστικές. Η κρίση δεν είναι ηθική. Και παλιότερα υπήρχε διαφθορά. Δεν είναι ιστορική γιατί αν δει  κανείς τη μεταπολίτευση θα διαγνώσει ότι ήταν ένας θρίαμβος, μια επιτυχία για την ελληνική κοινωνία. Όλοι οι δείκτες ήταν καλοί. Για παράδειγμα ο δημόσιος τομέας είχε μόνον 120.000 υπαλλήλους και λειτουργούσε. Τη δεκαετία του ΄80 φτιάχτηκε ένα κοινωνικό κράτος όταν στην Ευρώπη άρχισαν οι περικοπές και είχε αρχίσει η έλευση του νεοσυντηρητισμού. Η Ευρώπη ζούσε την εποχή του 2004 μέσα στην ευδαιμονία. Πολλοί έλεγαν ότι το ευρωπαϊκό όνειρο έχει αντικαταστήσει το ανάλογο αμερικάνικο. Λίγο μετά αυτό ανατράπηκε, η οικονομική κατάσταση της νότιας Ευρώπης επιδεινώθηκε και άρχισε η λιτότητα.

Σήμερα ο Μαρκ Μαζάουερ σημείωσε ότι υπάρχουν τρεις δρόμοι. Πρώτον. Η  παραίτηση από το χρέος, κάτι που κάποια στιγμή είχε προτείνει ο Στίγκλιτς. Πιστεύει ότι αυτή η λύση θα οδηγήσει σε μεγάλη φτώχεια. Δεύτερον. Η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ για ένα λαϊκό ευρωπαϊκό μέτωπο, για μια άλλη εξουσία. Κάτι τέτοιο είναι ανέφικτο γιατί δεν βλέπει κανένα ευρωπαϊκό λαό να θέλει να σώσει την Ελλάδα. Τρίτον. Να συνεχιστεί η λιτότητα. Αν και υπάρχει κατανόηση εκ μέρους της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, μέχρι στιγμής, η πρόταση αυτή δεν έχει μέλλον, δεν μπορεί να συνεχιστεί.

Ο Μαζάουερ διαπιστώνει ότι οι πολιτικοί είναι ανίκανοι να δουν την έξοδο από την κρίση με τρόπο μη κομματικό. Η πολιτική τάξη στην Ελλάδα δεν θέλει να αναλάβει τις ευθύνες της. Αντίθετα ακούσαμε, λέει ο Μαζάουερ,  ότι « μαζί τα φάγαμε», κάτι πολύ προσβλητικό. Δεν τα φάγαμε μαζί, κάποιοι έφαγαν πάρα πολλά, κάποιοι καθόλου. Η φράση αυτή ήταν μια υπεκφυγή της πολιτικής ελίτ να αναλάβει τις ευθύνες της. Δεν μπορεί πια να καθοδηγήσει την κοινωνία. Κατηγορεί τους άλλους, χωρίς η ίδια να κάνει τίποτα.

Οι πολιτικοί πρέπει να αποδεχθούν ότι χρειάζεται μια νέα πορεία , να αποφύγουν τις κορώνες και να συνεργαστούν για μια νέα πολιτική. Υπάρχει μια ρητορεία από αριστερά και δεξιά που εμποδίζει τις πολιτικές πρωτοβουλίες. Χρειάζεται ένας κυβερνητικός πλουραλιστικός πολιτικός συνασπισμός που να οδηγήσει τη χώρα μπροστά. Στις ερωτήσεις που έγιναν από το κοινό τόνισε ότι οι έλληνες πρέπει να εκμεταλλευθούν όσα κατακτήσανε από τη μεταπολίτευση και μετά, να στεριώσουν τους δημοκρατικούς θεσμούς, να μπουν σε  μια νέα φάση πιο δυναμική και με ουσιαστικό λόγο. Να μην περιμένουν τα πάντα απέξω, να πάρουν συγκεκριμένες πρωτοβουλίες ανόρθωσης της κοινωνίας.  Όσο  για τη βία και την άνοδο της Χρυσής Αυγής τόνισε ότι σήμερα στην Ελλάδα η διαχωριστική γραμμή δεν είναι ανάμεσα σε έγχρωμους και λευκούς αλλά ανάμεσα σε αυτούς που είναι κάτω των 25 ετών και τους υπόλοιπους  που είναι άνω των 25.




Δευτέρα 22 Οκτωβρίου 2012

H Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ μίλησε στο maga.gr


Η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ είναι Ελληνίδα βυζαντινολόγος, ιστορικός και ακαδημαϊκός. Είναι η πρώτη γυναίκα Πρόεδρος του Πανεπιστημίου 1 – Πάνθεον της Σορβόνης στην 700 ετών ιστορία του, και η πρώτη γυναίκα Πρύτανης της Ακαδημίας των Παρισίων και Καγκελάριος των Πανεπιστημίων των Παρισίων. Έχει επίσης διατελέσει Πρόεδρος του Κέντρου George Pompidou και Πρόεδρος του Πανεπιστημίου της Ευρώπης.
Έχουμε την εξαιρετική τιμή να φιλοξενούμε μια αποκλειστική συνέντευξη για τοmaga.gr.

Οι Γάλλοι μου λένε “έχετε ένα μοτέρ τέλειο, αλλά με ένα σασί…” Ευτυχώς που το μοτέρ κάτι κάνει ακόμα στα 86 μου χρόνια.
Είστε ένα σπουδαίο παράδειγμα Ελληνίδας που τα κατάφερε μακριά από την Ελλάδα. Λέγεται ότι οι Έλληνες επιστήμονες διαπρέπουν στο εξωτερικό ενώ δυσκολεύονται εντός των συνόρων.
Αυτό είναι ψέμα. Οι Έλληνες επιστήμονες διαπρέπουν στο εξωτερικό όσο και οι υπόλοιποι, γιατί μπαίνουν σε ένα κύκλωμα το οποίο διαθέτει όλα τα νέα τεχνικά μέσα. Με καθηγητάδες που τους σέβονται και δεν τους δίνουν μόνο ένα βιβλίο να διαβάσουν. Διαπρέπουν όπως και όλα τα άλλα παιδιά.
Μην ξεχνάτε ότι άλλοι λαοί έχουν κατακτήσει περισσότερα βραβεία από εμάς. Δεν μιλώ για βραβεία λογοτεχνίας, μιλώ για βραβεία επιστημονικά. Εμείς, για παράδειγμα, δεν έχουμε κανένα επιστημονικό βραβείο Νόμπελ.

Λέμε συχνά ότι η “πατρίδα τρώει τα παιδιά της”, ισχύει αυτό;
Όχι αυτό δεν ισχύει. Πρέπει να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Η Ελλάδα έχει μία ιστορία τέτοια που επιβάλλει στους Ελληνες να είναι ναι μεν απόγονοι των ένδοξων αρχαίων, αλλά και να παραδειγματίζονται από αυτούς. Εμείς όμως, το μόνο που επιδιώκουμε είναι να είμαστε “απόγονοι” και αυτό μας αρκεί.
Δεν ρωτήσαμε ποτέ ποιός έδωσε τον ηλεκτρισμό… Δεν μπορώ να πω ότι η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της, απλώς η Ελλάδα είναι ένας μικρός τόπος, που με δυσκολία προσπαθεί να ορθοποδήσει, άρα και τα παιδιά της μαζί.


Σκεφτήκατε ποτέ να επιστρέψετε και να εργαστείτε στην Ελλάδα;

δεν θα ήμουν ούτε βοηθός πανεπιστημίου στην Ελλάδα

Ποτέ. Στο Παρίσι έχω την οικογένειά μου. Εκεί βρίσκεται όλη μου η σταδιοδρομία. Εξάλλου με τη γλώσσα που έχω και με τις αλήθειες που θέλω να λέω – και δεν μπορώ παρά να τις λέω -, δεν θα ήμουν ούτε βοηθός πανεπιστημίου στην Ελλάδα. Αν έλεγα π.χ. ότι είναι σκάνδαλο να έχουν ένα και μόνο σύγγραμμα οι φοιτητές, ποιός καθηγητής του οποίου θα είναι αυτό το σύγγραμμα, θα με ψήφιζε για να γίνω κάτι; Κανένας.
Για αυτό λέω ότι οι Έλληνες όταν βγαίνουν έξω γίνονται πραγματικά καλοί επιστήμονες. Εκεί βρίσκονται σε ένα χώρο ο οποίος είναι πρόσφορος για την επιστήμη και για την έρευνα. Εδώ δεν είναι.
Κάποτε υπήρξα πρόεδρος της επιτροπής Ηθικής για τις Επιστήμες. Με ρωτούσαν οι Έλληνες δημοσιογράφοι, “μα γιατί κυρία Αρβελέρ δεν υπάρχει εδώ μία επιτροπή τέτοιου είδους;” και τους απαντούσα “υπάρχει επιστήμη;” – πρώτον -, μετά σταματάω και λέω “υπάρχει ηθική;”. Μπορεί να μην είναι αλήθεια, αλλά ήταν μία ατάκα σε δημοσιογράφους οι οποίοι με ενοχλούσαν.

Οι Έλληνες θεωρούν ότι πρέπει οπωσδήποτε τα παιδιά τους να πάρουν ένα πτυχίο. Ίσως έχετε ενημερωθεί ότι προτάθηκε πρόσφατα να αποτελεί και αυτό ακόμη το πτυχίο τεκμήριο για την εφορία. Από την άλλη βλέπουμε ότι οι πτυχιούχοι καταλήγουν άνεργοι.


αν αρχίσουν τα παιδιά και απεμπολούν τις επιθυμίες τους, θα γίνουν βλάκες
Αυτή η κατάσταση που περιγράφετε δεν είναι καινούρια. Στο τέλος του 19ου αιώνα ο Άμποτ, ο οποίος ήταν φίλος της Ελλάδας, έγραψε ότι οι Έλληνες έχουν το μεγαλύτερο ποσοστό σε σπουδαγμένους ανθρώπους που σπάνε χαλίκια στους δρόμους. Αυτό λοιπόν είναι παλιό φαινόμενο και ίσως φανερώνει αυτή την προσήλωση του Έλληνα στο καλύτερο, το οποίο είναι εφικτό μέσα από τη γνώση.
Αν μας μένει κάτι από την αρχαιότητα, είναι αυτή η προσκόλληση στο “γιατί” και στο να απαντάμε σε αυτό το “γιατί”. Αυτό αποτελεί την βάση για την προώθηση μίας γνώσης, επιστημονικής και όχι μόνο. Επομένως, είναι η καθημερινότητά μας. Ωστόσο το πανεπιστήμιο δεν δίνει επαγγελματικά εφόδια για να μπορέσουν αυτοί οι οποίοι έχουν τελειώσει τις σπουδές τους να τύχουν της ανάλογης επαγγελματικής αποκατάστασης. Για αυτό δεν θα μπορούσε να υπάρξει μεγαλύτερη βλακεία από το να παίρνουν φόρους από αυτούς τους ανθρώπους.
Ήμουν στο πανεπιστήμιο την εποχή που εισάγονταν 30 κορίτσια και 60 αγόρια, στο φιλολογικό ή στο αρχαιολογικό τμήμα, καθώς δεν υπήρχαν και άλλα. Στο φιλολογικό πήγαιναν όσοι ήθελαν να δουλέψουν κτλ. Στο αρχαιολογικό είχαμε φτάσει πολλοί λίγοι, καμιά εικοσαριά, και εκεί υπήρχαν όλα τα μεγάλα ονόματα. Όσοι ήταν γόνοι επιφανών αθηναϊκών οικογενειών ήταν στο αρχαιολογικό τμήμα, όπου ήμουν και εγώ. Λοιπόν, μου λέει μία μέρα ένας καθηγητής μου, ο μεγάλος αρχαιολόγος Οικονόμου, “βρε Γλύκατζη όλες ετούτες εδώ δεν έχουν ανάγκη να δουλέψουν. Αρχαιολόγος δεν μπορείς να γίνεις μέσα στις λάσπες, δεν πήγες στο φιλολογικό για να διδάξεις, τι θα απογίνεις;” Και απαντώ “κύριε καθηγητά, εγώ στη ζωή μου θα κάνω αυτό που θέλω να κάνω και για να επιβιώσω θα πουλώ λεμόνια στους δρόμους της Αθήνας”.
Στα παιδιά δεν μπορείς να πεις τίποτα άλλο από το να κάνουν αυτό που θέλουν, γιατί αν αρχίσουν και απεμπολούν τις επιθυμίες τους, το τι θέλουν να κάνουν από τα είκοσί τους χρόνια τους, θα γίνουν βλάκες και όλα τα -άκες που λένε στην Ελλάδα.

Πάνω σε αυτό που λέτε, έχετε δηλώσει ότι “όταν είσαι είκοσι χρονών τα βλέπεις όλα στραβά, γιατί αν τα δεις ίσια δεν θα έχεις κάτι να φτιάξεις”.

το να κάνεις κάτι με διαφορετικό τρόπο αποτελεί ένα προνόμιο
Αν είσαι νέος και δεν έχεις τίποτα να αλλάξεις, τότε τι θα συμβεί;
Μου λένε για παράδειγμα για τη ζωγραφική, ότι “αυτός είναι μεγάλος ζωγράφος και ζωγραφίζει ωραία πράγματα όπως ακριβώς τα κάνει η ίδια η φύση”. Εγώ λέω όχι! Αυτός είναι μικρός ζωγράφος, γιατί από τη στιγμή που υπάρχει η φωτογραφία δεν έχουμε πια ανάγκη από έναν ζωγράφο που μιμείται τη φύση. Πρέπει και η τέχνη να πηγαίνει κάπου αλλού. Πάντα κάπου αλλού. Και αυτό το “κάπου αλλού” ισχύει και για τη γνώση και για τον τρόπο ζωής και για όλα.
Λοιπόν, αν δεν είσαι έτοιμος να πας κάπου αλλού, τότε έχεις γεράσει. Αυτό το “αλλού” είναι που οι νέοι δεν πρέπει να ξεχάσουν ποτέ, και όταν λέω το “αλλού” δεν το λέω μόνο τοπικά και γεωγραφικά. Το να κάνεις κάτι με διαφορετικό τρόπο αποτελεί ένα προνόμιο, ένα νεανικό προνόμιο, και αυτό δεν πρέπει ποτέ να το ξεχνούν οι νέοι.

1984, Παρίσι 1 - Σορβόνη



Eίχαμε πρόσφατα την τύχη να φιλοξενήσουμε στο maga.gr μια συνέντευξη με τον διάσημο σκηνοθέτη Amos Gitai, ο οποίος είχε συνυπογράψει με άλλες διεθνείς προσωπικότητες τη δημόσια επιστολή “Είμαστε όλοι Έλληνες Εβραίοι”, που σκοπό είχε να καταδείξει το φαινόμενο του ρατσισμού στην Ελλάδα. Πώς νιώθετε εσείς;



αν είσαι ρατσιστής, έχεις χάσει την πρώτη ταυτότητά σου, την ανθρώπινη
Τον Μάη του ’68 που έγιναν οι μεγάλες αναστατώσεις στα πανεπιστήμια ήμουν καθηγήτρια. Περισσότερα από 45.000 παιδιά διαδήλωναν με το σύνθημα “Είμαστε όλοι Γερμανοί Εβραίοι”, γιατί είχε ειπωθεί για τον Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ, “αυτός δεν είναι Γάλλος, είναι Εβραίος και Γερμανός”. Ξέρετε, δεν υπάρχει μόνο Ελληνική ταυτότητα. Υπάρχει πρώτα η πανανθρώπινη ταυτότητα και μετά έρχεται η εθνική ταυτότητα.
Αυτή την πανανθρώπινη ταυτότητα οι Έλληνες δεν μπορούν ακόμη να την αντιληφθούν. Δεν θέλω να πω ότι ποτέ δεν θα θελήσουν να την δουν, αλλά δεν θέλουν να την δουν ακόμη. Τι είσαι; Είσαι άνθρωπος; Γιατί αν είσαι ρατσιστής, έχεις χάσει την πρώτη ταυτότητά σου, την ανθρώπινη!
Φαίνεται ότι ακόμη είμαστε όλοι εναντίον της παγκοσμιοποίησης. Κι όμως, η παγκοσμιοποίηση έχει και ένα καλό, ότι δεν υπάρχει πια “ξένος”. Όταν συζούμε μέσα στο παγκόσμιο χωριό, είμαστε όλοι το ίδιο. Η παγκοσμιοποίηση σε κάνει να μην είσαι ρατσιστής, γιατί αν είσαι ρατσιστής δεν ανήκεις στο παγκόσμιο χωριό.
Έχετε μελετήσει όσο ελάχιστοι το Βυζάντιο, ένα μοντέλο πολυπολιτισμικότητας. Σας ενοχλεί που η Χρυσή Αυγή στην Ελλάδα φαίνεται να χρησιμοποιεί την Ελληνικότητα για να γίνει δημοφιλής;



να φτάνει μια οργάνωση να ξηλώνει πάγκους και να διώχνει κουλουρτζήδες, αυτά είναι αστεία πράγματα
Το Βυζάντιο ήταν πολυεθνικό όπως όλες οι αυτοκρατορίες. Δεν υπάρχει αυτοκρατορία που να μην υπήρξε πολυεθνική. Αυτό είναι κανόνας και πραγματικότητα. Άλλο Βυζάντιο και άλλο Ελλαδίτσα. Η “Ελληνικότητα” είναι όρος που πρώτος νομίζω ότι χρησιμοποίησε ο Κωνσταντίνος Τσάτσος στον διάλογό του με τον Σεφέρη. Τι θα πει ελληνικότητα;
Η Ελληνοσύνη κατά κάποιον τρόπο είναι μία απάντηση στην Ρωμιοσύνη. Δηλαδή, η Ρωμιοσύνη αποτελεί Βυζαντινή συνέχεια, στην οποία όλη η παράδοση, είτε αναφερόμαστε στην ορθοδοξία είτε στην ελληνογλωσσία, είτε ακόμη ακόμη στις παροιμίες και στα τραγούδια κτλ. έχουν συγκεκριμένη καταβολή. Εμείς αφήσαμε το Ρωμιός και πήραμε το Έλλην, γιατί η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα που δεν απελευθέρωσε την κοιτίδα του γένους, την Πόλη. Αν βγάλεις την Πόλη, η ιστορία, δεν έχει έρεισμα, συνέχεια. Οπότε κάναμε το πήδημα, βάλαμε όλο το Βυζάντιο σε μια παρένθεση και κάναμε τον Περικλή τον άμεσο πρόγονό μας.
Η Αθήνα ένα λασποχώρι 8.000 σπιτιών, γίνεται το 1830 πρωτεύουσα – γιατί δεν μπορούσαμε να πούμε πρωτεύουσα την Πόλη. Έτσι πάθαμε τη μεγάλη σχιζοφρένεια. Να πηγαίνουν τα παιδιά στο σχολείο και να μαθαίνουν Όμηρο και Αντιγόνη, – άσχετα αν κανένας δεν μπορούσε να διαβάσει Όμηρο και Αντιγόνη -, αλλά και Θουκυδίδη και Ξενοφώντα. Και από την άλλη, γυρνούσαν στο σπίτι και ακούγαν “Παναγιώτης” ο μπαμπάς, “Μαρία” η μάνα και βλέπαν και το εικονοστάσι με όλες τις εικόνες αλλά δεν ξέραν τίποτα ούτε για τον Προκόπιο, ούτε για την Άννα Κομνηνή, ούτε για την Ατταλειάτη, για τον Ζωναρά, κ.α. Από τους Βυζαντινούς δεν γνώριζαν τίποτα. Ακόμη και για τον Αγιο Βασίλειο, τον Μέγα Βασίλειο, το μόνο που μαθαίναμε ήταν τα περί της παιδείας του. Η ρήξη της Ελληνικής συνέχειας τελέστηκε από το ίδιο το κράτος.


Έχουμε κάνει λοιπόν μία μεγάλη σύγχυση των πραγμάτων, της καθημερινότητας από τη μία μεριά, της παράδοσης και της ιστορίας από την άλλη. Η ιστορία είναι αυτό που λέμε, αυτογνωσία. Η παράδοση θα έπρεπε να είναι το στοιχείο που μας στηρίζει καθημερινά.
Στην καθημερινότητά μου όμως πρέπει να έχω και υγεία, παιδεία και ασφάλεια, εξασφαλισμένα από το κράτος. Όταν το κράτος δεν καταφέρνει να μου δώσει αυτά τα τρία πράγματα τότε γίνομαι Χρυσαυγίτης. Δηλαδή η αναποτελεσματικότητα στην απάντηση των καθημερινών αιτημάτων, οδηγεί πολιτικά στα άκρα. Καταλαβαίνω ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να δεχτεί όλη τη μιζέρια του κόσμου, αλλά να φτάνει μια οργάνωση να ξηλώνει πάγκους και να διώχνει κουλουρτζήδες, αυτά είναι αστεία πράγματα.


Ο μορφωμένος άνθρωπος μπορεί να είναι ρατσιστής; Να πηγαίνει στα άκρα;

το χειρότερο από όλα είναι η ημιμάθεια
Εκκλησία, γονείς, πολιτεία, σχολείο, όλοι σου μιλάνε για Ελληνοσύνη, χωρίς να υπάρχει καμία εξελικτική ματιά στα πράγματα.
Από αυτή τη στιγμή και πέρα, “Έλλην εγώ …ο καλύτερος”, “ξένος εσύ, έξω από εδώ, τι έχεις να κάνεις σε αυτό τον τόπο των ένδοξων ονομάτων”, ή μαύρος, ή Εβραίος, ή μασώνος, ή ομοφυλόφιλος. Όλα αυτά γίνονται ένα τώρα, είναι οι συνομωσίες, ξέρετε. Και από την άλλη μεριά “δεν έχω να μάθω κάτι γιατί γεννήθηκα μαθημένος, ως Έλληνας, πολιτισμένος”.
Σκεφτείτε τι έκαναν οι Γερμανοί. Δεν υπάρχει ομπρέλα και ανάχωμα.
Το χειρότερο από όλα είναι η ημιμάθεια. Ήθος δεν είναι μόνο η παιδεία, υπάρχει και ένα ήθος δίπλα στο έθος, το οποίο σημαίνει και τον χώρο όπου ζεις. Ο Ισοκράτης είχε πει “Ἕλληνας καλεῖσθαι τοὺς τῆς παιδεύσεως τῆς ἡμετέρας παρά τοὺς τῆς κοινῆς φύσεως μετέχοντας”. Αλλά είπε και το άλλο που δεν μνημονεύουμε συχνά, “τῶν Ἑλλήνων ὄνομα πεποίηκε μηκέτι τοῦ γένους ἀλλὰ τῆς διανοίας δοκεῖν εἶναι”.
Δεν έχει σημασία από πού έρχεσαι, αλλά αυτό που έχεις στο μυαλό σου και το πού πηγαίνεις.


Ορισμένοι Ευρωπαίοι θεωρούν τους Γάλλους σωβινιστές.

Οι Γάλλοι αδιαφορούν. Εφόσον αδιαφορούν για τους πάντες και τα πάντα, μπορείς να τους πεις σωβινιστές, να τους πεις ό,τι θέλεις. Αλλά δεν άκουσα ποτέ στη Γαλλία κάποιον να διαμαρτυρηθεί “γιατί δεν μας αγαπάνε οι ξένοι;”.

Εσείς αντιμετωπίσατε πρόβλημα στη Γαλλία ως Ελληνίδα;

Γιατί ως Ελληνίδα; πρώτα ως γυναίκα! Μία μέρα έτρωγα με αυτόν ο οποίος είναι ο μεγαλύτερος “μισθός” του κόσμου. Αρχηγός της μεγαλύτερης πολυεθνικής εταιρείας και Άγγλος. Μου λέει λοιπόν “κυρία Αρβελέρ εσείς και εγώ είμαστε οι πιο επιτυχημένοι μετανάστες στη Γαλλία”. Γυρνάω και του λέω “εσείς δεν έχετε καμία αξία”. Μου λέει “πώς;” και του απαντώ “άνδρας και σε ιδιωτική επιχείρηση, εγώ γυναίκα και σε δημόσια”.
με τον δημιουργό του maga.gr, Δρ. Δημήτρη Παπαδημητριάδη




Λέγεται ότι σας προτάθηκε κάποτε η προεδρία της Ελληνικής Δημοκρατίας.
Όλος ο κόσμος το λέει. Ουδέποτε συνέβη αυτό. Κάποτε ανέβηκαν στη Γαλλία Έλληνες δημοσιογράφοι και μου λένε “κυρία Αρβελέρ θα γίνετε Πρόεδρος της Δημοκρατίας;”. Και τους απαντώ “αποκλείεται”. Τότε με ρωτάνε “γιατί;”. Λέω “δεν έχω τα τυπικά προσόντα”. Μου λένε “πώς δεν έχετε τα τυπικά προσόντα; Τόσες ακαδημίες, τόσα διδακτορικά”. Λέω, “βρε παιδί μου δεν έχω κάνει το στρατιωτικό μου”.
Ήταν οι εποχές που ο Μικρούτσικος ήταν υπουργός. Μου λένε “και ο Μικρούτσικος δεν έχει κάνει στρατιωτικό”. Και τότε γυρνάω και τους λέω “μα εγώ μικρούτσικη είμαι;”.
Ουδέποτε λοιπόν μου προτάθηκε κάτι τέτοιο, αλλά το ότι το πιστεύει ο κόσμος είναι καλύτερο από το να μου είχε προταθεί. Μου αρκεί το ότι ο κόσμος θεωρεί ότι θα μπορούσε να ήταν έτσι.


Είναι σκόπιμη η πολιτικοποίηση στο Πανεπιστημίο;
Έτσι όπως γίνεται όχι. Δεν επιτρέπεται. Έπρεπε να υπάρχουν κόμματα πανεπιστημιακά, τα οποία να κάνουν συγκεκριμένες προτάσεις για το πως θέλουν να είναι το πανεπιστήμιο. Εδώ πέρα ακούς μόνο ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, κτλ. Και στη Γαλλία έχουμε πολιτικοποιημένα φοιτητικά συνδικάτα, αλλά τα συνθήματά τους είναι αμιγώς πανεπιστημιακά.


Ποια είναι η γνώμη σας για το φοιτητικό άσυλο;

θα τους συλλάβετε και θα τους περάσετε αμέσως από αυτόφωρο
Έβαλα 22 φορές την αστυνομία μέσα στo πανεπιστήμιο. Όταν εγώ έγινα πρόεδρος του πανεπιστημίου, τοιχοκόλλησα παντού ένα χαρτί ότι ήμουν υπεύθυνη για την ακεραιότητα των πραγμάτων και για την ασφάλεια των προσώπων και μόλις κάτι απο αυτά θα μπορούσε να διακυβευθεί θα καλούσα την αστυνομία.
Για παράδειγμα μία φορά όταν ήμουν Πρύτανης, μου τηλεφωνούν από το “Παρίσι 6”, το Πανεπιστήμιο των θετικών επιστημών. Μου λένε κυρία Πρύτανη, είναι στο τάδε μέρος αναρχικοί και σπάνε τους υπολογιστές. Τους λέω πείτε μου ακριβώς το μέρος και κλείστε το τηλέφωνο. Τηλεφωνώ τότε στον αρχηγό της Γαλλικής αστυνομία και του λέω θα πάτε στο τάδε μέρος και θα τους συλλάβετε. Δεν θα τους διώξετε, θα τους συλλάβετε και θα τους περάσετε αμέσως από αυτόφωρο.
Και ακούω από τη άλλη μεριά, “κυρία Αρβελέρ καλά που κρατήσατε την Ελληνική προφορά σας και έτσι ξέρουμε ότι είστε εσείς που μας το ζητάτε και όχι κάποιος άλλος και ξέρουμε ότι αύριο θα μας δώσετε και γραπτά την εντολή σας γιατί οι άνδρες μας δεν θα το έκαναν διαφορετικά”.

Την ώρα που η Ελλάδα βρίσκεται σε κρίση, πολλοί είναι εκείνοι που αισθάνονται ότι οι πνευματικοί της άνθρωποι σιωπούν.


στην Ελλάδα υπάρχει έλλειμμα φερεγγυότητας
Ποιοί είναι οι πνευματικοί άνθρωποι; Ονόματα! Όταν σε αυτό το κράτος τα δύο μεγαλύτερα κόμματα, ψηφίζουν έναν νόμο για το πανεπιστήμιο, και μετά οι ίδιοι καταργούν αυτό τον νόμο. Τι συζητάμε; Τον νόμο “Διαμαντοπούλου”, τον ψηφίσαν και η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. Ας τον αφήσουν πέντε χρόνια να δουν τι θα προσφέρει και μετά ας το ξανασκεφτούν.
Αλλά όταν βγαίνουν οι ίδιοι οι καθηγητάδες πριν καν εφαρμοστεί και δηλώνουν ότι “αυτόν το νόμο θα τον κάνουμε παλιόχαρτο”, πως θέλεις τα παιδιά να αντιληφθούν κάποια πνευματικότητα. Νομίζω ότι αν εννοείτε ως πνευματικούς ανθρώπους τους πανεπιστημιακούς, αυτοί έχουν απωλέσει κάθε φερεγγυότητα στην Ελλάδα.
Αυτό ακριβώς συμβαίνει στην Ελλάδα. Υπάρχει έλλειμμα φερεγγυότητας. Όλοι θεωρούμε τον εαυτό μας πνευματικό.

με την Ευαγγελία Κακλειδάκη



Ακούγεται βέβαια και ένας Θεοδωράκης σποραδικά. Αλλά ακούγονται μόνο οι ίδιοι άνθρωποι.
Μα τώρα, τι να σου κάνει και ο Θεοδωράκης σήμερα. Ο Θεοδωράκης ο κακομοίρης έχει αρχίσει να λέει διάφορα… Τα έχει βάλει και με τους Εβραίους. Δεν είναι η δουλειά του. Ο Θεοδωράκης είναι να ακούς τις μουσικές του και να νιώθεις τον Ωρωπό. Δεν είναι να τον βάλεις να μιλήσει.

Ασχολείστε με το διαδίκτυο;
Πριν καιρό τα έβαλα όλα κάτω, όταν μου ζήτησε η Ευρώπη να γίνω υπεύθυνη ενός μεγάλου προγράμματος το οποίο λέγονταν “ACRINET”, με αντικείμενο τη διεπιστημονική μελέτη της ευρωπαϊκής ακριτικής παράδοσης, τόσο σε παλιότερες εποχές (στον Μεσαίωνα), όσο και στη σύγχρονη ευρωπαϊκή κοινωνία, όπως ας πούμε ο Διγενής Ακρίτας, ο οποίος είναι και Ρώσικος, και Σλάβικος, είναι και Έλληνας. Μπήκα στο διαδίκτυο για να δω τι θα μου βγάλει για αυτόν. Δεν ήταν τίποτα σωστό. Διγενής Ακρίτας, εστιατόριο, ομάδα ποδοσφαίρου… 

Λέγεται για το διαδίκτυο ότι αποτελεί τον νέο δημόσιο χώρο.
Όχι μόνο. Είναι η νέα ουτοπία. Αλλά τι να τον κάνω αυτόν τον δημόσιο χώρο όταν ο καθένας λέει ό,τι θέλει. 


Η ελευθερία της έκφρασης, το να λέει ο καθένας/μια ό,τι θέλει πρέπει να προστατεύεται;
Και η ελευθερία να λες ό,τι θέλεις εναντίον του άλλου μπορεί να απολαμβάνει προστασίας; Είναι περίεργο πράγμα. Το να πεις ό,τι θέλεις ναι, αλλά δεν θεωρώ το internet φερέγγυο.


Η εκκλησία με το κράτος θα διαχωριστούν ποτέ;

Ο Αλέξιος δήμευσε όλη την περιουσία της Αγίας Σοφιάς
Μια μέρα έτρωγα με τον μακαριστό αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο και του λέω “ακούστε Μακαριότατε, είναι ευκαιρία να χωριστεί η εκκλησία από το κράτος”. Με ρωτάει “γιατί το λέτε αυτό;”. Απαντώ “το λέω γιατί έχετε σχεδόν το 1/3 της Ελλάδας ως περιουσία χωρίς να πληρώνετε όλους τους φόρους που χρειάζονται και επιπλέον παίρνετε από το κράτος τους μισθούς, παρόλες τις κηδείες και τα ευχέλαια. Αν φύγετε τώρα θα μπορείτε να πείτε στο κράτος: αυτά είναι δικά μου. Να τα πάρετε και ας χάσετε τις πέντε πεντάρες του μισθολογίου. Αν περιμένετε, όταν θα γίνει το κτηματολόγιο, δεν έχετε χαρτώα δικαιώματα. Θα γίνουν εξελειμματικές στάσεις”. Εξελειμματικές στάσεις στο Βυζάντιο ήταν αυτές οι περιουσίες οι οποίες δεν είχαν χαρτώα δικαιώματα και κληρονόμους και τις έπαιρνε το κράτος. Μου απαντάει ο Χριστόδουλος “για αυτό δεν θα γίνει ποτέ κτηματολόγιο”.

Έχω πει πολλά. Με ρωτήσαν κάποτε όταν είχε κρίση τι έκαναν οι Βυζαντινοί. Ο Αλέξιος δήμευσε όλη την περιουσία της Αγίας Σοφιάς. Αγιά Σοφιά, όχι μοναστηράκια. Και όταν οι Οθωμανοί προέλαυναν προς τη Μακεδονία και ο Μανουήλ Παλαιολόγος ήθελε να κάνει μισθοφορικό στρατό, δήμευσε τα κτήματα του Βατοπεδίου.
Αλήθεια, πώς πήρε πίσω τα κτήματα το Βατοπέδι;

από τους Τούρκους
Από τους Τούρκους βρε παιδιά. Όλη η περιουσία της εκκλησίας σώθηκε χάρις στα Βακούφια, δηλαδή χάρις στα σουλτανικά φιρμάνια που έκαναν για το Ρουμ Μιλιέτ, για τον Οικουμενικό Πατριάρχη.
Οι Τούρκοι το έκαναν αυτό για να έχουν κάποιον να διοικεί τον χριστιανικό πληθυσμό. Βγήκε ως παλιγγενεσία από την εκκλησία. Η εκκλησία καταράστηκε τον Βολταίρο, καταράστηκε τον Ρήγα. Τι συζητάμε τώρα.
Είναι έτοιμη όμως η ελληνική κοινωνία για το διαχωρισμό εκκλησίας – κράτους;
Και τι με νοιάζει; Ή προηγείσαι της κοινωνίας ή όχι. Όταν είσαι πολιτικός πρέπει να είσαι ένα βήμα μπροστά από την κοινωνία, όχι ένα βήμα πίσω. Αν ακούς αποκλειστικά την κοινωνία τότε τι δουλειά κάνεις;

Ξέρετε, ο Μητροπολίτης Πειραιώς εξέδωσε πρόσφατα αυστηρές οδηγίες σεξουαλικής συμπεριφοράς για το ποίμνιό του.

Έχω ένα γαλόνι μεγάλο τώρα, γιατί με βρίζει ο Αμβρόσιος Καλαβρύτων. Το έγραψε ο Νίκος Χατζηνικολάου, ο οποίος γράφει και ό,τι να ‘ναι βέβαια, αλλά προέρχονταν από το blog του Αμβρόσιου. Ότι δηλαδή είμαι χωρίς ήθος, κτλ. Περίμενε να απαντήσω… Λέω όχι. Ας απαντήσουν άλλοι.

Τώρα που συγκυβερνάει η τρόικα εδώ, πώς νιώθετε;

κάθε φορά λέμε εντάξει, έρχονται τα λεφτά, την επόμενη φορά δεν έχει γίνει τίποτα και ξαναρχίζουμε
Δεν κυβερνάει η Τρόικα. Όταν ζητάς λεφτά από κάποιον πρέπει να μπορέσεις να τα επιστρέψεις. Έχουν ανθρώπους τεχνοκράτες που σου λένε, αυτό και αυτό κάνε. Κάνε ό,τι θέλεις.
Δεν διοικεί η τρόικα, αλλά στην τρόικα δεν είναι βλάκες να πιστέψουν αυτά που λες.

Εγώ φοβάμαι ένα πράγμα. Η τρόικα ανεβάζει κάθε φορά τον πήχη. Από τα 11 δις πήγε τώρα στα 18 δις. Κατά τα θέσμια, οι Ευρωπαίοι δεν μπορούν να μας διώξουν, πρέπει να φύγουμε από μόνοι μας. Όταν ανεβάζουν τόσο τον πήχη, η έξοδος της Ελλάδας θα γίνει αυτοβούλως.
Όταν δεν θα της δώσουν άλλα χρήματα, τι θα γίνει; Ούτε μισθοί ούτε τίποτα. Οπότε όλο το τσουνάμι θα πληρωθεί άσχημα, αλλά μία φορά. Ενώ τώρα αυτό που γίνεται με εμάς είναι ότι κάθε φορά λέμε εντάξει, έρχονται τα λεφτά, την επόμενη φορά δεν έχει γίνει τίποτα και ξαναρχίζουμε. Οπότε φοβάμαι, ότι θα το πληρώσουμε μία φορά το τσουνάμι, αλλά τουλάχιστον θα ησυχάσουμε.


Κάποιοι υποστηρίζουν ότι θα ήταν καλύτερα για εμάς να βγει η χώρα από το ευρώ.
Τι θα πει αυτό; Ποιός θα σου φέρει φάρμακα; Ποιός θα σου φέρει βενζίνη. Έχετε καταλάβει ότι η Ελλάδα είναι η πιο ακριβή χώρα της Ευρώπης; Έξω λένε ότι είναι αδύνατο να γίνει κάτι με την Ελλάδα, πρώτα γιατί ο κρατικός μηχανισμός είναι διαλυμένος, αλλά κυρίως γιατί οι πιο διεφθαρμένοι όλων είναι οι ίδιοι οι ελεγκτές των διεφθαρμένων.


Έχετε δηλώσει ότι οι Γάλλοι χρεώνουν στην Ελλάδα ότι εξαιτίας της έχει πληγεί η εικόνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Αυτό δεν θα το συγχωρήσουν ποτέ στην Ελλάδα. Στην Ευρώπη τώρα υπάρχει ένα αντιευρωπαϊκό αίσθημα. Αυτό είναι ίσως το χειρότερο πράγμα για το οποίο μας κατηγορούν.


Είστε αισιόδοξη για το μέλλον της Ελλάδας;
Δεν μπορώ να έχω γνώμη για αυτό. Το μέλλον της Ελλάδας εξαρτάται μόνο από τους Έλληνες. Μόνο από τους Έλληνες και επιμένω. Όταν έρχομαι στην Ελλάδα, με πιάνουν οι δημοσιογράφοι και με ρωτούν “κυρία Αρβελέρ, δεν υπάρχουν πια φιλέλληνες;”. Εγώ τους ρωτώ “Έλληνες υπάρχουν;”


Ο Γάλλος συγγραφέας και ποιητής Αλφόνς Μαρί Λουί Ντε Λαμαρτέν υποστήριζε ότι “η ιστορία διδάσκει τα πάντα, ακόμα και το μέλλον”.

Ναι αλλά ο Χέγκελ, από την άλλη, υποστήριζε ότι η ιστορία δεν διδάσκει κανέναν. Λέμε βλακωδώς ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται. Δεν υπάρχει πιο μεγάλο ψέμα. Καμία ιστορία δεν επαναλαμβάνεται ποτέ, το πολύ πολύ ψευδίζει. Εγώ υποστηρίζω κάτι πολύ απλό και το λέω στα παιδιά στη Γαλλία και γελάνε ότι “η ιστορία είναι αυτή που κάνει μπορντέλο τη Γεωγραφία”. 


Γίνατε η πρώτη Πρύτανης του πανεπιστημίου της Σορβόνης σε μία εποχή που ήταν άκρως ανδροκρατούμενη. Πώς σας αντιμετώπιζαν οι άνδρες συνάδελφοί σας;

η παιδεία έχει γίνει γυναικοκρατούμενη
Η καλύτερη φίλη μου η οποία ήταν καθηγήτρια και φιλέλληνας, μου είπε “Ελένη δεν θα ψηφίσω εσένα”. Τη ρωτώ “γιατί;” , μου απαντά “είμαστε πολλές γυναίκες”. Ήταν πέντε γυναίκες στους 120 καθηγητές.
Τώρα πλέον η παιδεία έχει γίνει γυναικοκρατούμενη. Τόσο γυναικοκρατούμενη είναι η παιδεία στα δημοτικά σχολειά, που αστειευόμαστε στη Γαλλία “έφτασε ένα παιδάκι και λέει χαρούμενο στον πατέρα του: μπαμπά μπαμπά η δασκάλα μου είναι άνδρας”. 


Γιατί οι γυναίκες δεν μπορούν εύκολα να φτάσουν να διδάσκουν στις ανώτατες βαθμίδες;
Σε όλα τα πανεπιστήμια έχουμε πάνω από το 50% γυναίκες που φτάνουν μέχρι τη βαθμίδα του λέκτορα. Όταν φτάνεις στις επίσημες Καθηγητικές θέσεις, το ποσοστό αυτό μειώνεται στο 5%. Γιατί άντε τα παιδιά, άντε ο άνδρας κτλ., μια γυναίκα καταλήγει να κάνει πέντε δουλειές. Ο άνδρας κάνει μόνο μία.

Κυριακή 21 Οκτωβρίου 2012

Μαρκ Μαζάουερ: Eχετε πολλούς χειρότερους φίλους από τη Μέρκελ


Ο διάσημος ιστορικός βλέπει θετικά τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά λέει ότι δεν προσφέρει εναλλακτική λύση, ανησυχεί για την άνοδο της Χρυσής Αυγής και τονίζει ότι η Ευρώπη χρειάζεται επειγόντως αλλαγή πορείας
Μαρκ Μαζάουερ: Eχετε πολλούς χειρότερους φίλους από τη Μέρκελ
Η Ελλάδα δεν μπορεί να αντέξει μια εκροή «εγκεφάλων» εκπαιδευμένου εργατικού δυναμικού, που να ισοδυναμεί με την εργατική μετανάστευση των δεκαετιών του 1950 και του 1960», δηλώνει ο Μαρκ Μαζάουερ

Ο ιστορικός Μαρκ Μαζάουερ έχοντας τα τελευταία χρόνια επικεντρώσει το ενδιαφέρον του στη μελέτη των Βαλκανίων και της Ελλάδας έχει φροντίσει να ανατρέψει αρκετές «κατεστημένες» ή παγιωμένες ιστορικά απόψεις. Ο ίδιος πιστεύει ότι ένα καλύτερο μέλλον απαιτεί ένα άλλο παρελθόν και σε αυτό έχει συμβάλει κυρίως με τα βιβλία του «Η σκοτεινή ήπειρος: ο ευρωπαϊκός 20ός αιώνας», «Σύντομη ιστορία των Βαλκανίων», «Θεσσαλονίκη, η πόλη των φαντασμάτων: χριστιανοί, μουσουλμάνοι, εβραίοι 1430-1950» κ.ά. Παράλληλα παρακολουθεί από κοντά την ελληνική πραγματικότητα και τις διεργασίες που γίνονται στην Ευρώπη και μερικές βασικές του θέσεις πάνω στη συγκυρία διατυπώνει στη συνέντευξη που ακολουθεί. Στις 23 Οκτωβρίου θα βρεθεί στην Αθήνα για να τιμηθεί με το βραβείο Διδώ Σωτηρίου της Εταιρείας Ελλήνων Συγγραφέων και να δώσει μια διάλεξη στο Μέγαρο Μουσικής με θέμα «Το όραμα του Σπινέλι: η Ελλάδα και η ευρωπαϊκή κρίση».

Κύριε Μαζάουερ, έρχεστε στην Ελλάδα σε μια πολύ ταραγμένη περίοδο. Θα έχετε παρακολουθήσει τη διαμάχη στην ελληνική κοινωνία σχετικά με το μνημόνιο. Αραγε πώς θα είναι η Ελλάδα έπειτα από αυτό;
«Δεν γνωρίζουμε ακόμα. Στόχος είναι σίγουρα η κατά το δυνατόν διατήρηση των κοινωνικοπολιτικών κεκτημένων ταυτόχρονα με την ενίσχυση της διεθνούς ανταγωνιστικότητας της χώρας. Το βασικό πρόβλημα είναι ότι μετά το 1974 η Ελλάδα δημιούργησε ταυτόχρονα ένα μείγμα κοινωνικού και πελατειακού κράτους με τη μορφή ενός διογκωμένου δημόσιου τομέα, σε μια εποχή που το κόστος και των δύο  αυξανόταν ταχέως. Δεν γίνεται να παραμείνουν τα πράγματα ως έχουν, όχι μόνον επειδή αυτό δεν είναι βιώσιμο, αλλά επειδή επιβαρύνει τη νέα γενιά, στην οποία βασίζονται οι προοπτικές της χώρας. Η Ελλάδα δεν μπορεί να αντέξει μια εκροή "εγκεφάλων", εκπαιδευμένου εργατικού δυναμικού, που να ισοδυναμεί με την εργατική μετανάστευση των δεκαετιών του 1950 και του 1960. Ποιες είναι όμως οι σημερινές προοπτικές ενός 20άρη; Αυτός είναι ο πιο επιτακτικός στόχος, να γίνει τώρα επένδυση στους νέους της χώρας».
Η Αριστερά με τον ΣΥΡΙΖΑ και οι φιλοναζιστές της Χρυσής Αυγής είναι τα δύο ανερχόμενα (με βάση τις δημοσκοπήσεις) κόμματα, ενώ η Σοσιαλδημοκρατία, όπως εκφράστηκε με το ΠαΣοΚ, καταρρέει και η ΝΔ μένει στάσιμη. Βλέπετε μια αλλαγή των πολιτικών δυνάμεων και σε ποια κατεύθυνση;
«Νομίζω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ενσωματώσει σε έναν μεγάλο βαθμό τους υποστηρικτές και τη ρητορική του παλιού ΠαΣοΚ, το οποίο έμεινε πίσω όταν η ηγεσία του ΠαΣοΚ συνειδητοποίησε, όταν έγινε κυβέρνηση, ότι δεν είχε άλλη επιλογή από την προσαρμογή στις απαιτήσεις των ξένων πιστωτών. Βλέπω φιλικά την κριτική στη λιτότητα χωρίς τέλος από τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά δεν βλέπω να προσφέρει κάποια συγκεκριμένη εναλλακτική και νομίζω ότι οι ηγέτες του δεν κρίνουν σωστά τη σημασία της Ελλάδας για τα υπόλοιπα μέλη της ευρωζώνης και υποεκτιμούν την πρόθεσή τους αυτή τη στιγμή να την εγκαταλείψουν. Αν η ηγεσία του είχε το θάρρος να αναγνωρίσει το σαφές ρίσκο αυτής της στρατηγικής, θα με εντυπωσίαζαν περισσότερο τα λεγόμενά τους. Η Χρυσή Αυγή είναι κάτι το νεότερο και πολύ χειρότερο - ένα ριζοσπαστικό ακροδεξιό κόμμα, το οποίο όπως τα παλιά φασιστικά και ναζιστικά κόμματα πριν από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο θεωρεί τη βία ένα μέσο για να ανέλθει στην εξουσία. Εχει εισαγάγει έναν βαθμό βίας στον δημόσιο βίο που είναι βαθιά ανησυχητικός. Είναι όμως βασικά ένα σύμπτωμα του ριζικού κοινωνικού αποπροσανατολισμού που έχει προκύψει από την κρίση. Δυσκολεύομαι να βρω στο πρόγραμμά της ένα ίχνος σχεδίου για την έξοδο από την κρίση και γι' αυτόν τον λόγο ανατρέχει συνεχώς στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και στον Εμφύλιο. Δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι ένα τέτοιο κόμμα μπορεί να ευημερήσει για μεγάλο χρονικό διάστημα σε μια χώρα που υπέφερε όσο η Ελλάδα από τον ναζισμό και από τη δολερή διχόνοια του Εμφυλίου. Δεν περίμενα ωστόσο ότι θα τα πήγαινε τόσο καλά όσο έχει ήδη πάει, οπότε ας μην επαναπαυόμαστε. Η άνοδός της είναι ο καλύτερος λόγος για να συνεργαστούν τα άλλα κόμματα και από αυτή την άποψη είναι σημαντικό να έχει η κυβέρνηση συνεργασίας, η οποία ενσαρκώνει την αρχή της συνεργασίας μεταξύ Αριστεράς και Δεξιάς, την ευκαιρία να αντέξει».

Στη διάλεξή σας στο Μέγαρο Μουσικής θα μιλήσετε και για τον Σπινέλι. Πιστεύετε ότι υπάρχει διάθεση πλέον από τις πολιτικές δυνάμεις της Ευρώπης να προωθήσουν κάτι ανάλογο με το όραμα που επεξεργάστηκε στο Μανιφέστο του Βεντοτένε ο Σπινέλι;
«Ο Σπινέλι ήταν και δημοκράτης και ελιτιστής· και υπ' αυτή την έννοια έχει πολλούς απογόνους σήμερα. Η γενιά του όμως, η οποία επιβίωσε του φασισμού και του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, είχε μια σαφή και ισχυρή ιστορική αίσθηση της σημασίας της ευρωπαïκής ενότητας και αυτή η αίσθηση έχει χαθεί από αυτή τη γενιά ευρωπαίων πολιτικών. Διακρίνω μόνο δύο εξαιρέσεις, τον Πολωνό Ντόναλντ Τασκ, ο οποίος έχει μιλήσει με πάθος για την ανάγκη της αλληλεγγύης μεταξύ της Ευρώπης, και την Ανγκελα Μέρκελ. Δεν επικροτώ πολλές από τις πολιτικές της, αλλά έχει διακηρύξει σαφώς την άποψή της ότι η Γερμανία είναι και πρέπει να παραμείνει αφοσιωμένη στην ιδέα της ΕΕ. Πιστεύω ότι η Ελλάδα έχει πολλούς χειρότερους φίλους από την καγκελάριο Μέρκελ».    

Γνήσιοι ευρωπαϊστές πολιτικοί, όπως ο Ιταλός Ρομάνο Πρόντι και ο Βέλγος Γκυ Φερχόφσταντ, φαίνονται πια περιθωριοποιημένοι... Μπορεί η σημερινή πολιτική των γερμανών Χριστιανοδημοκρατών να οδηγήσει την ΕΕ στη διέξοδο από την κρίση;
«Διαφωνώ σαφώς με την έμφαση της Μέρκελ σε μια ατελείωτη λιτότητα. Είναι σημαντικό όμως να κατανοηθεί πως απλώς εκφράζει τη γερμανική κοινή γνώμη. Ισως να έπρεπε να έχει κάνει περισσότερα για να τη μορφώσει και να την καθοδηγήσει. Θα ήθελα να το είχε κάνει. Αλλά πιστεύω πως αρχίζει να βλέπει την ανάγκη για μια αλλαγή και εμποδίζεται κυρίως από τις επικείμενες εκλογές στη Γερμανία. Είναι αλήθεια ότι αν δεν υπάρξει μια πραγματική αλλαγή πορείας η ΕΕ θα βυθιστεί σε μία δεκαετία ή περισσότερο ύφεσης και αυτό θα έχει σημαντικές επιπτώσεις στην ανεργία, ειδικότερα των νέων».

Ο αγώνας για το μέλλον
Η Ακροδεξιά και το δίδαγμα της Βαϊμάρης  
  
Γράψατε στους «New York Times» ότι «είμαστε όλοι μικρές δυνάμεις τώρα, και για άλλη μία φορά η Ελλάδα πολεμάει στην πρώτη γραμμή του αγώνα για το μέλλον». Θα θέλατε να το εξηγήσετε; Μήπως είμαστε απλώς μια περιθωριοποιημένη χώρα που δεν παίζει πια κανέναν ρόλο; 

«Νομίζω, και τα δύο ισχύουν. Ειδικά στην Ελλάδα μπορούμε να δούμε καθαρά τις καταστροφικές συνέπειες ενός προγράμματος λιτότητας χωρίς οποιοδήποτε σχέδιο ανάπτυξης. Αλλά το ελληνικό πρόβλημα είναι ότι (σ.σ.: η Ελλάδα) δεν έχει λόγο σε αυτόν τον ευρύτερο ευρωπαϊκό διάλογο. Η Ελλάδα μπορεί να απειλήσει να χρεοκοπήσει. Και αν η υπόλοιπη ευρωζώνη την αφήσει να το κάνει; Τι θα συμβεί τότε; Δεν έχω δει ακόμη μια σοβαρή και πιθανή (εφαρμόσιμη) πρόταση για την ανάκαμψη της Ελλάδας ύστερα από αυτό το ενδεχόμενο». 

Αναγνωρίζετε στην ελληνική πολιτική κατάσταση, όπως έχει διαμορφωθεί σήμερα, στοιχεία που ομοιάζουν με αυτά που υπήρχαν στην εποχή της Βαϊμάρης;
«Μερικά - όπως την άνοδο της Ακροδεξιάς. Υπάρχει όμως μία μεγάλη και φανερή διαφορά - ότι στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης κανείς δεν ήξερε πού θα οδηγούσε ο ναζισμός. Εχοντας περάσει τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο το γνωρίζουμε πλέον πολύ καλά και περισσότερο απ' όλους η Ελλάδα. Το πραγματικό δίδαγμα της Βαϊμάρης, νομίζω, είναι ότι όταν μια κοινωνία διχάζεται και οι πολιτικοί δεν συνεργάζονται μεταξύ τους, κερδισμένα είναι τα άκρα και η βία θεριεύει. Αυτή τη στιγμή θα πίστευα ότι οποιοσδήποτε σοβαρός πολιτικός, ανεξάρτητα από την άποψή του για την ορθότητα ή μη των συνταγών της τρόικας για τη χώρα, θα ήθελε να συνεργαστεί και να υποστηρίξει τον κυβερνητικό συνασπισμό ώστε η χώρα να αποκτήσει μια ισχυρότερη διαπραγματευτική θέση για το μέλλον».   


Παρασκευή 12 Οκτωβρίου 2012

Στην Ε.Ε το Νόμπελ Ειρήνης

Η ΕΕ τιμήθηκε για το ρόλο της στην ένωση της Ευρώπης.
Η ΕΕ τιμήθηκε σήμερα με το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης για το ρόλο της στην μετατροπή μιας ηπείρου πολέμου σε ήπειρο ειρήνης, ανακοίνωσε η Νορβηγική Επιτροπή Νόμπελ.
"Η ΕΕ και οι προκάτοχοί της συμβάλλουν εδώ και πάνω από έξι δεκαετίες στην προώθηση της ειρήνης, της συμφιλίωσης, της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ευρώπη», δήλωσε στο 'Οσλο ο άκρως φιλοευρωπαίος πρόεδρος της Επιτροπής Θόρνμπγιορν Γιάγκλαντ, ο οποίος είναι και Γενικός Γραμματέας του Συμβουλίου της Ευρώπης.
"Αυτό είναι ένα μήνυμα προς την Ευρώπη να κάνει ό,τι μπορεί για να διασφαλίσει όσα έχει επιτύχει και να προχωρήσει προς τα εμπρός», τόνισε ο Γιάγκλαντ υπογραμμίζοντας ότι αποτελεί ταυτόχρονα μια υπενθύμιση για το τι μπορεί να χαθεί «εάν η ΕΕ καταρρεύσει».
"Η ΕΕ αντιμετωπίζει σήμερα σοβαρές οικονομικές δυσκολίες και κοινωνικές ταραχές», παραδέχθηκε ο Γιάγκλαντ. Η Νορβηγική Επιτροπή Νόμπελ εστιάζει σ΄αυτό που θεωρεί ως το πιο σημαντικό επίτευγμα της ΕΕ: τον επιτυχημένο αγώνα για την ειρήνη, τη συμφιλίωση, τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα», πρόσθεσε και υπογράμμισε ότι η ΕΕ κατάφερε να μετατρέψει την Ευρώπη «από μια ήπειρο πολέμου σε ήπειρο ειρήνης».
Σε ερώτηση πώς θα αντιδράσουν στην είδηση για το βραβείο Νόμπελ στην ευρωζώνη,η οποία πλήττεται από την κρίση χρέους, χώρες όπως η Ελλάδα, η Ιρλανδία και η Ισπανία, ο Γιάγκλαντ δήλωσε:» 'Εχω διαπιστώσει ότι μια μεγάλη, μεγάλη πλειοψηφία στις χώρες αυτές είναι υπέρ της παραμονής στην ΕΕ».
"Αυτό αποδεικνύει πόσο σημαντική είναι αυτή η ένωση για τους Ευρωπαίους λόγω του ιστορικού παρελθόντος», πρόσθεσε ο πρόεδρος της Νορβηγικής Επιτροπής Νόμπελ, ο οποίος τόνισε ότι είναι θέμα της ΕΕ να αποφασίσει ποιος θα έλθει στο Όσλο για να παραλάβει το βραβείο τον Δεκέμβριο.
Παραδόξως, η Νορβηγία, η οποία απονέμει το βραβείο Νόμπελ, δεν είναι μέλος της ΕΕ.
Η ΕΕ κέρδισε το βραβείο ανάμεσα σε 231 υποψηφίους μεταξύ των οποίων ρώσοι διαφωνούντες και θρησκευτικοί ηγέτες που αγωνίζονται για τη συμφιλίωση Μουσουλμάνων-Χριστιανών.
Η βράβευση της ΕΕ θεωρείται πάντως έκπληξη δεδομένων των προβλημάτων που αντιμετωπίζει.
Πολλοί Νορβηγοί αντιτίθενται σφόδρα στην ένταξη στην ΕΕ την οποία βλέπουν ως απειλή για την κυριαρχία των χωρών.
"Το βρίσκω εντελώς παράλογο», δήλωσε ο ηγέτης της νορβηγικής οργάνωσης που υπεραμύνεται της μη ένταξης στην ΕΕ, Χέμινγκ Ολάουσεν.
"Στη Λατινική Αμερική και σε άλλα μέρη του κόσμου θα το δουν εντελώς διαφορετικά απ' ό,τι στις Βρυξέλλες. Η ΕΕ είναι μια εμπορική ένωση που συμβάλλει στο να παραμένουν πολλές χώρες στη φτώχεια», τόνισε.
Η Νορβηγία έχει ψηφίσει δυο φορές «'όχι» για την ένταξη στην ΕΕ, το 1972 και το 1994.
Η πενταμελής Νορβηγική Επιτροπή Νόμπελ ορίζεται από το Κοινοβούλιο της χώρας.
Πηγή: ΑΜΠΕ

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_12/10/2012_465823

Σάββατο 6 Οκτωβρίου 2012

Μυτιλήνη: Αντιρατσιστικό φιλμάκι από μαθητές Λυκείου του Μανταμάδου


Μυτιλήνη: Αντιρατσιστικό φιλμάκι από μαθητές Λυκείου του Μανταμάδου
Η πραγματικότητα σχολιασμένη με νεανική φρεσκάδα μέσα από μια απλή ιστορία

42
εκτύπωση 
 
Ένα μικρό αντιρατσιστικό φιλμάκι που δημιούργησαν μαθητές της Γ’ Λυκείου στο Μανταμάδο Μυτιλήνης δείχνει πως νέα παιδιά μπορούν να σχολιάσουν την πραγματικότητα.

Το φιλμάκι, ολίγων μόνον λεπτών, έχει τίτλο «Το πορτοφόλι», γυρίστηκε αποκλειστικά από μαθητές τη χρονιά που μας πέρασε και μαθητές πρωταγωνιστούν σε αυτό.

Στηρίζεται σε μια απλή ιστορία σχολιασμένη πολύ έξυπνα από δύο τραγούδια, ένα του Μάρκου Βαμβακάρη και ένα των Gogol Bordello.

Υποστηρίχτηκε από όλη την σχολική κοινότητα, μαθητές και καθηγητές. Διαβάζοντας τα σχόλια κάτω από το φιλμάκι στο youtube βλέπεις ότι τα περισσότερα είναι θετικά. Χαμογελάς γιατί ξέρεις ότι το θέμα είναι «καυτό», αλλά τελικά η νεανική φρεσκάδα κερδίζει τις εντυπώσεις.

Σκέφτεσαι ακόμα πόσο καλό θα ήταν τα σχολεία να είναι πολιτιστικές κυψέλες και να έχουν τη δυνατότητα να ασχολούνται πιο οργανωμένα με την Τέχνη.

http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=478052


Τετάρτη 3 Οκτωβρίου 2012

Η χαμένη αφήγηση

Tου Νικου Κωνστανταρα

Οταν δεν υπάρχει μια κεντρική αντίληψη για το πού βρισκόμαστε και πού πηγαίνουμε, είναι φυσικό να κυριαρχούν στη δημόσια ζωή σκιές και υποψίες, ενώ διάφορες ιδιοτελείς δυνάμεις θα καθορίζουν την ημερησία διάταξη προς δικό τους όφελος. Αν δεν είχαμε ζαλιστεί από την ατέρμονη αγωνία για το ποιες νέες θυσίες θα κάνουμε ώστε να κρατηθεί η χώρα εν ζωή με νέα δάνεια, θα είχαμε πάθει πολύ μεγαλύτερη ταραχή βλέποντας το επίπεδο της πολιτικής, καθώς και τη γενική δυσλειτουργία της χώρας. Η κοινωνία μας μεταλλάσσεται ραγδαία χωρίς κάποια καθοδήγηση, χωρίς την αίσθηση του τι είναι σωστό και τι λάθος. Δεν υπάρχει μια κεντρική αφήγηση, κάποια κατεύθυνση.
Οι παλιές δομές αμφισβητούνται έντονα: οι πολιτικοί των πρώην «κομμάτων εξουσίας», οι δικαστικοί, οι δημοσιογράφοι χρεώνονται την αποτυχία του παρελθόντος και το οδυνηρό παρόν. Οι πολιτικοί είναι είτε απολογητικοί είτε (αν είναι από τα μη κεντρώα κόμματα) επιθετικοί. Επειδή το πολιτικό κέντρο έχει κατακερματιστεί, κανείς δεν θέλει να το εκπροσωπήσει, να το προστατέψει· έτσι, οι ακραίες φωνές ακούγονται χωρίς απάντηση, ενώ λίγοι σηκώνουν ανάστημα εναντίον ακραίων συμπεριφορών. Οι περισσότεροι πολίτες πλήττονται από ανασφάλεια, από μειωμένα εισοδήματα και δυσβάσταχτα έξοδα. Ο, τι γνώριζαν αμφισβητείται, φοβούνται ακόμη μεγαλύτερες απώλειες.
Δεν είναι τυχαίο ότι τις τελευταίες μέρες είδαμε την επανεμφάνιση λιστών με ονόματα πολιτικών που φέρεται ότι εμπλέκονται σε μικρά ή μεγάλα παραπτώματα, καθώς και τον θεαματικό εκτροχιασμό της συμπεριφοράς του προέδρου της Βουλής. Αιωρούνται πάλι υποψίες για μεγάλες συγκρούσεις πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων, για λόγους που δεν γνωρίζουμε. Αναπτύσσουμε οικειότητα με ακραίες μορφές πολιτικής και κοινωνικής συμπεριφοράς - σαν να μην έχουμε θεσμούς. Μέσα στη ζάλη βλέπουμε τους εαυτούς μας απλοϊκά, ενώ παρουσιάζουμε λάθος εικόνα στον υπόλοιπο κόσμο. Εδώ, οι κυβερνώντες κατηγορούνται ως πειθήνια όργανα των πιστωτών μας (και για αυτό φοβούνται να εφαρμόσουν μεταρρυθμίσεις, καταλήγοντας μόνο σε περικοπές), ενώ οι παλικαρισμοί της ενίοτε αντιπολίτευσης πείθουν τους εταίρους μας ότι δεν θέλουμε να είμαστε συνεπείς στις υποχρεώσεις μας.
Ποιοι είμαστε, όμως; Ισως βοηθάει να θυμηθούμε πώς βλέπαμε τους εαυτούς μας πριν την κρίση. Τότε, νιώθαμε Ευρωπαίοι - αλλά με ιδιαιτερότητες. Πιστεύαμε ότι είμαστε πιο άνετοι, κεφάτοι, πιο γενναιόδωροι. Ημασταν περήφανοι για τους αρχαίους προγόνους μας, για τους αγώνες των τελευταίων αιώνων, για την άνοδο του επιπέδου ζωής μας. Είμαστε κομμάτι της Ε. Ε. από το 1981. Δεκάδες χιλιάδες νέοι μας έχουν σπουδάσει σε άλλες χώρες, ενώ επιστήμονες και επαγγελματίες μας διαπρέπουν σε όλο τον κόσμο. Κάθε χρόνο φιλοξενούμε εκατομμύρια ανθρώπους στην όμορφη πατρίδα μας. Γνωρίζαμε ότι είχαμε προβλήματα, αλλά γενικώς ήμασταν καλά με τους εαυτούς μας.
Δυστυχώς, μεγάλο μέρος της ευημερίας βασιζόταν στο εύκολο χρήμα του δανεισμού. Οχι όλο όμως: πολύ «ξένο χρήμα» αναπλήρωνε τους κόπους μας που χάνονταν λόγω της απίστευτης ανοργανωσιάς, σπατάλης, διαφθοράς και αδιαφορίας της δημόσιας διοίκησης (με κύρια ευθύνη των πολιτικών αλλά με την ανοχή των πολιτών), και δεν κάναμε τον κόπο να κλείσουμε τις πληγές που σήμερα αιμορραγούν με τόση ένταση.
Επειδή η Ελλάδα ήταν η πρώτη χώρα που ζήτησε τη βοήθεια των εταίρων μας, επειδή το ένα κόμμα εξουσίας «κάρφωνε» το άλλο για κακοδιαχείριση και στατιστικές ατασθαλίες, γίναμε καρικατούρα του νωθρού, πονηρού Ευρωπαίου του Νότου. Στο στόχαστρο των εταίρων, πέφτοντας από την αφθονία στην πενία, υπερβάλλουμε για το πόσο μακριά βρισκόμαστε πια από την Ευρώπη.
Καλό θα ήταν να θυμόμαστε –και εμείς και άλλοι– ότι είμαστε και θα μείνουμε στην καρδιά της Ευρώπης, ότι διαθέτουμε δοκιμασμένους θεσμούς, και ότι ο λαός μας κάνει γενναίες προσπάθειες να κρατηθεί στα πόδια του. Συνεργαζόμαστε με τους πιστωτές μας και εκτιμούμε τη βοήθειά τους, αλλά η πρώτη ευθύνη όλων είναι να κρατηθεί η κοινωνία σε ισορροπία, να πιστέψουμε πως ό, τι κάνουμε σήμερα θα είναι όχι για νέες στερήσεις, αλλά για να χτίσουμε ένα καλύτερο μέλλον. Η κρίση μας δίνει την ευκαιρία να κάνουμε ό, τι κάναμε πάντα: με δουλειά και επιμονή, τραβάμε την ανηφόρα.

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_30/09/2012_463740