Εδώ και αρκετά χρόνια η χώρα μας ζει μια διαρκή περιπέτεια. Από την καταστροφική διακυβέρνηση Καραμανλή μεταβήκαμε σταδιακά σε μια νέα κυβέρνηση με αρχηγό τον Γιώργο Παπανδρέου, στελεχωμένη από μερικούς πολύ ικανούς πολιτικούς, μερικούς νέους πολιτικούς, και βέβαια από το λεγόμενο "βαθύ ΠΑΣΟΚ".
Η νέα κυβέρνηση έπρεπε να προσγειωθεί απότομα. Η κυβέρνηση
Καραμανλή όπως φάνηκε μετά από λίγους μήνες είχε χαλκεύσει τα δημοσιονομικά
μεγέθη σε πολύ μεγάλη έκταση πράγμα που ανέτρεψε το πρόγραμμα της νέας
κυβέρνησης ριζικά και την ανάγκασε να δεχτεί απρόθυμα και ύστερα από πολλές
μανούβρες τον διεθνή οικονομική έλεγχο. Όλοι έσπευσαν να την κατηγορήσουν τότε
για ασυνέπεια λόγων και έργων και για αντιλαϊκή πολιτική, καθώς προεκλογικά
είχε πει ότι "λεφτά υπάρχουν" ενώ τώρα ανήγγειλε σκληρή λιτότητα.
Σήμερα παρόλα αυτά είναι περισσότεροι αυτοί που την κατηγορούν ότι δεν πήρε
αρκετά μέτρα, αρκετά γρήγορα για να αποφευχθούν τα χειρότερα.
Οργή λαού
Η κυβέρνηση Καραμανλή πολύ σύντομα πέρασε στην αφάνεια με την συνεπή
και συνειδητή προσπάθεια του πρώην αρχηγού της να παραμένει στα "πίσω
έδρανα της βουλής" και να βυθιστεί στην σιγή με σκοπό να ξεχαστεί πλήρως
το όνομά του, η διακυβέρνησή του και να ξεχαστεί βέβαια και ο ρόλος όσων
κυβέρνησαν μαζί του (π.χ. Αντώνης Σαμαράς). Ο Σαμαράς όταν εξελέγη πρόεδρος
της αξιωματικής αντιπολίτευσης είπε το περίφημο "σφουγγάρι το παρελθόν, τα
ξεχνάω όλα", θεώρησε ότι η ιστορικού μεγέθους εκλογική συντριβή της ΝΔ ισοδυναμούσε
με τιμωρία αλλά και με αυτοκριτική για τα πεπραγμένα του κόμματος του και
στράφηκε ταχύτατα σε μια ρητορική ότι για ότι γίνει από δω και πέρα φταίει η
κυβέρνηση. Μπόρεσε έτσι να αποστρέψει την προσοχή από το εσωτερικό της ΝΔ και να διατηρήσει
όση από την συνοχή και την δύναμη που είχε απομείνει σε ένα ουσιαστικά
διαλυμένο κόμμα.
Το κόλπο αν και παλιό πιάνει πάντα. Η προσμονή για λύση των
προβλημάτων από την νέα κυβέρνηση στρέφει πολύ σύντομα τον διάλογο στο παρόν
και κανείς πια δεν ασχολείται με το παρελθόν. Αλώστε τη σχέση έχει το παρελθόν
με το παρόν (κατά τα λεγόμενα και της άμεσα ενδιαφερομένης ΝΔ); Σήμερα αν
και υπάρχει μηδαμινή συζήτηση για το τί παρέλαβε η κυβέρνηση μόλις ορκίστηκε
υπάρχει τεράστια συζήτηση για το τι έκανε, πώς το έκανε και πότε το
έκανε.
Ύστερα από την αποκάλυψη του τεραστίου ελλείμματος του 15,4 % η
Ελλάδα για να μπορέσει να πληρώσει τις υποχρεώσεις σαν χώρα αναγκάστηκε να
προσφύγει στο ΔΝΤ και στην ΕΕ υπογράφοντας μια συμφωνία που παραχωρεί στην
ουσία την οικονομική πολιτική της χώρας για λίγα χρόνια στους Ευρωπαίους Εταίρους
μας της ΕΕ και στο κυρίως Αμερικανικό ΔΝΤ. Αυτό ήταν υποχρεωτικό καθώς οι αγορές
ομολόγων προεξοφλούσαν πτώχευσή της και ζητούσαν τεράστια επιτόκια προκειμένου
να συνεχίσουν να δανείζουν.
Από τότε η κυβέρνηση είναι δέσμια ενός συμβολαίου που δεσμεύει
κάθε πιθανή νέα κυβέρνηση σε μια σκληρή δημοσιονομική προσαρμογή με άμεσες
επιπτώσεις στην καθημερινότητα των συμπολιτών μας, με απότομη απομείωση του βιοτικού
τους επιπέδου. Παρόλο όμως που η χώρα έχοντας απόλυτη ανάγκη τον εξωτερικό δανεισμό
και κυβερνάται στην ουσία απ' έξω, η οργή λαού απευθύνεται μόνο προς την
κυβέρνηση. Η αντιπολίτευση κάνει ότι μπορεί για να βοηθήσει σε αυτή την προκατάληψη.
Δεν υπάρχει κανένα κύμα κριτικής προς την Ευρωπαϊκή Ένωση η οποία
υπαγορεύει τα σκληρότατα αυτά μέτρα και δεν υπάρχει δυστυχώς και κάποιο κύμα
κριτικής προς τον διεφθαρμένο κρατικό μηχανισμό που είναι και ο κύριος υπαίτιος
της κρίσης που περνάμε. Δεν υπάρχει κανένα κύμα κριτικής στην κουλτούρα της φοροδιαφυγής, της μαύρης αγοράς, της
"θεσμοθετημένης φυγοδικίας" (το μέγα πρόβλημα που λέγεται Ελληνική
Δικαιοσύνη) που αποδομεί την εμπιστοσύνη στους θεσμούς, καθώς και γενικότερα
της εμπιστοσύνης σε μη θεσμικές οδούς από πολλούς συμπολίτες μας. Δεν υπάρχει
κύμα κριτικής ούτε στην αντιπολίτευση η οποία είτε με πετροπόλεμο και με άρνηση
συμμόρφωσης, είτε με ανεδαφικές προτάσεις που προϋποθέτουν όλες πρώτα την εξαφάνιση
της Τρόικας υπόσχεται μια καλύτερη Ελλάδα που την θέλουμε και την αξίζουμε
(όπως έκανε κάποτε και ο σιωπηλός και σκοτεινιασμένος σήμερα Καραμανλής).
Ο ήλιος και το δάχτυλο
Αντίθετα όλη η κριτική που εκδηλώνεται απευθύνεται προς την κυβέρνηση.
Λες και το πρόβλημα της χώρας μας είναι η κυβέρνηση, η λες και μπορεί η
κυβέρνηση να αντιμετωπίζει οργανωμένη αντίσταση σε όλα τα μέτωπα στο εσωτερικό,
απόλυτο εκβιασμό από τους δανειστές για πτώχευση ανά πάσα στιγμή από το
εξωτερικό, να προωθήσει το μεγαλύτερο πακέτο μεταρρυθμίσεων στην ιστορία μας
σαν χώρα αλλά και στην παγκόσμια ιστορία μέσα σε 24 μήνες, και αυτό χωρίς να
κάνει λάθη, χωρίς αστοχίες, χωρίς καθυστερήσεις και χωρίς να βλάψει τα
συμφέροντα κανενός! Μοιάζουμε σαν το άτομο σε εκείνη την ιστορία που του έδειχναν τον ήλιο, την ουσία δηλαδή, και αυτός επέμενε να κοιτάει το δάχτυλο.
Φτάσαμε αισίως μιας και ο πολιτικός μας κόσμος δεν μπορεί να ομονοήσει
στο πώς θα σωθεί η οικονομία μας, να ακούμε πολλές φωνές που μιλούν για
εκλογές, για εικόνα διάλυσης στην κυβέρνηση, για διακυβέρνηση Σαμαρά που θα
πείσει τους δανειστές με το θεϊκό χάρισμα πειθούς του και θα μας γλυτώσει από
το ΠΑΣΟΚ, ενώ οι δανειστές μας άρχισαν πρόσφατα να συζητάνε ανοιχτά ελεγχόμενη
χρεοκοπία εντός τουλάχιστον της Ευρωζώνης. Αυτό που θέλουμε να αποφύγουμε
κάνοντας όλες αυτές τις θυσίες, τώρα Γερμανοί κυρίως και Γάλλοι ψάχνουν τρόπο
να το σερβίρουν με τις μικρότερες δυνατές αρνητικές επιπτώσεις.
Τι θα γράψει άραγε η ιστορία αφού γίνει το μοιραίο και περάσουν
δύο δεκαετίες; Ότι η Ελληνική κυβέρνηση σύρθηκε σε έναν πολύ δύσκολο δρόμο
χωρίς να της δίνουν καμία εναλλακτική και ενώ όλοι στο εσωτερικό την
εγκατέλειψαν μόνη της, φοβούμενοι το πολιτικό κόστος, να σώσει μια
χώρα απρόθυμη να σωθεί; Ότι τη στιγμή που αντικειμενικά δεν υπήρχε άλλη επιλογή
οι Έλληνες δεν ομονόησαν για να σώσουν την χώρα τους (όπως έκαναν οι
Πορτογάλοι) και κοιτούσε ο κάθε ένας να σώσει το τομάρι του και ας πάνε οι
συμπολίτες του και οι άλλες κοινωνικές ομάδες να χαθούν;
Ή ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση έκανε ένα τεράστιο λάθος, ανέθεσε στην
Ελλάδα ένα έργο που αντικειμενικά δεν μπορούσε να πραγματοποιηθεί, από τεχνικής
αλλά και από άποψη πολιτικής βούλησης και κουλτούρας στην Ελλάδα; Ότι ο Αντώνης
Σαμαράς ήταν ο οικονομολόγος και πολιτικός που είχε προβλέψει το αδιέξοδο και
αρνήθηκε να συνεργαστεί "στο λάθος" που "κατέστρεφε τη
χώρα" και που τελικά έφερε ένα νέο κύκλο παγκόσμιας ύφεσης, με αποτέλεσμα
να προταθεί για βραβείο Νόμπελ οικονομίας; Ότι η Ευρώπη απέτυχε να βάλει το
συλλογικό πάνω από τα διάφορα εθνικά συμφέροντα;
Ένα είναι σίγουρο, αυτή τη στιγμή πρέπει να βάλουμε το συλλογικό,
το εθνικό συμφέρων πάνω από τα επιμέρους συμφέροντα, είτε αυτά είναι κομματικά
είτε συντεχνιακά είτε ατομικά. Και αυτό για να έχουμε το θάρρος και την αξιοπρέπεια
να πούμε στα παιδιά μας αύριο ότι όταν η χώρα μας κινδύνεψε οι Έλληνες
ενωθήκαμε, παλέψαμε, ματώσαμε και στο τέλος νικητές σταθήκαμε άξιοι πατέρες και
μητέρες παραδίδοντας στα παιδιά μας μια χώρα με μέλλoν!
Από την Προοδευτική Εταιρία, 12/10/2011
