Πού έπεσαν έξω κυβερνήσεις και τρόικα ή όταν ο σκύλος κυνηγάει την ουρά του

Τρία χρόνια αποτυχίας των μνημονίων - Τι λέει το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 06:11

 

Σαν το σκύλο που κυνηγάει την ουρά του μοιάζει το αποτύπωμα της οικονομικής πολιτικής για τα τρία χρόνια που πέρασαν με την παρουσία του ΔΝΤ στη χώρα μας.

Το απίθανο έλλειμμα 15% του ΑΕΠ που εμφάνισε η κυβέρνηση Παπανδρέου για το 2009 και οδήγησε στο πρώτο μνημόνιο και το πρώτο πακέτο μέτρων την Ανοιξη του 2010 σε συνδυασμό με την 100% αποτυχία αντιμετώπισης της παραοικονομίας και την άρνηση της πολιτικής των αποκρατικοποιήσεων, πυροδότησαν το φαύλο κύκλο «νέων ελλειμμάτων - νέων μέτρων - βαθύτερης ύφεσης» που συνεχίζεται βυθίζοντας την οικονομία σε ακόμη χαμηλότερα επίπεδο.

Στην αποτίμηση των πολιτικών των δύο μνημονίων που εφαρμόστηκαν ανεπιτυχώς μέχρι σήμερα, είναι αφιερωμένο ξεχωριστό κεφάλαιο του μεσοπρόθεσμου προγράμματος σταθερότητας που κατατέθηκε στη Βουλή και στο οποίο επιχειρείται να δοθεί μια απάντηση στο τι έφταιξε για τη αποτυχία των δημοσιονομικών στόχων και οδήγησε στην ανάγκη ενός νέου ακόμη πιο σκληρού μνημονίου για την περίοδο 2013 - 2016, το οποίο θα κληθεί να ψηφίσει η Βουλή.

Σ΄αυτό, το τεχνικό κείμενο, δεν προκύπτει η απάντηση στο αγωνιώδες ερώτημα «πώς θα βγούμε από την κρίση» αλλά περιγράφεται ανάγλυφα πώς βυθιστήκαμε σ΄αυτή. Αξιοσημείωτο είναι ότι το 2010 κι ενώ βρισκόμαστε στα πρόθυρα της χρεοκοπίας οι πρωτογενείς δαπάνες του τακτικού προϋπολογισμού αυξήθηκαν κατά 4,66 δισ. ευρώ(!) ενώ το 2011 τα νέα μέτρα και η αβεβαιότητα περί παραμονής ή εξόδου από το ευρώ οδήγησαν στη συρρίκνωση της οικονομίας κατά 7,1% προκαλώντας έκρηξη της ανεργίας.

Εφέτος η ανεργία, το κύμα συνταξιοδοτήσεων και η συρρίκνωση για τρίτη χρονιά του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων οδηγούν σε βαθύτερο σημείο την οικονομία και σε αποτυχία το τελευταίο πρόγραμμα παρ΄ότι αυτό υπογράφηκε και ψηφίστηκε από την κυβέρνηση Παπαδήμου μόλις τον περασμένο Μάρτιο.

Αναλυτικά οι ειδικοί προσέγγισαν το θέμα ως εξής:

2010: Υφεση 4,9%, έλλειμα 9,1%

«Το έτος 2010 παρουσιάστηκε σημαντική απόκλιση στην εκτέλεση του Προϋπολογισμού Κεντρικής Κυβέρνησης, παρά τα μισθολογικά και άλλα δημοσιονομικά μέτρα που ελήφθησαν κατά το έτος αυτό για την μείωση των δαπανών και την αύξηση των εσόδων (έλλειμμα Γενικής Κυβέρνησης ως ποσοστό του ΑΕΠ -10,7% έναντι προϋπολογισθέντος -9,1%).

Από τεχνικής άποψης, η ανωτέρω απόκλιση οφείλεται:

• στην υστέρηση των εσόδων του τακτικού προϋπολογισμού κατά 3.601 εκατ. ευρώ,

• στην αύξηση των πρωτογενών δαπανών του τακτικού προϋπολογισμού κατά 4.665 εκατ. ευρώ,

• στην υστέρηση των εσόδων του ΠΔΕ, λόγω των μειωμένων εισροών από την ΕΕ κατά 759 εκατ. ευρώ,

• στη μείωση των δαπανών του ΠΔΕ κατά 1.846 εκατ. ευρώ,

• στην αρνητική επίδοση των άλλων υποτομέων της Γενικής Κυβέρνησης κατά 1.465 εκατ. ευρώ,

• στην αρνητική επίδραση της αναθεώρησης του ΑΕΠ προς τα κάτω κατά 3,9% σε ονομαστικούς όρους, λόγω της ύφεσης».

2011: Υφεση 7,1% - ανεργία στο 17,3%

«Οι δημοσιονομικές προβλέψεις για το κλείσιμο του έτους 2011 καταρτίστηκαν ή αναθεωρήθηκαν, με Νόμο, τρεις φορές. Την πρώτη φορά με τον προϋπολογισμό του Δεκεμβρίου του 2010, τη δεύτερη φορά τον Ιούνιο του 2011 με την ψήφιση του ΜΠΔΣ και την τρίτη φορά το Νοέμβριο του 2011 με την αναθεώρηση του ΜΠΔΣ. Ο λόγος για τις συνεχείς αυτές αναθεωρήσεις ήταν η μεγάλη ύφεση στην οποία βυθίστηκε η ελληνική οικονομία που έφθασε το -6,1% σε ονομαστικούς όρους του ΑΕΠ (7,1% σε σταθερές τιμές).

Η απόκλιση μεταξύ του ελλείμματος της Γενικής Κυβέρνησης το 2011 που ανήλθε σε -9,4% σε σύγκριση με το στόχο του ΜΠΔΣ του Ιουνίου 2011 (-7,3%), έφθασε τις 2,1 ποσοστιαίες μονάδες.

Συγκρινόμενη με το στόχο του αναθεωρημένου ΜΠΔΣ του Νοεμβρίου του 2011 που ήταν 9,0% η απόκλιση ήταν 0,4%, που οφείλεται κυρίως στη μεγάλη μείωση του ΑΕΠ.

Η φιλόδοξη δημοσιονομική προσπάθεια των 28,4 δισ. ευρώ που προέβλεπε το ΜΠΔΣ του Ιουνίου του 2011 είχε ιδιαίτερα εμπροσθοβαρή χαρακτήρα (23,7% των συνολικών μέτρων λήφθηκαν το 2011) με αποτέλεσμα την επιβράδυνση της οικονομίας και την κατακόρυφη αύξηση του ποσοστού ανεργίας στο 17,3%, σε σύγκριση με 12,5% το 2010.

Επίσης μειώθηκαν τα φορολογικά έσοδα και οι ασφαλιστικές εισφορές σημαντικά έναντι των προβλεπομένων, ενώ μειώθηκε και η επίδοση των υπόλοιπων υποτομέων της Γενικής Κυβέρνησης.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat το 2011, η Ελλάδα εμφάνισε το δεύτερο μεγαλύτερο έλλειμμα στην ΕΕ (-9,4%) μαζί με την Ισπανία, με την Ιρλανδία να εμφανίζει το υψηλότερο (-13,4%) και να ακολουθεί τρίτο το Ηνωμένο Βασίλειο (-8,0%)».

2012: Υφεση 7%, ανεργία στο 25%

«Οι δημοσιονομικές προβλέψεις για το κλείσιμο του έτους 2012 επίσης καταρτίστηκαν ή αναθεωρήθηκαν, με Νόμο, δύο φορές. Την πρώτη φορά με τον Προϋπολογισμό που ψηφίστηκε το Δεκέμβριο του 2011 και τη δεύτερη φορά το Φεβρουάριο του 2012 με τη ψήφιση του Συμπληρωματικού Προϋπολογισμού. Ο λόγος για τις συνεχείς αυτές αναθεωρήσεις ήταν η μεγάλη ύφεση στην οποία βυθίστηκε η ελληνική οικονομία που έφθασε το -7,0% σε ονομαστικούς όρους του ΑΕΠ.

Στόχος του Προϋπολογισμού του 2012 ήταν η συνέχιση της δραστικής μείωσης του πρωτογενούς ελλείμματος Γενικής Κυβέρνησης, στο πλαίσιο ενός αρχικά ιδιαίτερα φιλόδοξου Μεσοπρόθεσμου Σχεδίου Δημοσιονομικής Προσαρμογής και οικονομικής ανάπτυξης που αποσκοπούσε στη δημιουργία πρωτογενούς πλεονάσματος Γενικής Κυβέρνησης ύψους 4,5% του ΑΕΠ το 2014. Κύριοι άξονες της προσπάθειας για την επίτευξη του παραπάνω στόχου ήταν ο περαιτέρω εξορθολογισμός των δαπανών και η μεγαλύτερη απόδοση των κρατικών πόρων.

Στην πράξη, αποδείχτηκε ότι η πολύ βαθύτερη ύφεση έκαναν τον αρχικό στόχο για το 2012 ανεδαφικό, επαναπροσδιορίζοντάς τον σε -1,5% του ΑΕΠ.

Επιπλέον, η συνεχιζόμενη ύφεση, η οποία ήταν υπερδιπλάσια της προβλεφθείσας στον Προϋπολογισμό του 2012, επηρεάζει δυσμενώς τα φορολογικά έσοδα και τις ασφαλιστικές εισφορές και αυξάνει τις κοινωνικές παροχές του κράτους π.χ. επιδόματα ανεργίας.

Η παραπάνω αρνητική τάση οδήγησε σε μια σειρά από παρεμβάσεις στήριξης των φορολογικών εσόδων εντός του 2012, όπως:

• τη διεύρυνση της φορολογικής βάσης μέσω της μείωσης του αφορολόγητου ορίου στο εισόδημα των φυσικών προσώπων από 12.000 σε 5.000 ευρώ και τον περιορισμό φοροαπαλλαγών και εκπτώσεων φόρου,

• την κατάργηση της έκπτωσης φόρου εισοδήματος κατά 10% πλέον του αφορολόγητου ορίου με την συγκέντρωση επιπλέον αποδείξεων,

• την επέκταση των τεκμηρίων φορολόγησης για το σύνολο των φορολογούμενων,

• τη συνεχιζόμενη είσπραξη της ειδικής εισφοράς κοινωνικής αλληλεγγύης στα φυσικά πρόσωπα, του τέλους επιτηδεύματος στους ελεύθερους επαγγελματίες και της ειδικής εισφοράς αλληλεγγύης για την καταπολέμηση της ανεργίας που έχουν θεσμοθετηθεί από το 2011, • την εξίσωση από τον Οκτώβριο του 2012 του συντελεστή Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης (ΕΦΚ) στο πετρέλαιο (diesel) θέρμανσης και κίνησης στο 80% του ΕΦΚ του πετρελαίου (diesel) κίνησης που ίσχυε μέχρι την 15η Οκτωβρίου 2012.

Σε όρους εσόδων και δαπανών Προϋπολογισμού Γενικής Κυβέρνησης η απόκλιση από τους στόχους που είχε θέσει ο Συμπληρωματικός Προϋπολογισμός για το 2012 μπορεί να αναλυθεί ως εξής:

Από το σκέλος των εσόδων και συγκεκριμένα από τις μειωμένες κατά 4.115 εκατ. ευρώ (2,1% του ΑΕΠ), εκτιμήσεις πραγματοποιήσεων εσόδων σε ταμειακή βάση σε σχέση με τις αντίστοιχες εκτιμήσεις 2012 του Συμπληρωματικού Προϋπολογισμού.

Βασικοί παράγοντες αυτής της αναθεώρησης είναι:

• Οι χαμηλότερες εισπράξεις φόρου εισοδήματος φυσικών προσώπων σε σχέση με τις εκτιμώμενες για το 2012 κατά την κατάρτιση του συμπληρωματικού προϋπολογισμού, καθώς η δυνατότητα που δόθηκε στους φορολογούμενους να πληρώσουν σε 7 δόσεις τον φόρο εισοδήματος είχε ως αποτέλεσμα την μεταφορά ποσών στο πρώτο δίμηνο του 2013. Επιπλέον, μέρος της εκτιμώμενης θετικής επίπτωσης της μείωσης του αφορολόγητου ορίου για το εισόδημα των φυσικών προσώπων στις 5.000 ευρώ αποτυπώνεται τελικά με την μορφή μειωμένων επιστροφών φορολογικών εσόδων.

• Οι σημαντικά μειωμένες εισπράξεις φόρου εισοδήματος νομικών προσώπων, λόγω της επίπτωσης της συνεχιζόμενης ύφεσης στα αποτελέσματα των νομικών προσώπων.

• Η καθυστέρηση που παρατηρήθηκε στην έναρξη της είσπραξης του φόρου εισοδήματος έτους 2012 και η επέκταση της πληρωμής του σε 5 δόσεις, με αποτέλεσμα σημαντικό μέρος αυτού να εισπραχθεί εντός του 2013.

• Η σημαντική υστέρηση των εισπράξεων του ΦΠΑ, λόγω της συρρίκνωσης της οικονομικής δραστηριότητας, της μειωμένης φορολογικής βάσης στο 2012 και της προς τα κάτω αναθεώρησης των μακροοικονομικών δεικτών, οδηγεί σε καθοδική προσαρμογή των προβλέψεων 2012 κατά 597 εκατ. ευρώ σε σχέση με το Συμπληρωματικό Προϋπολογισμό.

• Οι χαμηλότερες του αναμενόμενου εισπράξεις μη φορολογικών εσόδων.

Από το σκέλος των δαπανών του τακτικού προϋπολογισμού μικρή σχετικά απόκλιση εκτιμάται ότι θα έχουν οι δαπάνες για κοινωνική ασφάλιση και περίθαλψη καθώς και οι λειτουργικές δαπάνες.

Παρ' όλα αυτά μεγάλες αποκλίσεις εκτιμώνται στους Οργανισμούς Κοινωνικής Ασφάλισης (-1.070 εκατ. ευρώ) που οφείλονται στις μειωμένες ασφαλιστικές εισφορές και στη χαμηλή εισπραξιμότητά τους, καθώς και στην αυξημένη παροχή επιδομάτων ανεργίας, λόγω της παρατεταμένης ύφεσης. Για τους ίδιους λόγους σχετικά μειωμένα είναι και τα αποτελέσματα των ΔΕΚΟ».

 

http://www.tovima.gr/finance/article/?aid=482043

Μαζάουερ: Η κρίση δεν είναι ελληνική, είναι υποταγή της ΕΕ στις αγορές

Οι έλληνες πολιτικοί αδυνατούν να δώσουν νέα δυναμική, λέει ο ιστορικός

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  07:16

Ο βρετανός ιστορικός, ειδικός της Ελλάδας και των Βαλκανίων, Μαρκ Μαζάουερ -φωτ.αρχείου [ΧΑΡΗΣ ΑΚΡΙΒΙΑΔΗΣ]

«Η παρούσα κρίση είναι η μεγαλύτερη  από την εποχή της μεταπολίτευσης, καθώς κρίνει και δοκιμάζει τους θεσμούς που επιτεύχθηκαν σε αυτή την χώρα μετά την δικτατορία. Η πρόκληση αφορά όλο το πολιτικό σύστημα και στο κατά πόσον αυτό  μπορεί να ανταποκριθεί στις ανάγκες της εποχής», τόνισε συμπερασματικά ο ιστορικός Μαρκ Μαζάουερ  στην ομιλία του το βράδυ της Τρίτης 23 Οκτωβρίου μιλώντας στο Μέγαρον Μουσικής μπροστά σε δυο (!) γεμάτα αμφιθέατρα και πολύ κόσμο στο φουαγιέ.

Ο ιστορικός Μαζάουερ βρέθηκε στην Αθήνα καλεσμένος της Εταιρείας Συγγραφέων για να τιμηθεί με το ετήσιο βραβείο «Διδώ Σωτηρίου» που απονέμεται σε ξένο ή Έλληνα συγγραφέα που με τη γραφή του αναδεικνύει την επικοινωνία των λαών και των πολιτισμών μέσα από την πολιτισμική διαφορετικότητα. Ο πρόεδρος της Εταιρείας Συγγραφέων κ. Αλέξης Ζήρας προσφώνησε τον τιμώμενο λέγοντας ότι η βράβευση του Μαζάουερ γίνεται σε μια καίρια στιγμή της Ευρώπης όπου αλλάζουν οι χάρτες των κοινωνιών και των εθνών.

Στην ομιλία του με θέμα ««Το όραμα του Σπινέλι: η Ελλάδα και η Ευρωπαϊκή κρίση» ο Μαρκ Μαζάουερ τόνισε εξ αρχής ότι η κρίση στην Ελλάδα μπορεί να γίνει κατανοητή μόνον ως μια πτυχή της ευρωπαϊκής κρίσης. Κάνοντας μια ιστορική αναδρομή αναφέρθηκε στην πρόταση Σπινέλι, ο οποίος παρεμβαίνοντας μετά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο  με το μανιφέστο του Βεντοτένε προσπάθησε να δώσει μια απάντηση στη χρεωκοπία της Κοινωνίας των Εθνών και στον φασισμό προτείνοντας μια διαφορετική ενωμένη, ομοσπονδιακή Ευρώπη. Για τον Σπινέλι η Ενωμένη Ευρώπη θα ήταν ένα εργαλείο αναδιανομής του πλούτου, για έναν κόσμο (όχι σοσιαλιστικό) κατά της ανισότητας που θα έθετε όρια και θα διαχειρίζονταν προς όφελός του τις αγορές. Ο κόσμος αυτός που ονειρευόταν ο Σπινέλι τελείωσε όταν επικράτησε η διεθνοποίηση του κεφαλαίου. Κατά τον Μαρκ Μαζάουερ η απελευθέρωση της κίνησης των κεφαλαίων ευθύνεται για τη σημερινή κρίση. Το Μάαστριχτ επιτάχυνε τις εμπορικές ροές, περιθωριοποίησε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και παγίδευσε τα εθνικά νομοθετικά σώματα.  Το σύστημα έγινε χαλαρό, όλα σχεδόν τα κράτη παρέβησαν τους κανόνες και παράλληλα η εξουσία διολίσθησε εκτός Ε.Ε. στους τραπεζίτες και τους οίκους αξιολόγησης. Υπάρχουν ακόμα, είπε, σκοτεινά σημεία για την εποχή που η Ελλάδα μπήκε στην ευρωζώνη. Οι αγορές έγιναν τελικά ένα καζίνο -αν και τα καζίνο είναι καλύτερα ρυθμισμένα.  Αποτέλεσμα το ευρωπαϊκό χρηματοπιστωτικό σύστημα να ευημερεί, αλλά όχι και οι ευρωπαϊκοί λαοί.

Σχετικά με τη σημερινή ελληνική κρίση, ο ιστορικός Μαζάουερ είπε ότι δεν έχει βαθιές ρίζες και επιπλέον οι εξηγήσεις που δίνονται δεν είναι πειστικές. Η κρίση δεν είναι ηθική. Και παλιότερα υπήρχε διαφθορά. Δεν είναι ιστορική γιατί αν δει  κανείς τη μεταπολίτευση θα διαγνώσει ότι ήταν ένας θρίαμβος, μια επιτυχία για την ελληνική κοινωνία. Όλοι οι δείκτες ήταν καλοί. Για παράδειγμα ο δημόσιος τομέας είχε μόνον 120.000 υπαλλήλους και λειτουργούσε. Τη δεκαετία του ΄80 φτιάχτηκε ένα κοινωνικό κράτος όταν στην Ευρώπη άρχισαν οι περικοπές και είχε αρχίσει η έλευση του νεοσυντηρητισμού. Η Ευρώπη ζούσε την εποχή του 2004 μέσα στην ευδαιμονία. Πολλοί έλεγαν ότι το ευρωπαϊκό όνειρο έχει αντικαταστήσει το ανάλογο αμερικάνικο. Λίγο μετά αυτό ανατράπηκε, η οικονομική κατάσταση της νότιας Ευρώπης επιδεινώθηκε και άρχισε η λιτότητα.

Σήμερα ο Μαρκ Μαζάουερ σημείωσε ότι υπάρχουν τρεις δρόμοι. Πρώτον. Η  παραίτηση από το χρέος, κάτι που κάποια στιγμή είχε προτείνει ο Στίγκλιτς. Πιστεύει ότι αυτή η λύση θα οδηγήσει σε μεγάλη φτώχεια. Δεύτερον. Η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ για ένα λαϊκό ευρωπαϊκό μέτωπο, για μια άλλη εξουσία. Κάτι τέτοιο είναι ανέφικτο γιατί δεν βλέπει κανένα ευρωπαϊκό λαό να θέλει να σώσει την Ελλάδα. Τρίτον. Να συνεχιστεί η λιτότητα. Αν και υπάρχει κατανόηση εκ μέρους της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, μέχρι στιγμής, η πρόταση αυτή δεν έχει μέλλον, δεν μπορεί να συνεχιστεί.

Ο Μαζάουερ διαπιστώνει ότι οι πολιτικοί είναι ανίκανοι να δουν την έξοδο από την κρίση με τρόπο μη κομματικό. Η πολιτική τάξη στην Ελλάδα δεν θέλει να αναλάβει τις ευθύνες της. Αντίθετα ακούσαμε, λέει ο Μαζάουερ,  ότι « μαζί τα φάγαμε», κάτι πολύ προσβλητικό. Δεν τα φάγαμε μαζί, κάποιοι έφαγαν πάρα πολλά, κάποιοι καθόλου. Η φράση αυτή ήταν μια υπεκφυγή της πολιτικής ελίτ να αναλάβει τις ευθύνες της. Δεν μπορεί πια να καθοδηγήσει την κοινωνία. Κατηγορεί τους άλλους, χωρίς η ίδια να κάνει τίποτα.

Οι πολιτικοί πρέπει να αποδεχθούν ότι χρειάζεται μια νέα πορεία , να αποφύγουν τις κορώνες και να συνεργαστούν για μια νέα πολιτική. Υπάρχει μια ρητορεία από αριστερά και δεξιά που εμποδίζει τις πολιτικές πρωτοβουλίες. Χρειάζεται ένας κυβερνητικός πλουραλιστικός πολιτικός συνασπισμός που να οδηγήσει τη χώρα μπροστά. Στις ερωτήσεις που έγιναν από το κοινό τόνισε ότι οι έλληνες πρέπει να εκμεταλλευθούν όσα κατακτήσανε από τη μεταπολίτευση και μετά, να στεριώσουν τους δημοκρατικούς θεσμούς, να μπουν σε  μια νέα φάση πιο δυναμική και με ουσιαστικό λόγο. Να μην περιμένουν τα πάντα απέξω, να πάρουν συγκεκριμένες πρωτοβουλίες ανόρθωσης της κοινωνίας.  Όσο  για τη βία και την άνοδο της Χρυσής Αυγής τόνισε ότι σήμερα στην Ελλάδα η διαχωριστική γραμμή δεν είναι ανάμεσα σε έγχρωμους και λευκούς αλλά ανάμεσα σε αυτούς που είναι κάτω των 25 ετών και τους υπόλοιπους  που είναι άνω των 25.

http://www.tovima.gr/finance/article/?aid=480813

«Ραντεβού» μετά το Μνημόνιο δίνουν οι συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ

Μεγάλη απόσταση Κουμουνδούρου - Αριστερού Ρεύματος για τη φυσιογνωμία του υπό διαμόρφωση κόμματος

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  17:09

Μεγάλες είναι οι διαφορές των κκ. Τσίπρα και Λαφαζάνη σε ό,τι αφορά την ταυτότητα και τη στρατηγική του υπό διαμόρφωση ενιαίου κόμματος

Ραντεβού για τις επόμενες εβδομάδες και με το βλέμμα στραμμένο στις εξελίξεις που σχετίζονται με την χρηματοδότηση της Ελλάδας, την ψήφιση των μέτρων και τις συνολικότερες αποφάσεις για το μέλλον της Ευρώπης, έδωσαν το προηγούμενο Σαββατοκύριακο οι κυρίαρχες δυνάμεις στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ.

Στην πραγματικότητα, η συνεδρίαση της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής του ΣΥΝ αποτέλεσε ένα ακόμη «επεισόδιο» στην εσωτερική συζήτηση και διαμάχη των συνιστωσών, περί της ταυτότητας και της στρατηγικής του υπό διαμόρφωση ενιαίου κόμματος, που ο κ. Αλ. Τσίπρας φιλοδοξεί να παρουσιάσει στα μέσα της ερχόμενης Ανοιξης.

Παρά το γεγονός ότι για ακόμη φορά δεν κλιμακώθηκαν εντάσεις και δεν εκδηλώθηκαν αντιπαραθέσεις, κατέστη σαφές ότι αλλού «κοιτούν» οι ομάδες στελεχών που συντάσσονται με το Αριστερό Ρεύμα και τον κ. Π. Λαφαζάνη και αλλού εκείνοι που έχουν πλαισιώσει τον κ. Τσίπρα.

Για τους μεν, που κατέθεσαν και δική τους πρόταση (όχι «αντιεισήγηση» όπως διευκριζόταν) για την διακήρυξη του νέου κόμματος, η Ευρώπη δεν συνιστά αυτοσκοπό, κατά τη γνώμη τους δεν σώζεται και δεν μεταρρυθμίζεται, παρά μόνο ανατρέπεται εκ θεμελίων και επαναπροσδιορίζεται. Για τους δε, η μάχη πρέπει να δοθεί εντός Ευρώπης, ώστε να αποκρουστεί ο νεοφιλελευθερισμός και η Γερμανική ηγεμονία.

Φανερό το χάσμα

Το κείμενο του Αριστερού Ρεύματος, το οποίο τέθηκε σε ψηφοφορία και μειοψήφισε, περιλαμβάνει αρκετά σαφείς τοποθετήσεις, που χαρακτηρίζουν παραδοσιακές θέσεις στελεχών όπως ο κ. Λαφαζάνης και είναι ενδεικτικές του χάσματος που υπάρχει με την ηγεσία και πιθανόν να αποδειχθεί καθοριστική παράμετρος για τις επικείμενες εξελίξεις.

Π.χ. σημειώνεται μεταξύ των άλλων στο κείμενο που κατέθεσε το Ρεύμα, ότι «εμμένει στις θέσεις τις οποίες πολλές φορές έχει διατυπώσει στα συλλογικά όργανα του κόμματος σε σχέση με την διέξοδο από την κρίση και ειδικότερα σε σχέση με το χρέος, την ευρωζώνη και συνολικότερα την Ε.Ε» και πως πάντως «το Αριστερό Ρεύμα, παρά τις διαφορές, σέβεται τη θέση του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος δεν επιλέγει την έξοδο από την ευρωζώνη», ένας υπαινιγμός σαφής για το ενδεχόμενο να αποχωρήσει η χώρα από το ευρώ.

«Ακύρωση μνημονίου σημαίνει διακοπή χρηματοδότησης»

Παρά ταύτα, στις θέσεις του υπάρχει μία ρητή αναφορά στο ότι «η ακύρωση σε κάθε περίπτωση των μνημονίων από πλευράς μιας κυβέρνησης της Αριστεράς όσο και η εφαρμογή ενός νέου αντιμνημονιακού προοδευτικού προγράμματος αλλά και η ανυποχώρητη προσπάθεια για διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, ενδεχομένως να επιφέρουν την αναστολή ή και διακοπή της τροϊκανής χρηματοδότησης», - κάτι που η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ αμφισβητεί ή σε κάθε περίπτωση δεν υιοθετεί.

Προστίθεται δε στην ίδια θέση ότι «σε μια τέτοια περίπτωση η συνέχιση της εφαρμογής του αντιμνημονιακού προοδευτικού προγράμματος μιας κυβέρνησης της Αριστεράς, θα συνεπιφέρει μοιραία τη σφοδρή άμεση σύγκρουση με τους ιδιώτες και τους θεσμικούςπιστωτές και τους μηχανισμούς της ευρωζώνης».

Υπό αυτήν την έννοια, το Αριστερό Ρεύμα κατέδειξε ότι κινείται με διαφορετικό γνώμονα από εκείνον τον κ. Τσίπρα, ο οποίος προσδοκά και σχεδιάζει την δημιουργία μία μεγάλης δημοκρατικής παράταξης της Αριστεράς, εντός όμως ευρωπαϊκού πλαισίου.

«Η Ευρώπη δεν μεταρρυθμίζεται, μόνο ανατρέπεται»

Όπως επισημαίνεται στην διακήρυξη του Ρεύματος, «η Ε.Ε. ως ιδιαίτερα προωθημένη υπερεθνική, υπό την Γερμανική ηγεμονία, συμμαχία των κυρίαρχων πολιτικών ελίτ και μερίδων του κεφαλαίου, δεσμευμένη θεσμικά και ουσιαστικά στον επιθετικό νεοφιλελευθερισμό και τη συντονισμένη εξουθένωση της εργατικής τάξης κάθε ευρωπαϊκής χώρας, δεν μεταρρυθμίζεται ούτε «επαναθεμελιώνεται» αλλά μόνο ανατρέπεται, στην προοπτική μιας νέας προοδευτικής και σοσιαλιστικής Ευρώπης».

Επιπλέον επισημαίνεται δε πως «η αναγκαία ανατροπή της Ε.Ε. δεν μπορεί να προκύψει ταυτόχρονα στην ΕΕ ως σύνολο αλλά θα προέλθει από την ικανότητα και δυνατότητα μια χώρας ή ομάδας χωρών να σπάσουν το φαύλο κύκλο και να ανοίξουν προοδευτικούς και σοσιαλιστικούς δρόμους σε σύγκρουση με την ευρωζώνη και την Ε.Ε», κάτι που επίσης αντίκεται στην ουσία με τα όσα σχεδιάζει η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ.

«Ευρωπαϊκή η μοίρα της χώρας», λέει η ηγεσία

Οι διαφοροποιήσεις στα παραπάνω σημεία, σε σχέση με το κείμενο που κατατέθηκε κεντρικά από την Κουμουνδούρου ως σχέδιο διακήρυξης, είναι θεμελιώδεις.

Στο κείμενο που τελικά πλειοψήφησε, με ελάχιστες και μάλλον ασήμαντες τροποποιήσεις, σημειώνεται ότι:

«Η μοίρα της Ελλάδας είναι συνυφασμένη με την μοίρα της Ευρώπης γιατί ο νεοφιλελευθερισμός κυριαρχεί σήμερα παντού, γιατί η πολιτική του κεφαλαίου, σήμερα υπό γερμανική ηγεμονία στην κλίμακα ολόκληρης της Ευρώπης, θίγει με τον έναν ή τον άλλο τρόπο και ενοποιεί υπό την κυριαρχία του όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, γιατί το αίτημα και η προοπτική της νίκης εναντίον του έχει αρχίσει να συνεγείρει τις συνειδήσεις παντού. Σε αυτή τη βάση, η δική μας Ευρώπη βρίσκεται στον αντίποδα της Ευρώπης του νεοφιλελευθερισμού, του ιμπεριαλισμού και του εντεινόμενου αυταρχισμού. Δίκη μας Ευρώπη είναι η Ευρώπη των λαών, η Ευρώπη των επαναστάσεων, η Ευρώπη του κοινωνικού κράτους, η Ευρώπη της επιστημονικής επανάστασης, η Ευρώπη του Διαφωτισμού και της ριζοσπαστικής κριτικής του».

Εν ολίγοις, σε αντίθεση με το Ρεύμα, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, δεν αφήνει περιθώρια για μία πορεία της χώρας εκτός ευρώ και ΕΕ.

Επιπλέον, η Κουμουνδούρου «βλέπει» τον αντιμνημονιακό της αγώνα, ενταγμένο σε ένα ευρωπαϊκό πλαίσιο και δίκτυο, κάτι που το Αριστερό Ρεύμα , δεν συμμερίζεται.  «Στόχος μας είναι ο σοσιαλισμός στην κλίμακα της Ευρώπης. Στόχος μας είναι ο σοσιαλισμός του 21^ου αιώνα, υπό τον 'νόμο', βέβαια, της άνισης αναπτύξης των κοινωνικών, πολιτικών και ιδεολογικών συνθηκών, υπό τον 'νόμο' της άνισης ωρίμανσης των κοινωνικών και πολιτικών κινημάτων που καθορίζουν την ανάγκη συνδυασμού της πάλης σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο», υπογραμμίζεται στο κείμενο που εν τέλει πλειοψήφησε και το οποίο το Αριστερό Ρεύμα σημείωσε ότι το σέβεται.

http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=480564

Ο Αλέξης θέλει Ευρώπη, αλλά πάει... πλατεία

Η μάχη εφικτού και εναλλακτικής πρότασης, η αναντιστοιχία δημοσκοπικών ποσοστών και υποτονικών διαδηλώσεων

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  05:45

Σε εξίσωση πολλαπλών μεταβλητών και με μεγάλο «άγνωστο Χ» το πολιτικό της αποτέλεσμα εξελίσσεται η προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ και της ηγετικής του ομάδας να διαμορφώσουν μια ενιαία, ρεαλιστική και πειστική πολιτική πρόταση, καθώς προχωρούν οι διαδικασίες προς ένα νέο μνημόνιο. Παράλληλα, στην Κουμουνδούρου παρατηρούν με αισθητό προβληματισμό την αναντιστοιχία μεταξύ των εκλογικών και δημοσκοπικών ποσοστών του ΣΥΡΙΖΑ και της συμμετοχής του κόσμου στις αντιμνημονιακές συγκεντρώσεις.

Οι εξελίξεις στην Ευρώπη και η φαινομενική μεταστροφή του Βερολίνου και των κέντρων λήψης αποφάσεων έναντι της Ελλάδας φέρνουν την Κουμουνδούρου, τον κ. Αλ. Τσίπρακαι την περί αυτόν πολιτική ομάδα αντιμέτωπους με ένα μείζον δίλημμα. Μπορεί να συμβιβαστεί η απερίφραστη υποστήριξη της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας με την καταγγελία του μνημονίου, η οποία έχει επανέλθει ως κεντρική πολιτική θέση στη ρητορική του κ. Τσίπρα; Ή μήπως η θέση αυτή φανερώνει μια αγωνιώδη προσπάθεια συμβιβασμού των εσωτερικών αντιθέσεων του ΣΥΡΙΖΑ, προκειμένου να βρίσκει ακροατές σε ένα όσο το δυνατόν ευρύτερο φάσμα ψηφοφόρων; Τα ερωτήματα αυτά αποτελούν αντικείμενο καθημερινού προβληματισμού μεταξύ στελεχών της αξιωματικής αντιπολίτευσης και στις κατ' ιδίαν συζητήσεις τους είναι αισθητό ότι κατηγορηματική απάντηση δεν μπορεί να δοθεί. Κατά πολλούς, η αναζήτηση απάντησης θα αποτελέσει τον βασικό καταλύτη για την επιτυχία ή τη ματαίωση του εγχειρήματος του κ. Τσίπρα περί πολιτικής ομογενοποίησης και δημιουργίας ενιαίου κόμματος.

Πάντως έμπειρα κομματικά στελέχη, με μακρά θητεία στην Αριστερά, εκτιμούν ότι η διαδικασία αποσαφήνισης της πολιτικής θέσης του ΣΥΡΙΖΑ στο θεμελιώδες ερώτημα της ευρωπαϊκής θέσης και πορείας της χώρας, είτε θα καταδείξει στο σύνολό τους τις εγγενείς αδυναμίες του σχηματισμού είτε θα αναδείξει μια πρωτοφανή δυνατότητα πραγματικής σύνθεσης και διατύπωσης πρότασης.

Ολική επαναφορά κατά του μνημονίου

Κατά γενική - έστω και έμμεση - παραδοχή πάντως (είτε από την πλευρά της Κουμουνδούρου είτε από την αριστερή πτέρυγα), αυτή την περίοδο ο ΣΥΡΙΖΑ κινείται σε θολά νερά, στην προσπάθειά του να συμβιβάσει τον ρεαλισμό με την εναλλακτική πρόταση. Είναι χαρακτηριστικό ότι στην πρόταση σχεδίου για τη Διακήρυξη του νέου κόμματος που αναμενόταν να συζητηθεί εν πρώτοις στη συνεδρίαση της Πολιτικής Επιτροπής του ΣΥΝ, περιλαμβάνονταν οι εξής αναφορές:

Κατ' αρχάς, η δέσμευση για ακύρωση των μνημονίων και των εφαρμοστικών νόμων, οι οποίοι θα αντικατασταθούν από «ένα εθνικό σχέδιο οικονομικής και κοινωνικής ανόρθωσης, παραγωγικής ανασυγκρότησης και δίκαιης δημοσιονομικής εξυγίανσης». Παράλληλα όμως στο ίδιο κείμενο αναφερόταν ότι «η μοίρα της Ελλάδας είναι συνυφασμένη με τη μοίρα της Ευρώπης», η οποία πάντως, σύμφωνα με τον ΣΥΡΙΖΑ,βρίσκεται «στον αντίποδα της Ευρώπης του νεοφιλελευθερισμού και του εντεινόμενου αυταρχισμού».

Σύμφωνα με μια προσέγγιση, οι διατυπώσεις αυτές συνιστούν προσπάθεια πολιτικής ακροβασίας και μία από τις αιτίες ενός παράδοξου φαινομένου: έχοντας ως παρακαταθήκη την εκρηκτική άνοδο των ποσοστών του στις τελευταίες εκλογές, ο ΣΥΡΙΖΑ παρουσιάζει μια δημοσκοπική άνοδο, όμως την ίδια στιγμή κατατρύχεται από τη σημαντική αδυναμία του να κινητοποιήσει μάζες δυσαρεστημένων πολιτών στις συγκεντρώσεις κατά του μνημονίου.

Πιέσεις για... επιστροφή στο κίνημα

Μετριοπαθή στελέχη στους κόλπους του ΣΥΡΙΖΑ αναγνωρίζουν ότι, παρά την προσέλευση του κόσμου στις τελευταίες απεργιακές κινητοποιήσεις, ο κύριος όγκος διαδηλωτών δεν συνιστά μια ομοιογενή πολιτικά ομάδα, η οποία ανταποκρίθηκε στις προσκλήσεις του κ. Τσίπρα για αντίσταση και ανατροπή του μνημονίου στους δρόμους. Επιπλέον, αυτό που προβληματίζει ακόμη και ηγετικά κλιμάκια της Κουμουνδούρου είναι το γεγονός ότι οι ελληνικές συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας κατά της πολιτικής λιτότητας και των περικοπών δεν συγκρίνονται σε όγκο και μαχητικότητα με τις αντίστοιχες στην Ισπανία ή στην Πορτογαλία.

Το συγκεκριμένο ζήτημα αποτελεί αφορμή για μια συζήτηση που διεξάγεται στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ, με θέμα την «επιστροφή στο κίνημα». Δεν είναι τυχαίο ότι και ο ίδιος ο κ. Τσίπρας έχει υιοθετήσει τις τελευταίες εβδομάδες μια περισσότερο «κινηματική» φρασεολογία, δεχόμενος πιέσεις και εξ αριστερών, καθώς κάποιες συνιστώσες - και κυρίως το Αριστερό Ρεύμα - έχουν διατυπώσει τις ενστάσεις τους περί «χλιαρής» τακτικής απέναντι στην Ευρώπη και την κυβέρνηση.

Την ίδια στιγμή, συνομιλητές του κ. Τσίπρα παραδέχονται ότι η δυνατότητα κινητοποίησης μαζών από έναν σχηματισμό όπως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι εύκολη υπόθεση. Οπως σημειώνουν, αυτό οφείλεται κατά κύριο λόγο στο ότι οι κομματικές και οργανωτικές δομές δεν αντιστοιχούν ακόμη στο 27%, αλλά περισσότερο στα χαμηλά ποσοστά και δεδομένα των προηγούμενων εκλογικών αναμετρήσεων.

Αποστάσεις από πασοκογενείς

Στις κατά τόπους οργανώσεις παρατηρούνται και άλλου τύπου «εμπλοκές». Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν η πρόσφατη ομιλία του κ. Τσίπρα στα Ιωάννινα, απ' όπου ξεκίνησε την περιοδεία του ανά την Ελλάδα. Το ακροατήριο στο θέατρο όπου μίλησε ο πρόεδρος της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ ήταν περιορισμένο και μάλλον νωθρό σε εκδηλώσεις. Σύμφωνα με πολιτικούς παράγοντες της περιοχής, τα Ιωάννινα είναι μια από τις χαρακτηριστικές περιπτώσεις όπου η προσπάθεια στελεχών προερχόμενων από το ΠαΣοΚ να ενταχθούν στους μηχανισμούς του ΣΥΡΙΖΑ «αποκρούονται» ή πάντως συναντούν αντίδραση από τις οργανώσεις της σημερινής αξιωματικής αντιπολίτευσης. Συνεπώς, σε οργανωτικό επίπεδο καταγράφεται μάλλον μια προσπάθεια περιχαράκωσης και λιγότερο μια διαδικασία άκριτης «διεύρυνσης».

Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και η απόφαση του ΣΥΡΙΖΑ να μη στηρίξει την παράταξη του κ. Ν. Φωτόπουλου στις επικείμενες εκλογές για την ηγεσία της ΓΕΝΟΠ - ΔΕΗ. Η απάντηση του περιβάλλοντος του κ. Τσίπρα στο συγκεκριμένο ζήτημα εδώ και μερικές εβδομάδες συνοψίζεται ως εξής: «Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν "ψαρεύει" πλέον ψηφοφόρους σε άλλους κομματικούς μηχανισμούς, παρά αναζητεί και επιχειρεί μια διεύρυνση του ακροατηρίου του στην κοινωνία και στις ομάδες που έχουν πληγεί από τα μνημόνια».

Παρέμβαση με το βλέμμα σε παλιούς συντρόφους
Το «σχέδιο Β» του Αλαβάνου άναψε φωτιές
Αίσθηση έχουν προκαλέσει τις τελευταίες ημέρες οι εσωτερικές συζητήσεις που πυροδότησε στην Αριστερά η «επανεμφάνιση» του πρώην ηγέτη του ΣΥΡΙΖΑ κ. Αλ. Αλαβάνου. Αφορμή δόθηκε από τη δημόσια προτροπή του για επεξεργασία και διατύπωση ενός «σχεδίου Β», το οποίο θα περιγράφει και θα προτείνει λύσεις για το ενδεχόμενο οικειοθελούς ή αναγκαστικής εξόδου της χώρας από το ευρώ. Πρόκειται για μια θέση η οποία έχει διατυπωθεί εδώ και πολύ καιρό από μεγάλη μερίδα στελεχών και του ΣΥΡΙΖΑ (π.χ. Αριστερό Ρεύμα, αλλά και μεμονωμένα πρόσωπα) και η οποία, όπως όλα δείχνουν, θα αποτελέσει αντικείμενο συζήτησης στην πορεία προς τον σχηματισμό του ενιαίου κόμματος.

Στα ηγετικά κλιμάκια της Κουμουνδούρου δεν θέλουν καν να ακούν το όνομα του πάλαι ποτέ «μέντορα» του κ. Αλ. Τσίπρα, ο οποίος άλλωστε από την πλευρά του δείχνει ότι η σχέση του με τον ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί μακρινό παρελθόν. Δεν είναι τυχαίο ότι σε δημόσιες παρεμβάσεις του τονίζει ότι η αντίληψη (του κ. Τσίπρα) ότι το μνημόνιο μπορεί να καταργηθεί αλλά η χώρα να μείνει στο ευρώ είναι «100%  αδύνατη» και υπογραμμίζει ότι«η άποψη πως μπορούμε να απελευθερωθούμε από το μνημόνιο μέσα στην ευρωζώνη είναι εντελώς έξω από τα πράγματα, γιατί η ευρωζώνη γίνεται η ίδια ένα μεγάλο θεσμικό μνημόνιο και για τα 17 μέλη της».

Υπό τις παρούσες συνθήκες, ο κ. Αλαβάνος τάσσεται απερίφραστα υπέρ της εγκατάλειψης του ενιαίου νομίσματος με ξεκάθαρο τρόπο και για συγκεκριμένους λόγους, και σύμφωνα με τις εκτιμήσεις παλαιών συντρόφων και άσπονδων πολιτικών του φίλων κινείται μάλλον προς μια συνεννόηση με ένα τμήμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και σε καμία περίπτωση προς την ένταξη στον ενιαίο ΣΥΡΙΖΑ. Παρά ταύτα όμως οι θέσεις του - και ειδικότερα η προετοιμασία για ένα ενδεχόμενο εξόδου της χώρας από το ευρώ - αναμένεται ότι σύντομα θα συζητηθούν ευρύτερα και στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ.

http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=480373

Μαρκ Μαζάουερ: Eχετε πολλούς χειρότερους φίλους από τη Μέρκελ

Ο διάσημος ιστορικός βλέπει θετικά τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά λέει ότι δεν προσφέρει εναλλακτική λύση, ανησυχεί για την άνοδο της Χρυσής Αυγής και τονίζει ότι η Ευρώπη χρειάζεται επειγόντως αλλαγή πορείας

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  05:45

Η Ελλάδα δεν μπορεί να αντέξει μια εκροή «εγκεφάλων» εκπαιδευμένου εργατικού δυναμικού, που να ισοδυναμεί με την εργατική μετανάστευση των δεκαετιών του 1950 και του 1960», δηλώνει ο Μαρκ Μαζάουερ

Ο ιστορικός Μαρκ Μαζάουερ έχοντας τα τελευταία χρόνια επικεντρώσει το ενδιαφέρον του στη μελέτη των Βαλκανίων και της Ελλάδας έχει φροντίσει να ανατρέψει αρκετές «κατεστημένες» ή παγιωμένες ιστορικά απόψεις. Ο ίδιος πιστεύει ότι ένα καλύτερο μέλλον απαιτεί ένα άλλο παρελθόν και σε αυτό έχει συμβάλει κυρίως με τα βιβλία του «Η σκοτεινή ήπειρος: ο ευρωπαϊκός 20ός αιώνας», «Σύντομη ιστορία των Βαλκανίων», «Θεσσαλονίκη, η πόλη των φαντασμάτων: χριστιανοί, μουσουλμάνοι, εβραίοι 1430-1950» κ.ά. Παράλληλα παρακολουθεί από κοντά την ελληνική πραγματικότητα και τις διεργασίες που γίνονται στην Ευρώπη και μερικές βασικές του θέσεις πάνω στη συγκυρία διατυπώνει στη συνέντευξη που ακολουθεί. Στις 23 Οκτωβρίου θα βρεθεί στην Αθήνα για να τιμηθεί με το βραβείο Διδώ Σωτηρίου της Εταιρείας Ελλήνων Συγγραφέων και να δώσει μια διάλεξη στο Μέγαρο Μουσικής με θέμα «Το όραμα του Σπινέλι: η Ελλάδα και η ευρωπαϊκή κρίση».

Κύριε Μαζάουερ, έρχεστε στην Ελλάδα σε μια πολύ ταραγμένη περίοδο. Θα έχετε παρακολουθήσει τη διαμάχη στην ελληνική κοινωνία σχετικά με το μνημόνιο. Αραγε πώς θα είναι η Ελλάδα έπειτα από αυτό;

«Δεν γνωρίζουμε ακόμα. Στόχος είναι σίγουρα η κατά το δυνατόν διατήρηση των κοινωνικοπολιτικών κεκτημένων ταυτόχρονα με την ενίσχυση της διεθνούς ανταγωνιστικότητας της χώρας. Το βασικό πρόβλημα είναι ότι μετά το 1974 η Ελλάδα δημιούργησε ταυτόχρονα ένα μείγμα κοινωνικού και πελατειακού κράτους με τη μορφή ενός διογκωμένου δημόσιου τομέα, σε μια εποχή που το κόστος και των δύο  αυξανόταν ταχέως. Δεν γίνεται να παραμείνουν τα πράγματα ως έχουν, όχι μόνον επειδή αυτό δεν είναι βιώσιμο, αλλά επειδή επιβαρύνει τη νέα γενιά, στην οποία βασίζονται οι προοπτικές της χώρας. Η Ελλάδα δεν μπορεί να αντέξει μια εκροή "εγκεφάλων", εκπαιδευμένου εργατικού δυναμικού, που να ισοδυναμεί με την εργατική μετανάστευση των δεκαετιών του 1950 και του 1960. Ποιες είναι όμως οι σημερινές προοπτικές ενός 20άρη; Αυτός είναι ο πιο επιτακτικός στόχος, να γίνει τώρα επένδυση στους νέους της χώρας».

Η Αριστερά με τον ΣΥΡΙΖΑ και οι φιλοναζιστές της Χρυσής Αυγής είναι τα δύο ανερχόμενα (με βάση τις δημοσκοπήσεις) κόμματα, ενώ η Σοσιαλδημοκρατία, όπως εκφράστηκε με το ΠαΣοΚ, καταρρέει και η ΝΔ μένει στάσιμη. Βλέπετε μια αλλαγή των πολιτικών δυνάμεων και σε ποια κατεύθυνση;

«Νομίζω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ενσωματώσει σε έναν μεγάλο βαθμό τους υποστηρικτές και τη ρητορική του παλιού ΠαΣοΚ, το οποίο έμεινε πίσω όταν η ηγεσία του ΠαΣοΚ συνειδητοποίησε, όταν έγινε κυβέρνηση, ότι δεν είχε άλλη επιλογή από την προσαρμογή στις απαιτήσεις των ξένων πιστωτών. Βλέπω φιλικά την κριτική στη λιτότητα χωρίς τέλος από τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά δεν βλέπω να προσφέρει κάποια συγκεκριμένη εναλλακτική και νομίζω ότι οι ηγέτες του δεν κρίνουν σωστά τη σημασία της Ελλάδας για τα υπόλοιπα μέλη της ευρωζώνης και υποεκτιμούν την πρόθεσή τους αυτή τη στιγμή να την εγκαταλείψουν. Αν η ηγεσία του είχε το θάρρος να αναγνωρίσει το σαφές ρίσκο αυτής της στρατηγικής, θα με εντυπωσίαζαν περισσότερο τα λεγόμενά τους. Η Χρυσή Αυγή είναι κάτι το νεότερο και πολύ χειρότερο - ένα ριζοσπαστικό ακροδεξιό κόμμα, το οποίο όπως τα παλιά φασιστικά και ναζιστικά κόμματα πριν από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο θεωρεί τη βία ένα μέσο για να ανέλθει στην εξουσία. Εχει εισαγάγει έναν βαθμό βίας στον δημόσιο βίο που είναι βαθιά ανησυχητικός. Είναι όμως βασικά ένα σύμπτωμα του ριζικού κοινωνικού αποπροσανατολισμού που έχει προκύψει από την κρίση. Δυσκολεύομαι να βρω στο πρόγραμμά της ένα ίχνος σχεδίου για την έξοδο από την κρίση και γι' αυτόν τον λόγο ανατρέχει συνεχώς στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και στον Εμφύλιο. Δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι ένα τέτοιο κόμμα μπορεί να ευημερήσει για μεγάλο χρονικό διάστημα σε μια χώρα που υπέφερε όσο η Ελλάδα από τον ναζισμό και από τη δολερή διχόνοια του Εμφυλίου. Δεν περίμενα ωστόσο ότι θα τα πήγαινε τόσο καλά όσο έχει ήδη πάει, οπότε ας μην επαναπαυόμαστε. Η άνοδός της είναι ο καλύτερος λόγος για να συνεργαστούν τα άλλα κόμματα και από αυτή την άποψη είναι σημαντικό να έχει η κυβέρνηση συνεργασίας, η οποία ενσαρκώνει την αρχή της συνεργασίας μεταξύ Αριστεράς και Δεξιάς, την ευκαιρία να αντέξει».

Στη διάλεξή σας στο Μέγαρο Μουσικής θα μιλήσετε και για τον Σπινέλι. Πιστεύετε ότι υπάρχει διάθεση πλέον από τις πολιτικές δυνάμεις της Ευρώπης να προωθήσουν κάτι ανάλογο με το όραμα που επεξεργάστηκε στο Μανιφέστο του Βεντοτένε ο Σπινέλι;

«Ο Σπινέλι ήταν και δημοκράτης και ελιτιστής· και υπ' αυτή την έννοια έχει πολλούς απογόνους σήμερα. Η γενιά του όμως, η οποία επιβίωσε του φασισμού και του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, είχε μια σαφή και ισχυρή ιστορική αίσθηση της σημασίας της ευρωπαïκής ενότητας και αυτή η αίσθηση έχει χαθεί από αυτή τη γενιά ευρωπαίων πολιτικών. Διακρίνω μόνο δύο εξαιρέσεις, τον Πολωνό Ντόναλντ Τασκ, ο οποίος έχει μιλήσει με πάθος για την ανάγκη της αλληλεγγύης μεταξύ της Ευρώπης, και την Ανγκελα Μέρκελ. Δεν επικροτώ πολλές από τις πολιτικές της, αλλά έχει διακηρύξει σαφώς την άποψή της ότι η Γερμανία είναι και πρέπει να παραμείνει αφοσιωμένη στην ιδέα της ΕΕ. Πιστεύω ότι η Ελλάδα έχει πολλούς χειρότερους φίλους από την καγκελάριο Μέρκελ».    

Γνήσιοι ευρωπαϊστές πολιτικοί, όπως ο Ιταλός Ρομάνο Πρόντι και ο Βέλγος Γκυ Φερχόφσταντ, φαίνονται πια περιθωριοποιημένοι... Μπορεί η σημερινή πολιτική των γερμανών Χριστιανοδημοκρατών να οδηγήσει την ΕΕ στη διέξοδο από την κρίση;

«Διαφωνώ σαφώς με την έμφαση της Μέρκελ σε μια ατελείωτη λιτότητα. Είναι σημαντικό όμως να κατανοηθεί πως απλώς εκφράζει τη γερμανική κοινή γνώμη. Ισως να έπρεπε να έχει κάνει περισσότερα για να τη μορφώσει και να την καθοδηγήσει. Θα ήθελα να το είχε κάνει. Αλλά πιστεύω πως αρχίζει να βλέπει την ανάγκη για μια αλλαγή και εμποδίζεται κυρίως από τις επικείμενες εκλογές στη Γερμανία. Είναι αλήθεια ότι αν δεν υπάρξει μια πραγματική αλλαγή πορείας η ΕΕ θα βυθιστεί σε μία δεκαετία ή περισσότερο ύφεσης και αυτό θα έχει σημαντικές επιπτώσεις στην ανεργία, ειδικότερα των νέων».

Ο αγώνας για το μέλλον
Η Ακροδεξιά και το δίδαγμα της Βαϊμάρης  
  
Γράψατε στους «New York Times» ότι «είμαστε όλοι μικρές δυνάμεις τώρα, και για άλλη μία φορά η Ελλάδα πολεμάει στην πρώτη γραμμή του αγώνα για το μέλλον». Θα θέλατε να το εξηγήσετε; Μήπως είμαστε απλώς μια περιθωριοποιημένη χώρα που δεν παίζει πια κανέναν ρόλο; 
«Νομίζω, και τα δύο ισχύουν. Ειδικά στην Ελλάδα μπορούμε να δούμε καθαρά τις καταστροφικές συνέπειες ενός προγράμματος λιτότητας χωρίς οποιοδήποτε σχέδιο ανάπτυξης. Αλλά το ελληνικό πρόβλημα είναι ότι (σ.σ.: η Ελλάδα) δεν έχει λόγο σε αυτόν τον ευρύτερο ευρωπαϊκό διάλογο. Η Ελλάδα μπορεί να απειλήσει να χρεοκοπήσει. Και αν η υπόλοιπη ευρωζώνη την αφήσει να το κάνει; Τι θα συμβεί τότε; Δεν έχω δει ακόμη μια σοβαρή και πιθανή (εφαρμόσιμη) πρόταση για την ανάκαμψη της Ελλάδας ύστερα από αυτό το ενδεχόμενο». 

Αναγνωρίζετε στην ελληνική πολιτική κατάσταση, όπως έχει διαμορφωθεί σήμερα, στοιχεία που ομοιάζουν με αυτά που υπήρχαν στην εποχή της Βαϊμάρης;
«Μερικά - όπως την άνοδο της Ακροδεξιάς. Υπάρχει όμως μία μεγάλη και φανερή διαφορά - ότι στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης κανείς δεν ήξερε πού θα οδηγούσε ο ναζισμός. Εχοντας περάσει τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο το γνωρίζουμε πλέον πολύ καλά και περισσότερο απ' όλους η Ελλάδα. Το πραγματικό δίδαγμα της Βαϊμάρης, νομίζω, είναι ότι όταν μια κοινωνία διχάζεται και οι πολιτικοί δεν συνεργάζονται μεταξύ τους, κερδισμένα είναι τα άκρα και η βία θεριεύει. Αυτή τη στιγμή θα πίστευα ότι οποιοσδήποτε σοβαρός πολιτικός, ανεξάρτητα από την άποψή του για την ορθότητα ή μη των συνταγών της τρόικας για τη χώρα, θα ήθελε να συνεργαστεί και να υποστηρίξει τον κυβερνητικό συνασπισμό ώστε η χώρα να αποκτήσει μια ισχυρότερη διαπραγματευτική θέση για το μέλλον».   

http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=480345

Η Κου Κλουξ Κλαν καλωσορίζει τη Χρυσή Αυγή (!!!)

Αναφορά για τα εγκαίνια της οργάνωσης στη Νέα Υόρκη

Στην επίσημη ιστοσελίδα της Κου Κλουξ Κλαν φιλοξενείται εδώ και λίγες ημέρες η Χρυσή Αυγή, με αφορμή τα εγκαίνια των γραφείων της στη Νέα Υόρκη. Σύμφωνα με το Έθνος, στη σελίδα των «Ιπποτών,» οι οποίοι είναι μια από τις έξι οργανώσεις που φέρουν το όνομα της ΚΚΚ, αναφέρεται ότι «η υπερεθνικιστική παράταξη Χ.Α. εγκαινίασε τα γραφεία της στη Νέα Υόρκη για να προσεγγίσει την ελληνική διασπορά. Ένα παρακλάδι της παράταξης λειτουργεί ήδη στη Μελβούρνη της Αυστραλίας.»

Στην ανάρτηση γίνεται αναφορά και στα αποτελέσματα πρόσφατων δημοσκοπήσεων που φέρνουν τη Χρυσή Αυγή τρίτο κόμμα, αλλά δεν σχολιάζονται και οι αντιδράσεις των Ελλήνων της ΝΥ. που με κινητοποιήσεις αντιτάχθηκαν στην παρουσία της οργάνωσης στην αμερικανική μεγαλούπολη. Οι «Ιππότες» έχουν ανεβάσει, όπως σημειώνεται στο άρθρο, στη σελίδα τους και κείμενο από την ανενεργή αυτή τη στιγμή σελίδα της Χ.Α. στη Νέα Υόρκη.

(Πηγή : LIFO)

Στην Ε.Ε το Νόμπελ Ειρήνης

Η ΕΕ τιμήθηκε για το ρόλο της στην ένωση της Ευρώπης. Η ΕΕ τιμήθηκε σήμερα με το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης για το ρόλο της στην μετατροπή μιας ηπείρου πολέμου σε ήπειρο ειρήνης, ανακοίνωσε η Νορβηγική Επιτροπή Νόμπελ. "Η ΕΕ και οι προκάτοχοί της συμβάλλουν εδώ και πάνω από έξι δεκαετίες στην προώθηση της ειρήνης, της συμφιλίωσης, της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ευρώπη», δήλωσε στο 'Οσλο ο άκρως φιλοευρωπαίος πρόεδρος της Επιτροπής Θόρνμπγιορν Γιάγκλαντ, ο οποίος είναι και Γενικός Γραμματέας του Συμβουλίου της Ευρώπης. "Αυτό είναι ένα μήνυμα προς την Ευρώπη να κάνει ό,τι μπορεί για να διασφαλίσει όσα έχει επιτύχει και να προχωρήσει προς τα εμπρός», τόνισε ο Γιάγκλαντ υπογραμμίζοντας ότι αποτελεί ταυτόχρονα μια υπενθύμιση για το τι μπορεί να χαθεί «εάν η ΕΕ καταρρεύσει». "Η ΕΕ αντιμετωπίζει σήμερα σοβαρές οικονομικές δυσκολίες και κοινωνικές ταραχές», παραδέχθηκε ο Γιάγκλαντ. Η Νορβηγική Επιτροπή Νόμπελ εστιάζει σ΄αυτό που θεωρεί ως το πιο σημαντικό επίτευγμα της ΕΕ: τον επιτυχημένο αγώνα για την ειρήνη, τη συμφιλίωση, τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα», πρόσθεσε και υπογράμμισε ότι η ΕΕ κατάφερε να μετατρέψει την Ευρώπη «από μια ήπειρο πολέμου σε ήπειρο ειρήνης». Σε ερώτηση πώς θα αντιδράσουν στην είδηση για το βραβείο Νόμπελ στην ευρωζώνη,η οποία πλήττεται από την κρίση χρέους, χώρες όπως η Ελλάδα, η Ιρλανδία και η Ισπανία, ο Γιάγκλαντ δήλωσε:» 'Εχω διαπιστώσει ότι μια μεγάλη, μεγάλη πλειοψηφία στις χώρες αυτές είναι υπέρ της παραμονής στην ΕΕ». "Αυτό αποδεικνύει πόσο σημαντική είναι αυτή η ένωση για τους Ευρωπαίους λόγω του ιστορικού παρελθόντος», πρόσθεσε ο πρόεδρος της Νορβηγικής Επιτροπής Νόμπελ, ο οποίος τόνισε ότι είναι θέμα της ΕΕ να αποφασίσει ποιος θα έλθει στο Όσλο για να παραλάβει το βραβείο τον Δεκέμβριο. Παραδόξως, η Νορβηγία, η οποία απονέμει το βραβείο Νόμπελ, δεν είναι μέλος της ΕΕ. Η ΕΕ κέρδισε το βραβείο ανάμεσα σε 231 υποψηφίους μεταξύ των οποίων ρώσοι διαφωνούντες και θρησκευτικοί ηγέτες που αγωνίζονται για τη συμφιλίωση Μουσουλμάνων-Χριστιανών. Η βράβευση της ΕΕ θεωρείται πάντως έκπληξη δεδομένων των προβλημάτων που αντιμετωπίζει. Πολλοί Νορβηγοί αντιτίθενται σφόδρα στην ένταξη στην ΕΕ την οποία βλέπουν ως απειλή για την κυριαρχία των χωρών. "Το βρίσκω εντελώς παράλογο», δήλωσε ο ηγέτης της νορβηγικής οργάνωσης που υπεραμύνεται της μη ένταξης στην ΕΕ, Χέμινγκ Ολάουσεν. "Στη Λατινική Αμερική και σε άλλα μέρη του κόσμου θα το δουν εντελώς διαφορετικά απ' ό,τι στις Βρυξέλλες. Η ΕΕ είναι μια εμπορική ένωση που συμβάλλει στο να παραμένουν πολλές χώρες στη φτώχεια», τόνισε. Η Νορβηγία έχει ψηφίσει δυο φορές «'όχι» για την ένταξη στην ΕΕ, το 1972 και το 1994. Η πενταμελής Νορβηγική Επιτροπή Νόμπελ ορίζεται από το Κοινοβούλιο της χώρας. Πηγή: ΑΜΠΕ

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_12/10/2012_465823

H Ιεράπετρα είπε ''ΌΧΙ'' στην Χρυσή Αυγή

Μία εξαιρετικά περίεργη ερώτηση κατέθεσε στο Κοινοβούλιο ο βουλευτής της Χρυσής Αυγής Η. Παναγιώταρος προς τον υπουργό Εσωτερικών κ. Ευρ. Στυλιανίδη και Εργασίας κ. Γ. Βρούτση.

Συγκεκριμένα ο ακροδεξιός βουλευτής με επερώτησή του ζητά να πληροφορηθεί τα ακριβή στοιχεία των «αλλοδαπών βρεφών και νηπίων ανά χώρα προέλευσης που εξυπηρετούνται στους παιδικούς σταθμούς» στην Ελλάδα.

Το εντυπωσιακό είναι ότι το υπουργείο Εσωτερικών φαίνεται να συναίνεσε στο αίτημα του κ Παναγιώταρου, καθώς σύμφωνα με καταγγελίες εκπαιδευτικών, σε νηπιαγωγεία έχουν καταφθάσει έγγραφα από τις τοπικές Αποκεντρωμένες Διοικήσεις, με τα οποία ζητούνται τα στοιχεία βρεφών που δεν έχουν την ελληνική υπηκοότητα και μάλιστα «κατεπειγόντως».

Συγκεκριμένα, στην Ιεράπετρα Κρήτης, υπήρξε επιστολή διαμαρτυρίας προς το υπουργείο Εσωτερικών, με την οποία διευκρινίζεται ότι με ομόφωνη απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου του αρμόδιου για τους Βρεφονηπιακούς Σταθμούς Νομικού Προσώπου δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση να αποσταλούν τα στοιχεία των νηπίων. Χαρακτηριστικά αναφέρεται ότι δεν θα «παραδώσουν στοιχεία μωρών σε νεοναζιστές που ανοικτά τα απειλούν».

Επίσης ο ίδιος ο Παναγιώταρος, σε προεκλογική συγκέντρωση της Χρυσής Αυγής στο Φλοίσβο Παλαιού Φαλήρου είχε πει ότι «αν μπει, η Χρυσή Αυγή στην Βουλή, θα κάνει εφόδους στα νοσοκομεία αλλά και στους βρεφονηπιακούς σταθμούς και θα πετά στον δρόμο τους “λαθρομετανάστες” και τα παιδιά τους». Μάλιστα, είχε χειροκροτηθεί για αυτό από τους υποστηρικτές του κόμματος, στους οποίους προφανώς δεν θέλησε να φανεί ασυνεπής, αφού του αιτήματός του να του δοθούν τα ονόματα των αλλοδαπών βρεφών είχε προηγηθεί ερώτησή του σχετικά με την παροχή υπηρεσιών υγείας σε μετανάστες στα νοσοκομεία. 

Τονίζεται δε ότι «σύμφωνα με τον Κώδικα Δήμων και Κοινοτήτων (άρθρο 214, παράγραφος 2) οι δημοτικές αρχές διασφαλίζουν το δικαίωμα πρόσβασης όλων των δημοτών και κατοίκων σε βρεφονηπιακούς σταθμούς ανεξαρτήτως εθνικότητας, θρησκείας, φύλου, γλώσσας, φυλετικής ή κοινωνικής ομάδας στην οποία ανήκουν».

(Πηγή : Το Βήμα / Πρώτο Θέμα κ.α)

Μυτιλήνη: Αντιρατσιστικό φιλμάκι από μαθητές Λυκείου του Μανταμάδου

 

Μπασκόζος Γιάννης Ν. 

Μυτιλήνη: Αντιρατσιστικό φιλμάκι από μαθητές Λυκείου του Μανταμάδου

Η πραγματικότητα σχολιασμένη με νεανική φρεσκάδα μέσα από μια απλή ιστορία

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  12:48

42

emailεκτύπωση 

 
Ένα μικρό αντιρατσιστικό φιλμάκι που δημιούργησαν μαθητές της Γ’ Λυκείου στο Μανταμάδο Μυτιλήνης δείχνει πως νέα παιδιά μπορούν να σχολιάσουν την πραγματικότητα.

Το φιλμάκι, ολίγων μόνον λεπτών, έχει τίτλο «Το πορτοφόλι», γυρίστηκε αποκλειστικά από μαθητές τη χρονιά που μας πέρασε και μαθητές πρωταγωνιστούν σε αυτό.

Στηρίζεται σε μια απλή ιστορία σχολιασμένη πολύ έξυπνα από δύο τραγούδια, ένα του Μάρκου Βαμβακάρη και ένα των Gogol Bordello.

Υποστηρίχτηκε από όλη την σχολική κοινότητα, μαθητές και καθηγητές. Διαβάζοντας τα σχόλια κάτω από το φιλμάκι στο youtube βλέπεις ότι τα περισσότερα είναι θετικά. Χαμογελάς γιατί ξέρεις ότι το θέμα είναι «καυτό», αλλά τελικά η νεανική φρεσκάδα κερδίζει τις εντυπώσεις.

Σκέφτεσαι ακόμα πόσο καλό θα ήταν τα σχολεία να είναι πολιτιστικές κυψέλες και να έχουν τη δυνατότητα να ασχολούνται πιο οργανωμένα με την Τέχνη.

http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=478052

Στίγκλιτς: Το πρόβλημα είναι η λιτότητα και όχι τα ελλείμματα

Περισσότερη Ευρώπη ή καθόλου Ευρώπη είναι το δίλημμα, λέει ο νομπελίστας

 

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  07:27

Ο καθηγητής οικονομικών στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια (ΗΠΑ) και βραβείο Νόμπελ οικονομίας, Τζόζεφ Στίγκλιτς, σε συνδιάσκεψη του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ για την Ασία, τον Ιούνιο 20102, στην Μπαγκόκ, Ταϊλάνδη [Brent Lewin/Bloomberg]

 

Το βασικό πρόβλημα της Ευρώπης τώρα είναι η λιτότητα, εξηγεί σε συνέντευξή του στο γερμανικό περιοδικό «Der Spiegel», ο νομπελίστας οικονομίας και καθηγητής οικονομικών στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια των ΗΠΑ, Τζόζεφ Στίγκλιτς.

Αλλά και η πηγή της κρίσης, κατά τον καθηγητή, «δεν βρίσκεται στα υπερβολικά υψηλά, μακροπρόθεσμα χρέη και ελλείμματα. Η ύφεση προκάλεσε τα ελλείμματα, και όχι το αντίστροφο. Πριν από την κρίση η Ισπανία και η Ιρλανδία είχαν δημοσιονομικά πλεονάσματα και δεν μπορούν να κατηγορηθούν για σπατάλες».

Τέλος, για τη διέξοδο από την κρίση, ο Στίγκλιτς δεν βλέπει παρά δύο λύσεις: «Οι εναλλακτικές λύσεις είναι: περισσότερη ή καθόλου Ευρώπη. Όλες οι ενδιάμεσες λύσεις είναι ασταθείς».


Τα αποσπάσματα της συνέντευξης, τα οποία αφορούν στην ευρωπαϊκή κρίση είναι τα εξής:

Ερώτηση: Θα αποτελούσε η αναδιανομή - από το Βορρά στο Νότο - τη λύση και για την Ευρώπη και την κρίση στην Ευρωζώνη;

Απάντηση: Το βασικό πρόβλημα στην Ευρώπη είναι προς το παρόν τα πακέτα λιτότητας, τα οποία μειώνουν την ζήτηση και αποδυναμώνουν την οικονομική ανάπτυξη. Η εγκατάλειψη αυτής της πολιτικής είναι απολύτως αναγκαία, για να αποκτήσουμε περισσότερη ισότητα. Για παράδειγμα, η Ισπανία γίνεται όλο και πιο αδύναμη, το χρήμα φεύγει από τη χώρα, είναι παγιδευμένη σε μια υφεσιακή πορεία.

Ερώτηση: Δεν αποτελεί το πραγματικό πρόβλημα η έλλειψη ανταγωνιστικότητας; Η Ισπανία και οι άλλες χώρες που διέρχονται κρίση ζούσαν πέραν των δυνατοτήτων τους, για το λόγο αυτό τώρα βρίσκονται σε δύσκολη κατάσταση.

Απάντηση: Όχι, η αιτία για την κρίση της Ευρώπης δεν βρίσκεται στα υπερβολικά υψηλά, μακροπρόθεσμα χρέη και ελλείμματα. Η ύφεση προκάλεσε τα ελλείμματα, και όχι το αντίστροφο. Πριν από την κρίση η Ισπανία και η Ιρλανδία είχαν δημοσιονομικά πλεονάσματα και δεν μπορούν να κατηγορηθούν για σπατάλες. Περισσότερη δημοσιονομική πειθαρχία απλώς θα επιδείνωνε την παρακμή. Ποτέ καμία εθνική οικονομία δεν ξεπέρασε την ύφεση με τη βοήθεια πολιτικής της λιτότητας.

Ερώτηση: Σίγουρα; Και η Εσθονία και η Λιθουανία; Οι χώρες της Βαλτικής βελτίωσαν την παραγωγικότητά τους μέσω μισθολογικών περικοπών και ανέκαμψαν.

Απάντηση: Πρόκειται για μικρές χώρες, οι οποίες μπορούν να εξισορροπήσουν την απώλεια δημοσίων δαπανών με περισσότερες εξαγωγές. Αλλά αυτό δεν λειτουργεί τόσο απλά, όταν η συναλλαγματική ισοτιμία είναι σταθερή και οι εμπορικοί εταίροι δεν είναι σε καλή κατάσταση. Οι χώρες που βρίσκονται σε κρίση δεν υποφέρουν από υπερβολικές δαπάνες. Το πρόβλημα εκεί δεν είναι η προσφορά, αλλά η ζήτηση. Η δημοσιονομική και η νομισματική πολιτική είναι υπεύθυνες να αποκαταστήσουν την πλήρη απασχόληση.

Ερώτηση: Ανεξαρτήτως τιμήματος; Κανένας ιδιωτικός προϋπολογισμός δεν μπορεί μονίμως να ζει πέραν των δυνατοτήτων του. Γιατί θα πρέπει να αποτελέσουν εξαίρεση οι κυβερνήσεις;

Απάντηση: Επειδή οι κυβερνήσεις διαφέρουν από τους ιδιωτικούς προϋπολογισμούς. Αν ένας πολίτης περιορίζει τις δαπάνες του, αυτό δεν έχει επιπτώσεις στη χώρα. Εξ αυτού δεν αυξάνεται η ανεργία. Όταν όμως η κυβέρνηση μειώνει τις δαπάνες της, τότε αυτό έχει ισχυρό αντίκτυπο. Μια αύξηση μπορεί να θέσει σε κίνηση την παραγωγή, θα δημιουργηθούν θέσεις εργασίας για ανθρώπους, οι οποίοι διαφορετικά θα παρέμεναν άνεργοι.

Ερώτηση: Ποιες ευκαιρίες για το μέλλον βλέπετε για την Ευρώπη;

Απάντηση: Η Ευρώπη βρίσκεται σε κρίσιμο σημείο. Οι εναλλακτικές λύσεις είναι: περισσότερη ή καθόλου Ευρώπη. Όλες οι ενδιάμεσες λύσεις είναι ασταθείς.

Ερώτηση: Ποια από αυτές τις επιλογές θα ήταν επωφελέστερη για τη Γερμανία;

Απάντηση: Και οι δύο στρατηγικές θα κόστιζαν στη Γερμανία, αλλά η «περισσότερη Ευρώπη» θα κοστίσει λιγότερα. Η Ευρώπη χρειάζεται ένα κοινό τραπεζικό σύστημα και μια κοινή δημοσιονομική πολιτική. Και αν εκδώσει κοινά ομόλογα, θα μπορούσε να έχει ακόμα ευνοϊκότερη πρόσβαση στις αγορές δανεισμού απ' ό,τι οι ΗΠΑ. Έτσι, η «περισσότερη Ευρώπη» δεν είναι καλύτερη μόνο για την Ισπανία ή την Ιταλία, αλλά και για τη Γερμανία.

 

 

Για 3 λόγους θα μείνει η Ελλάδα εντός ευρώ

Ο οικονομικός αναλυτής και συγγραφέας Ρόμπερτ Σάμιουελσον μιλάει στην «Κ»
Συνέντευξη στον Αθανασιο Ελλις
Η εκτίμηση που επικρατεί στις ΗΠΑ είναι ότι στην παρούσα συγκυρία ο Αντώνης Σαμαράς αποτελεί την «τελευταία ευκαιρία», τονίζει σε συνέντευξή του στην «Κ» ο γνωστός οικονομικός αναλυτής της «Ουάσιγκτον Ποστ» και συγγραφέας, Ρόμπερτ Σάμιουελσον. O ίδιος προβλέπει ότι η Ελλάδα θα παραμείνει στη Ζώνη του Ευρώ, άποψη που, όπως σημειώνει, επικρατεί και στη Γουόλ Στριτ. Σπεύδει, πάντως, να προσθέσει ότι την τελική απόφαση επ’ αυτού θα λάβουν οι Ευρωπαίοι εταίροι της χώρας, αφού αυτοί παρέχουν τη χρηματοδότηση που θα καταστήσει εφικτή μια τέτοια εξέλιξη.
– Ποια είναι η εικόνα για την ελληνική κρίση στις ΗΠΑ;
– Με εξαίρεση όσους εργάζονται στις αγορές, κυβερνητικούς αξιωματούχους και οικονομολόγους, οι περισσότεροι Αμερικανοί δεν δίνουν ιδιαίτερη προσοχή στην ελληνική κρίση. Και στον βαθμό που το κάνουν επικεντρώνονται κυρίως στην κοινωνική αναταραχή, τις πολιτικές συγκρούσεις, και την ανθρώπινη δυστυχία, και όχι στις οικονομικές τριβές και τις διαπραγματεύσεις με την τρόικα.
– Πώς βλέπουν στην Ουάσιγκτον τον κ. Σαμαρά;
– Εχω την αίσθηση ότι και εδώ στην Αμερική βλέπουν τον κ. Σαμαρά όπως και στην Ευρώπη, ως την «τελευταία ευκαιρία».
– Ποιο είναι το κλίμα στη Γουόλ Στριτ για την Ελλάδα;
– Η επικρατούσα άποψη είναι πως με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, τόσο η Ελλάδα όσο και η υπόλοιπη Ευρωζώνη θα αποφύγουν να προκαλέσει η Ελλάδα μια βαθιά ευρωπαϊκή κρίση. Σε κάθε περίπτωση, οι αγορές ανησυχούν περισσότερο για το μέλλον του ευρώ, παρά για το μέλλον της Ελλάδας.
Μεγάλες θυσίες– Εκτιμάτε ότι θα παραμείνει η Ελλάδα εντός της Ευρωζώνης;
– Πιστεύω ότι θα παραμείνει εντός του ευρώ για τους παρακάτω λόγους: πρώτον, όπως σας είπα, τα άλλα μέλη της Ευρωζώνης δεν θέλουν να προκαλέσουν μια ευρύτερη κρίση, δεύτερον, οι Ελληνες έχοντας ήδη υπομείνει τόσες πολλές θυσίες θα ήταν ανόητο να τις αφήσουν να πάνε χαμένες και να αποχωρήσουν από το ευρώ τώρα, και, τρίτον, όλοι γνωρίζουν ότι το πιθανότερο είναι πως τα πράγματα θα είναι πιο άσχημα εάν η Ελλάδα φύγει από την Ευρωζώνη και υιοθετήσει το δικό της νόμισμα, τη νέα δραχμή. Θα σημειωνόταν βαθιά υποτίμηση, υψηλός πληθωρισμός, και γενική οικονομική αποσταθεροποίηση. Πάντως, το εάν θα μείνει η Ελλάδα εντός της Ευρωζώνης εξαρτάται κυρίως από τη στάση των άλλων μελών του κλαμπ αυτού τα οποία, τελικά, είναι και αυτά που θα κληθούν να συνεχίσουν να παράσχουν χρηματοδότηση.
– Γιατί πιέζει η Ουάσιγκτον -Ομπάμα, Γκάιτνερ, Μπερνάνκι- το Βερολίνο να ακολουθήσει περισσότερο επεκτατική πολιτική;
– Θεωρώ ότι αυτό ισχύει, αν και δεν έχω δει δημόσιες αποδείξεις. Η κυβέρνηση Ομπάμα έχει μια γενική κεϊνσιανή κλίση σύμφωνα με την οποία η απάντηση σε μια αδύναμη οικονομία είναι η παροχή μεγαλύτερης ρευστότητας. Στην Ευρώπη η μια εφικτή πηγή περισσότερης ρευστότητας είναι η Γερμανία γιατί είναι η μεγαλύτερη ευρωπαϊκή οικονομία και η οικονομική της κατάσταση είναι σχετικά ισχυρή. Παράλληλα, οι Αμερικανοί αξιωματούχοι φοβούνται ότι η επιδεινούμενη οικονομική κρίση της Ευρώπης ίσως θέσει εκτός τροχιάς την αναιμική ανάκαμψη στις ΗΠΑ.
– Επηρεάζει και το γεγονός ότι η Ε.Ε. είναι ο μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος των ΗΠΑ.
– Δεν είναι μόνον η θέση της Ευρώπης ως μεγάλου εμπορικού εταίρου. Είναι επίσης και η ψυχολογική επίπτωση στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα και την ευρύτερη διεθνή οικονομία, καθώς η κρίση αποθαρρύνει την επενδυτική δραστηριότητα.
– Κάποιοι υποστηρίζουν ότι η κυβέρνηση Ομπάμα έχει διαμηνύσει στην Ευρώπη να μη λάβει μείζονες αποφάσεις (Grexit) πριν από τις αμερικανικές εκλογές.
– Δεν το έχω δει να συμβαίνει δημόσια. Θα ήταν πολύ ωμή κίνηση. Πάντως, είναι σαφές ότι η κυβέρνηση Ομπάμα ανησυχεί για το τι μπορεί να συμβεί στην Ευρώπη το οποίο θα υπονόμευε την προοπτική επανεκλογής του δημοκρατικού προέδρου. Ετσι, δεν αποκλείεται να έχουν διαμηνύσει κάτι τέτοιο.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_politics_100056_30/09/2012_497191

Η χαμένη αφήγηση

Tου Νικου Κωνστανταρα

Οταν δεν υπάρχει μια κεντρική αντίληψη για το πού βρισκόμαστε και πού πηγαίνουμε, είναι φυσικό να κυριαρχούν στη δημόσια ζωή σκιές και υποψίες, ενώ διάφορες ιδιοτελείς δυνάμεις θα καθορίζουν την ημερησία διάταξη προς δικό τους όφελος. Αν δεν είχαμε ζαλιστεί από την ατέρμονη αγωνία για το ποιες νέες θυσίες θα κάνουμε ώστε να κρατηθεί η χώρα εν ζωή με νέα δάνεια, θα είχαμε πάθει πολύ μεγαλύτερη ταραχή βλέποντας το επίπεδο της πολιτικής, καθώς και τη γενική δυσλειτουργία της χώρας. Η κοινωνία μας μεταλλάσσεται ραγδαία χωρίς κάποια καθοδήγηση, χωρίς την αίσθηση του τι είναι σωστό και τι λάθος. Δεν υπάρχει μια κεντρική αφήγηση, κάποια κατεύθυνση.
Οι παλιές δομές αμφισβητούνται έντονα: οι πολιτικοί των πρώην «κομμάτων εξουσίας», οι δικαστικοί, οι δημοσιογράφοι χρεώνονται την αποτυχία του παρελθόντος και το οδυνηρό παρόν. Οι πολιτικοί είναι είτε απολογητικοί είτε (αν είναι από τα μη κεντρώα κόμματα) επιθετικοί. Επειδή το πολιτικό κέντρο έχει κατακερματιστεί, κανείς δεν θέλει να το εκπροσωπήσει, να το προστατέψει· έτσι, οι ακραίες φωνές ακούγονται χωρίς απάντηση, ενώ λίγοι σηκώνουν ανάστημα εναντίον ακραίων συμπεριφορών. Οι περισσότεροι πολίτες πλήττονται από ανασφάλεια, από μειωμένα εισοδήματα και δυσβάσταχτα έξοδα. Ο, τι γνώριζαν αμφισβητείται, φοβούνται ακόμη μεγαλύτερες απώλειες.
Δεν είναι τυχαίο ότι τις τελευταίες μέρες είδαμε την επανεμφάνιση λιστών με ονόματα πολιτικών που φέρεται ότι εμπλέκονται σε μικρά ή μεγάλα παραπτώματα, καθώς και τον θεαματικό εκτροχιασμό της συμπεριφοράς του προέδρου της Βουλής. Αιωρούνται πάλι υποψίες για μεγάλες συγκρούσεις πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων, για λόγους που δεν γνωρίζουμε. Αναπτύσσουμε οικειότητα με ακραίες μορφές πολιτικής και κοινωνικής συμπεριφοράς - σαν να μην έχουμε θεσμούς. Μέσα στη ζάλη βλέπουμε τους εαυτούς μας απλοϊκά, ενώ παρουσιάζουμε λάθος εικόνα στον υπόλοιπο κόσμο. Εδώ, οι κυβερνώντες κατηγορούνται ως πειθήνια όργανα των πιστωτών μας (και για αυτό φοβούνται να εφαρμόσουν μεταρρυθμίσεις, καταλήγοντας μόνο σε περικοπές), ενώ οι παλικαρισμοί της ενίοτε αντιπολίτευσης πείθουν τους εταίρους μας ότι δεν θέλουμε να είμαστε συνεπείς στις υποχρεώσεις μας.
Ποιοι είμαστε, όμως; Ισως βοηθάει να θυμηθούμε πώς βλέπαμε τους εαυτούς μας πριν την κρίση. Τότε, νιώθαμε Ευρωπαίοι - αλλά με ιδιαιτερότητες. Πιστεύαμε ότι είμαστε πιο άνετοι, κεφάτοι, πιο γενναιόδωροι. Ημασταν περήφανοι για τους αρχαίους προγόνους μας, για τους αγώνες των τελευταίων αιώνων, για την άνοδο του επιπέδου ζωής μας. Είμαστε κομμάτι της Ε. Ε. από το 1981. Δεκάδες χιλιάδες νέοι μας έχουν σπουδάσει σε άλλες χώρες, ενώ επιστήμονες και επαγγελματίες μας διαπρέπουν σε όλο τον κόσμο. Κάθε χρόνο φιλοξενούμε εκατομμύρια ανθρώπους στην όμορφη πατρίδα μας. Γνωρίζαμε ότι είχαμε προβλήματα, αλλά γενικώς ήμασταν καλά με τους εαυτούς μας.
Δυστυχώς, μεγάλο μέρος της ευημερίας βασιζόταν στο εύκολο χρήμα του δανεισμού. Οχι όλο όμως: πολύ «ξένο χρήμα» αναπλήρωνε τους κόπους μας που χάνονταν λόγω της απίστευτης ανοργανωσιάς, σπατάλης, διαφθοράς και αδιαφορίας της δημόσιας διοίκησης (με κύρια ευθύνη των πολιτικών αλλά με την ανοχή των πολιτών), και δεν κάναμε τον κόπο να κλείσουμε τις πληγές που σήμερα αιμορραγούν με τόση ένταση.
Επειδή η Ελλάδα ήταν η πρώτη χώρα που ζήτησε τη βοήθεια των εταίρων μας, επειδή το ένα κόμμα εξουσίας «κάρφωνε» το άλλο για κακοδιαχείριση και στατιστικές ατασθαλίες, γίναμε καρικατούρα του νωθρού, πονηρού Ευρωπαίου του Νότου. Στο στόχαστρο των εταίρων, πέφτοντας από την αφθονία στην πενία, υπερβάλλουμε για το πόσο μακριά βρισκόμαστε πια από την Ευρώπη.
Καλό θα ήταν να θυμόμαστε –και εμείς και άλλοι– ότι είμαστε και θα μείνουμε στην καρδιά της Ευρώπης, ότι διαθέτουμε δοκιμασμένους θεσμούς, και ότι ο λαός μας κάνει γενναίες προσπάθειες να κρατηθεί στα πόδια του. Συνεργαζόμαστε με τους πιστωτές μας και εκτιμούμε τη βοήθειά τους, αλλά η πρώτη ευθύνη όλων είναι να κρατηθεί η κοινωνία σε ισορροπία, να πιστέψουμε πως ό, τι κάνουμε σήμερα θα είναι όχι για νέες στερήσεις, αλλά για να χτίσουμε ένα καλύτερο μέλλον. Η κρίση μας δίνει την ευκαιρία να κάνουμε ό, τι κάναμε πάντα: με δουλειά και επιμονή, τραβάμε την ανηφόρα.

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_30/09/2012_463740

Η λίστα με τα ονόματα των πολιτικών που ελέγχει το ΣΔΟΕ

Ποια ονόματα δημοσίευσε η zougla.gr και ποια έγγραφα με πολιτικούς έχει στη διάθεσή του το ΒΗΜΑ - Τι απαντούν πολιτικά πρόσωπα για την εμπλοκή του ονόματός τους στη λίστα

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  27/09/2012 21:33 | ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ:  13:28

60

emailεκτύπωση 

 

«Δύο πρόσωπα που πρωταγωνιστούν και σήμερα στην πολιτική ζωή, αλλά και πρώην υπουργοί και γενικοί γραμματείς, καθώς και εκλεγμένοι βουλευτές, εμφανίζονται στη λίστα με τους 32 που ελέγχονται από το ΣΔΟΕ και τον οικονομικό εισαγγελέα κ. Γρ. Πεπόνη», έγραφε το «Βήμα» της περασμένης Κυριακής φωτίζοντας πλευρές της «υπόθεσης των 32» που έχει προκαλέσει μείζον πολιτικό θέμα. Για τους περισσότερους έχει ζητηθεί το άνοιγμα των λογαριασμών τους αλλά και των θυρίδων που τυχόν κατέχουν, ενώ ελέγχονται και τα περιουσιακά τους στοιχεία σε όλα τα υποθηκοφυλακεία.

Πολλές από τις υποθέσεις αφορούν την εμπλοκή των πολιτικών προσώπων σε εξοπλιστικά προγράμματα (υπάρχουν 7 φάκελοι που ελέγχονται για εξοπλιστικά προγράμματα) για προμήθειες του δημοσίου αλλά και για καταγγελίες, ανώνυμες και επώνυμες, για αδικαιολόγητο πλουτισμό.

Σύμφωνα με ρεπορτάζ που δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα zougla.gr τα ονόματα των πολιτικών που ερευνώνται είναι:

- Πάνος Καμμένος, πρόεδρος του κόμματος «Ανεξάρτητοι Έλληνες».

- Νικήτας Κακλαμάνης, βουλευτής Ν.Δ.

- Αθανάσιος Νάκος, αντιπρόεδρος της Βουλής.

- Γιώργος Βουλγαράκης

- Μιχάλης Λιάπης, πρώην υπουργός Μεταφορών και Πολιτισμού.

- Άρης Σπηλιωτόπουλος, βουλευτής Β' Αθηνών με τη Νέα Δημοκρατία.

- Μιχάλης Καρχιμάκης, πρώην γραμματέας του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ.

- Σπήλιος Σπηλιωτόπουλος, πρώην βουλευτής της Ν.Δ.
- Ευάγγελος Μεϊμαράκης, βουλευτής της Ν.Δ., πρόεδρος της Βουλής

- Νίκος Κωνσταντόπουλος, πρώην αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ.

- Ελισάβετ Βόζενμπεργκ, πρώην βουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία.

- Γιώργος Ορφανός, πρώην βουλευτής Θεσσαλονίκης με την Ν.Δ.

- Μαρίνα Χρυσοβελώνη, βουλευτής Μαγνησίας με τους Ανεξάρτητους Έλληνες.

- Γιάννος Παπαντωνίου, πρώην υπουργός Οικονομικών και Άμυνας με το ΠΑΣΟΚ.

- Αντώνης Μπέζας, βουλευτής Θεσπρωτίας.

- Νίκος Ταγάρας, πρώην νομάρχης Κορινθίας και βουλευτής Κορινθίας με τη Νέα Δημοκρατία.

- Παναγιώτης Φασούλας, πρώην βουλευτής του ΠΑΣΟΚ και δήμαρχος Πειραιά.

- Ελπίδα Τσουρή, πρώην βουλευτής του ΠΑΣΟΚ και υφυπουργός Θαλασσίων Υποθέσεων, Νήσων και Αλιείας.

- Φίλιππος Φουντής, υποψήφιος βουλευτής με τους Οικολόγους Πράσινους.

- Αλέξανδρος Βούλγαρης, πρώην βουλευτής Μαγνησίας με το ΠΑΣΟΚ.

- Λεωνίδας Τζάνης, πρώην υφυπουργός εσωτερικών με το ΠΑΣΟΚ.

- Ιωάννης Ανθόπουλος, πρώην υφυπουργός Παιδείας με το ΠΑΣΟΚ.

- Αναστάσιος Μαντέλης, πρώην υπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών με το ΠΑΣΟΚ.

- Ιωάννης Σμπώκος, πρώην γενικός γραμματέςς ΥΕΘΑ. Ξεκίνησε έλεγχος κατόπιν εισαγγελικής παραγγελίας.

- Απόστολος Φωτιάδης, πρώην υφυπουργός Οικονομικών με το ΠΑΣΟΚ.

- Φεβρωνία Πατριανάκου, βουλευτής Λακωνίας με τη Ν.Δ.

- Νικόλαος Ανδριανόπουλος, πρώην γενικός γραμματέας υπουργείου Οικονομικών.

- Άκης Τσοχατζόπουλος, πρώην υπουργός Άμυνας.

- Φώτης Αρβανίτης, πρώην βουλευτής Φωκίδας με το ΠΑΣΟΚ.

- Δημήτρης Αποστολάκης, πρώην υπουργός Εθνικής Άμυνας επί κυβερνήσεως Κώστα Σημίτη.

- Χρήστος Βερελής, πρώην υπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών.

- Κωνσταντίνος Λιάσκας, πρώην υπουργός

- Χρήστος Ζαχόπουλος, πρώην γενικός γραμματέας του υπουργείου Πολιτισμού επί Νέας Δημοκρατίας.

- Πέτρος Μαντούβαλος, δικηγόρος και πρώην βουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία.

- Μιχάλης Χαλκίδης, πρώην βουλευτής Ημαθίας με τη Νέα Δημοκρατία και πρώην δήμαρχος Μελίκης.

- Γιώργος Πατούλης, δήμαρχος Αμαρουσίου.

- Ίδρυμα «Καραμανλής Γ. Κωνσταντίνος», κοινωφελές ίδρυμα το οποίο ελέγχεται για κακοδιαχείριση.

Σύμφωνα με έγγραφα που έχει στη διάθεσή του «Το Βήμα» στους 32 υπό έλεγχο πολιτικούς περιλαμβάνονται και οι πρώην υπουργοί Γ. Ζανιάς, Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου, ο πρώην υφυπουργός Περιβάλλοντος Γιάννης Μανιάτης καθώς και ο τέως γραμματέας εξοπλισμών Σπύρος Τραυλός.

Πηγές του Μαξίμου έλεγαν το βράδυ της Πέμπτης, στο «Βήμα» ότι η κυβέρνηση επιμένει στην άποψη, πως τις απαντήσεις πρέπει να τις δώσει η δικαιοσύνη, και μετά τις τελευταίες εξελίξεις της δημοσιοποίησης των ονομάτων, τάχιστα.

Η κ. Ξενογιαννακοπούλου και ο κ. Ζανιάς συμμετείχαν εξ οφίτσιο (Γενικοί Γραμματείς Οικονομικών και Εμπορίου αντίστοιχα) στη διακομματική επιτροπή προμηθειών το 2002.


http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=476780

Μήπως πρέπει η Γερμανία να φύγει από το ευρώ;

                           ''Για μια ακόμη φορά, θα θυμηθούμε ότι η ευρωζώνη είναι ένας μίζερος γάμος.Μήπως το διαζύγιο, όσο δύσκολο κι αν αποδειχθεί, να είναι καλύτερο;''

Διαβάστε όλο το άρθρο των Financial Times με τίτλο: Γερμανία: Γιατί μπορεί να γυρίσει στο μάρκο

''Μήπως πρέπει η Γερμανία να φύγει από το ευρώ; Στο κάτω – κάτω είναι πράγματι η μεγάλη χώρα με την προφανή επιλογή της εξόδου.

Το ερώτημα έχει γίνει ακόμη πιο σχετικό μετά την απόφαση της Angela Merkel, της συντηρητικής Γερμανίδας καγκελαρίου, να υποστηρίξει τον Mario Draghi, διοικητή της ΕΚΤ, αντί τον Jens Weidmann, τον επικεφαλής της Bundesbank που διόρισε η ίδια, για τα σχέδια αγοράς ομολόγων κυβερνήσεων με προβλήματα.

Ο διοικητής της Bundesbank, του πιο αξιοσέβαστου θεσμού της Γερμανίας, έχει γίνει τώρα ο «εκπρόσωπος» των συντηρητικών Γερμανών ευρωσκεπτικιστών. Η ΕΚΤ, συνειδητοποιούν οι Γερμανοί, δεν θα γίνει η μετεμψύχωση της Bundesbank. Για μια ακόμη φορά, θα θυμηθούμε ότι η ευρωζώνη είναι ένας μίζερος γάμος. Μήπως το διαζύγιο, όσο δύσκολο κι αν αποδειχθεί, να είναι καλύτερο;

Για να μελετήσουμε το ερώτημα από γερμανικής πλευράς, πρέπει να διακρίνουμε τα εσφαλμένα επιχειρήματα από τα ορθά επιχειρήματα. Όπως δείχνει η πρόσφατη έρευνα του Βέλγου οικονομολόγου Paul de Grauwe, που βρίσκεται τώρα στο London School of Economics, είναι εύκολο να βρεθούν παραδείγματα των πρώτων.

Στην έκθεση τίθεται το ερώτημα κατά πόσον η άθροιση καθαρών αξιώσεων στο Ευρωπαϊκό Σύστημα Κεντρικων Τραπεζών σημαίνει ότι θα χάσει πολλά αν η ευρωζώνη διαλυθεί. Η απάντησή της είναι: Όχι.

Πρώτον, η Γερμανία έχει συγκεντρώσει καθαρές διεκδικήσεις από τον υπόλοιπο κόσμο –και άλλα μέλη της ευρωζώνης- όχι εξαιτίας της εσωτερικής λογιστικής καταμέτρησης στις κεντρικές τράπεζες, αλλά λόγω των μεγάλων πλεονασμάτων στα ισοζύγια τρεχουσών συναλλαγών.

Οι Γερμανοί κάνουν δύο επιχειρήσεις: Εξάγουν αγαθά, στο οποίο είναι εξαιρετικοί, και εισάγουν χρηματοπιστωτικές απαιτήσεις, στο οποίο δεν είναι. Με δυο λόγια, τα γερμανικά πλεονάσματα έχουν εκθέσει τους Γερμανούς στο χρηματοοικονομικό ρίσκο. Όμως τα ισοζύγια στο Ευρωσύστημα δεν είναι καλός δείκτης αυτού του κινδύνου. Έχουν εκτιναχθεί, όπως λέει η έκθεση, εξαιτίας των κερδοσκοπικών χρηματοοικονομικών εισροών, όχι εξαιτίας των ισοζυγίων συναλλαγών.

Αυτές οι ροές δεν αλλάζουν τις καθαρές διακρατικές απαιτήσεις. Ας υποθέσουμε ότι οι ιδιοκτήτες ενός ισπανικού τραπεζικού λογαριασμού, μεταφέρουν τα κεφάλαιά τους σε μια γερμανική τράπεζα. Έτσι, αυξάνουν το παθητικό της ισπανικής κεντρικής τράπεζας και το ενεργητικό της Bundesbank, εντός του Ευρωσυστήματος. Εν τω μεταξύ, η γερμανική τράπεζα θα έχει υποχρέωση έναντι του Ισπανού καταθέτη και αποθεματική θέση στην Bundesbank. Η καθαρή θέση της Γερμανίας θα μείνει ίδια. Αλλά οι καθαρές απαιτήσεις στην Bundesbank θα αυξηθούν, ενώ εκείνες του γερμανικού ιδιωτικού τομέα θα συρρικνωθούν.

Δεύτερον, αυτό δεν εκθέτει τον Γερμανό φορολογούμενο σε τεράστιες απώλειες. Η αξία των υποχρεώσεων της Bundesbank – η χρηματική της βάση – δεν εξαρτάται από την αξία αυτών των ενεργητικών. Η αξία των χρημάτων της εξαρτάται από την αγοραστική δυνατότητα. Σε ένα νομισματικό σύστημα χωρίς αντικρίσματα, οι κεντρικές τράπεζες δεν χρειάζονται ενεργητικά, παρά μόνο για λόγους νομισματικού ελέγχου. Εχουν την δυνατότητα να δημιουργούν χρήμα από το πουθενά. Αυτό που δίνει αξία στο χρήμα δεν είναι το αντίκρισμα, αλλά ότι ο κόσμος θέλει να διευθετήσει συναλλαγές και το κράτος να διευθετήσει φορολογικές υποχρεώσεις, σε αντάλλαγμα για αυτό.

Ο κίνδυνος για την Γερμανία, σε περίπτωση διάλυσης του ευρώ, είναι ότι ίσως υπάρξουν υπερβολικά γερμανικά νομίσματα ως αποτέλεσμα της προσπάθειας των μη Γερμανών να κάνουν μετατροπές στο νέο νόμισμα. Η Bundesbank θα μπορούσε να το αποτρέψει όμως αυτό, περιορίζοντας την μετατροπή μόνο για τους Γερμανούς πολίτες. Τότε οι ζημίες θα έπεφταν στους ώμους των κατοίκων κρατών των οποίων τα νέα νομίσματα θα βούλιαζαν σε αξία.

Αποδέχομαι τα επιχειρήματα του καθηγητή de Grauwe. Αλλά μπορούν να γυρίσουν ανάποδα. Αν οι Γερμανοί έχουν συγκεντρώσει αξιώσεις χωρίς αξία, μέσω των τεράστιων πλεονασμάτων τους, ίσως θα ήταν καλύτερα να μην είχαν τα πλεονάσματα. Εξίσου, το γεγονός ότι η Γερμανία θα μπορούσε να εξέλθει χωρίς να υποστεί το μέγεθος των ζημιών που φοβούνται πολλοί, καθιστά την έξοδος μια επιλογή.

Πράγματι, ο Charles Dumas της Lombard Street Research ισχυρίζεται ότι η συμμετοχή στο ευρώ έχει ενθαρρύνει την Γερμανία σε μια δαπανηρή εμπορική στρατηγική εις βάρος του λαού και της παραγωγικότητας της οικονομίας. Η στασιμότητα στους πραγματικούς μισθούς, η δημοσιονομική λιτοτητα και τα σχετικά υψηλά πραγματικα επιτόκια, συγκρατούν έντονα την ζήτηση. Όμως τώρα η απαραίτητη θεραπεία στην ασθένεια της ευρωζώνης θα προκαλέσει υψηλότερο πληθωρισμό στην Γερμανία, κάτι που οι Γερμανοί απεχθάνονται.

Όλα αυτά πιστοποιούν ότι ούτε τα οικονομικά, ούτε τα πολιτικά κέρδη από την συμμετοχή στην ευρωζώνη είναι εκείνα που θα ήθελαν οι Γερμανοί ρυθμιστές. Ακόμη χειρότερα, απομένουν ακόμη πολλά χρόνια διαμάχης για τις «διασώσεις» αναδιοργανώσεις χρεών, διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων και αντιλαϊκών προσαρμογών στην ανταγωνιστικότητα.

Ίσως ένα οδυνηρό διαζύγιο να ήταν καλύτερο από αυτά.

Ο κ. Dumas αυτό πιστεύει. Πιστεύει ότι η επιστροφή σε ένα ανατιμούμενο γερμανικό μάρκο θα συρρικνώσει τα κέρδη, θα αυξήσει την παραγωγικότητα και θα βελτιώσει το πραγματικό καταναλωτικό εισόδημα. Αντί να δανείζουν τα πλεονάσματα σε άσωτους ξένους, οι Γερμανοί θα απολαύσουν βελτίωση βιοτικού επιπέδου. Επιπλέον, θα προκαλέσει άμεση προσαρμογή στην ανταγωνιστικότητα των μελών της ευρωζώνης, που αλλιώς θα γίνει πολύ αργά, μέσω υψηλού πληθωρισμού στην Γερμανία και υψηλής ανεργίας στους εταίρους.

Η έξοδος είναι πράγματι μια επιλογή. Αν απορριφθεί, όπως πιστεύω ότι θα γίνει, οι ίδιες προσαρμογές θα γίνουν, αλλά με πολύ πιο επίπονους τρόπους. Η εναλλακτική είναι η μεταβίβαση πληρωμών που φοβούνται οι Γερμανοί. Η Γερμανία έχει πληρώσει βαρύ τίμημα για την μερκαντιλιστική στρατηγική. Εντός ή εκτός του ευρώ, δεν μπορεί και δεν πρέπει να συνεχίσει έτσι...''
Πηγή Euro2day

Πέτρος Μάρκαρης: Οι Γερμανοί κάνουν πολιτική με το χαμηλότερο κόστος

Ο έλληνας συγγραφέας απαντά για το πως βλέπουν οι Ευρωπαίοι τους Γερμανούς

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  πριν 40'

1

emailεκτύπωση 

 

«Η Γερμανία επωφελήθηκε παραπάνω από το ευρώ και είναι λογικό οι φτωχοί Ευρωπαίοι να μην την συμπαθούν. Να μάθετε να ζείτε με αυτό». Αυτό -μεταξύ άλλων- δηλώνει ο Ελληνας συγγραφέας Πέτρος Μάρκαρης, απαντώντας σε ερώτημα της Γερμανικής εφημερίδας Die Ziet, σχετικά με το πώς βλέπουν τη Γερμανία οι υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης.

Αναλυτικά όσα είπε ο κ. Μάρκαρης:

«Οι φτωχοί και οι μη προνομιούχοι δεν τρέφουν καμία συμπάθεια για τους πλούσιους. Πάντοτε έτσι ήταν, και οι Γερμανοί θα πρέπει να ζήσουν μ’ αυτό. Άλλοι πλούσιοι αισθάνονται καλά μ’ αυτό. Πρόκειται για μια ανάγνωση, η οποία πιθανόν αρέσει στους Γερμανούς. Υπάρχει όμως μια δεύτερη, η οποία είναι πιο περίπλοκη. Οι Γερμανοί επωφελήθηκαν από το ευρώ περισσότερο. Διευρύνεται μάλιστα στην Ευρώπη το συναίσθημα ότι οι Γερμανοί είναι οι μοναδικοί που επωφελήθηκαν από το ευρώ. Σε περίπτωση που αυτό ήταν αληθινό, παρόλα αυτά είναι κανείς άδικος προς τους Γερμανούς. Επειδή αυτό το επίτευγμα δεν αποτελεί ούτε σύμπτωση ούτε προνόμιο. Οι Γερμανοί διαθέτουν μια ακμάζουσα οικονομία, επειδή τα προϊόντα τους είναι υψηλής ποιότητας και τυγχάνουν μεγάλης ζήτησης. Ταυτόχρονα γνωρίζουν πώς μπορούν να μειώσουν το κόστος παραγωγής τους και να παραμείνουν ανταγωνιστικοί.

Το πρόβλημα με τους Γερμανούς είναι ότι δεν θέλουν να μεταφέρουν αυτή την επιτυχημένη οικονομική συνταγή στην πολιτική. Οι Γερμανοί θέλουν να κάνουν πολιτική με το χαμηλότερο κόστος. Κυριαρχούν στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα, αλλά στην πολιτική τους σκέψη υπερτερούν οι εθνικές προτεραιότητες. Ας πάρουμε για παράδειγμα τη συζήτηση για την έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη. Εδώ ακούει κανείς σχεδόν καθημερινά τις δηλώσεις ενός γερμανού πολιτικού. Μπορεί κανείς να το κατανοήσει. Του χρόνου θα είναι χρονιά εκλογών στη Γερμανία και αυτές οι δηλώσεις έχουν δυναμική προεκλογικού αγώνα. Μόνο που αυτό δεν είναι η συμπεριφορά των πολιτικών μιας χώρας, η οποία θέλει να αποτελεί ηγετική δύναμη στην Ευρώπη. Αφενός, επειδή προκαλεί την εντύπωση ότι η Γερμανία αποφασίζει μόνη της για το ποιος θα παραμείνει και ποιος θα φύγει από την ευρωζώνη. Αυτό δεν ακούγεται καλό, κυρίως στη Νότια Ευρώπη. Από την άλλη, επειδή απλώς επιβάλλει κανείς τέτοιες αποφάσεις σε ευνοϊκότερους καιρούς, χωρίς να τις έχει προηγουμένως διατυμπανίσει.

Οι Γερμανοί συχνά ισχυρίζονται ότι θα πρέπει κανείς να μάθει απ’ αυτούς. Αυτό ισχύει. Μπορεί κανείς να μάθει πολλά από τους Γερμανούς όσον αφορά την καλή οικονομική διοίκηση. Αλλά οι Γερμανοί θα έπρεπε όμως να μάθουν από τους Αμερικανούς μερικά πράγματα για την πολιτική. Επειδή οι Αμερικανοί βοήθησαν μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ολόκληρη την Ευρώπη, και κυρίως τη Δυτική Γερμανία, να σταθεί στα πόδια της. Για το λόγο αυτό δαπάνησαν αμέτρητα πολλά χρήματα – ως βοήθεια και όχι ως δάνειο. Είχαν αντιληφθεί: Αν θέλει κανείς να είναι παγκόσμια δύναμη, θα πρέπει να καταβάλει ένα τίμημα γι’ αυτό. Οι Γερμανοί θέλουν να είναι μια ηγετική δύναμη στην Ευρώπη, αλλά να καταβάλουν το μικρότερο δυνατό τίμημα. Μια ηγετική θέση όμως χωρίς τίμημα δεν έχει υπάρξει στην παγκόσμια πολιτική μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, με εξαίρεση τη Σοβιετική Ένωση».

 

http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=470974