Το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα απειλεί με κυρώσεις τον Σαμαρά

Der Spiegel: Η άρνηση συναίνεσης από τον Σαμαρά στο στόχαστρο των συντηρητικών

Ρεπορτάζ στο εβδομαδιαίο περιοδικό DER SPIEGEL με τίτλο «Φοβερά ωραία οικογένεια» και υπότιτλο «Το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, κάποτε κινητήριος δύναμη της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, σπαράσσεται από διαμάχες. Ορισμένα μέλη τείνουν σε λαϊκισμό κατά των Βρυξελλών», αναφέρει:

Όταν συγκεντρώνονται τα κορυφαία στελέχη του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (ΕΛΚ), δεν είναι καθόλου εύκολο για την Άνγκελα Μέρκελ να βρει θέση που να μην είναι κοντά σε άλλον περίεργης φήμης ηγέτη. Ο ιταλός πρωθυπουργός Σίλβιο Μπερλουσκόνι έχει αποκτήσει κακή φήμη λόγω διαφόρων σεξουαλικών σκανδάλων. Ο Ούγγρος πρωθυπουργός Βίκτωρ Ορμπάν εξέδωσε ένα νόμο για τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, ο οποίος καταπνίγει την ελευθερία του Τύπου. Και τώρα και ο Αντώνης Σαμαράς: Ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας άφησε το κόμμα του της αξιωματικής αντιπολίτευσης να καταψηφίσει το πρόγραμμα λιτότητας της κυβέρνησης, παρόλο που αυτό ήταν απολύτως αναγκαίο για τη διάσωση του ευρώ.

Το ΕΛΚ είναι ο συνασπισμός των συντηρητικών κομμάτων της Ευρώπης. Κατ' όνομα αποτελεί την ισχυρότερη κομματική οικογένεια εντός της ΕΕ: Σε αυτήν ανήκουν οι 17 από τους 27 αρχηγούς κρατών και κυβερνήσεων, διαθέτει τη μεγαλύτερη κοινοβουλευτική ομάδα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και τον πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Ωστόσο, δεν επικράτησε και τόσο πραγματική εορταστική διάθεση, όταν προσήλθαν οι πρόεδροι του κόμματος την προ - προηγούμενη Πέμπτη στην Academie Royale στις Βρυξέλλες, για να πανηγυρίσουν την 35ετή ύπαρξη του ΕΛΚ. Στην πραγματικότητα έγινε μεγάλος καυγάς.

Υπό τις οδηγίες της καγκελαρίου Άνγκελα Μέρκελ, οι πρωθυπουργοί και αρχηγοί των ευρωπαϊκών συντηρητικών κομμάτων προσπαθούσαν να πείσουν τον Σαμαρά να υποστηρίξει το πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων της σοσιαλιστικής κυβέρνησης. Διαφορετικά, η στάση πληρωμών δεν θα απειλούσε μόνο την Ελλάδα, αλλά και την συντριβή του ευρώ ή ακόμα και την κατάρρευση του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος.

Ο ρουμάνος πρωθυπουργός Emil Boc δήλωσε ότι, ενώ στην αρχή επέκρινε το πρόγραμμα λιτότητας του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου για τη Ρουμανία, τώρα πρέπει να αναγνωρίσει ότι ήταν σωστό. Οι πρωθυπουργοί της Πορτογαλίας και της Ιρλανδίας Πέδρο Πάσος Κοέλο και Εντα Κένι είπαν με τη σειρά τους ότι συμφώνησαν με τις μεταρρυθμίσεις των προκατόχων τους και παρόλα αυτά εξελέγησαν.

Παρ' όλα αυτά ο Σαμαράς επέμενε. «Θέλετε βέβαια να γίνετε πρωθυπουργός», είπε κοροϊδευτικά ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Χέρμαν φαν Ρομπάι. «Αλλά αν συνεχίσετε έτσι, δεν θα είστε σε θέση στην Ελλάδα να πληρώσετε ούτε το χαρτί, με το οποίο θα τυπωθεί το ψηφοδέλτιο».

Κάποτε οι σύνεδροι συντηρητικοί του ΕΛΚ, όπως ο Χέλμουτ Κόλ και ο Ζακ Σιράκ, ήταν οι ηγέτες της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Τώρα, καλλιεργούν όλο και περισσότερο τους εθνικούς εγωισμούς. Ειδικά οι συντηρητικοί πολιτικοί τείνουν προς τον αντιευρωπαϊκό λαϊκισμό. Έτσι, ο Μπερλουσκόνι μαζί με τον ομόλογό του στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα γάλλο πρόεδρο Νικολά Σαρκοζύ, επεχείρησαν να περιορίσουν την ελευθερία διακίνησης στην ΕΕ.

Αλλά και το CSU δεν φέρεται με τον καλύτερο τρόπο όσον αφορά το σχέδιο της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Έτσι, ο γενικός γραμματέας Αλεξάντερ Ντόμπριντ προ καιρού υπέβαλε ένα επικριτικό για την ΕΕ έγγραφο θέσεων, το οποίο ο ευρωβουλευτής του CDU Ελμα Μπροκ χαρακτήρισε «λαϊκιστικό».

Τα «εσωπολιτικά παιχνιδάκια», για τα οποία ο Μπροκ κατηγορεί τους έλληνες κομματικούς φίλους του, υπάρχουν και στις δικές του κομματικές τάξεις. Η διαφορά έγκειται στο ότι από την ελληνική αξιωματική αντιπολίτευση εξαρτάται η μοίρα του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος. Οι ιθύνοντες της Νέας Δημοκρατίας φαίνεται όμως ότι δεν το έχουν αντιληφθεί ακόμα.

Η Μαριέτα Γιαννάκου, επικεφαλής της Νέας Δημοκρατίας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, αντικρούει τις επικρίσεις των συντηρητικών κομματικών της φίλων. «Το πρόγραμμα λιτότητας υπερψηφίστηκε ούτως ή άλλως, οι σοσιαλιστές δεν μας έχουν ανάγκη», λέει.

Ωστόσο, αυτή είναι η μισή αλήθεια: Για την επόμενη δανειακή δόση αρκεί η απλή κοινοβουλευτική πλειοψηφία, αλλά για ένα νέο πρόγραμμα βοήθειας το ΔΝΤ επιθυμεί τη σύμφωνη γνώμη της αντιπολίτευσης, επειδή το πρόγραμμα θα εκτείνεται χρονικά και μετά την επόμενη εκλογική αναμέτρηση.

Σε περίπτωση που οι έλληνες κομματικοί φίλοι συνεχίσουν να παραμένουν άκαμπτοι, υπάρχουν ήδη σκέψεις στο ΕΛΚ να τους επιβληθούν κυρώσεις. «Όταν ένα κόμμα παραβιάζει τόσο θεμελιακά τα ευρωπαϊκά συμφέροντα, θα πρέπει να ξανασκεφτεί κανείς αν θα πρέπει να παραμείνει στο ΕΛΚ», λέει ο πολιτικός του CSU Μάνφρεντ Βέμπερ.

http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=409350&h1=true

Η διαφθορά δεν επιτρέπει μεταρρύθμιση στην Παιδεία

Του Αποστολου Λακασα

Πόσο εύκολα μπορεί να προχωρήσει μία εκπαιδευτική μεταρρύθμιση στη χώρα μας; Η απάντηση δεν είναι αισιόδοξη και υπάρχουν πολλοί λόγοι γι’ αυτό: συντεχνίες, συμφέροντα, αγκυλώσεις. Μία από τις λιγότερο προβεβλημένες αιτίες είναι η υψηλή διαφθορά στην Ελλάδα. Ερευνα του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, με τίτλο «Διαφθορά και φοροδιαφυγή σε οικονομίες με δημόσια και ιδιωτική εκπαίδευση», καταδεικνύει ότι «η οποιαδήποτε μεταρρύθμιση θα πρέπει πρωτίστως να περιλαμβάνει μέτρα ισχυροποίησης των θεσμών και περιορισμού της διαφθοράς». Ειδικότερα, σε μια περίοδο ισχυρής δημοσιονομικής λιτότητας και για την Παιδεία -η ΟΛΜΕ αναφέρει ότι το 2012 η χρηματοδότηση της Παιδείας στην Ελλάδα θα είναι στο 2,59% του ΑΕΠ και το 2015 στο 2,23%- η φοροδιαφυγή και η διαφθορά περιορίζουν τις δαπάνες για την Παιδεία. Και αυτό διότι τα περισσότερα κονδύλια κινούνται σε τομείς όπου μπορεί ευκολότερα να υπάρξουν ευκαιρίες για παράνομη πρόσοδο, δηλαδή «λάδωμα» και «μίζες», παρά στην Παιδεία και άλλους κοινωνικούς τομείς.

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με την έρευνα που πραγματοποιήθηκε με επιστημονικό υπεύθυνο τον καθηγητή Οικονομικών Επιστημών κ. Θεόδωρο Παλυβό σε συνεργασία με τη διδάκτορα του Ιδρύματος κ. Αναστασία Λίτινα, και χρηματοδοτήθηκε από το ίδρυμα Ιωάννη Σ. Λάτση, ένας δείκτης μέτρησης της διαφθοράς είναι ο CPI (Δείκτης Αντιληπτής Διαφάνειας). Ο δείκτης εκδίδεται ετησίως για το σύνολο σχεδόν των κρατών (σήμερα 180) από τη Διεθνή Διαφάνεια και βαθμολογεί κάθε χώρα στην κλίμακα 1 ώς 10 (με άριστα το 10). Η Ελλάδα έχει τη μεγαλύτερη διαφθορά μεταξύ των κρατών της Ευρωπαϊκής Ενωσης, καθώς από το 4,3 που είχε βαθμολογηθεί το 2005, η χώρα μας το 2009 βαθμολογήθηκε με 3,8. Ετσι βρέθηκε στην 71η θέση μεταξύ των 180 χωρών και τελευταία μεταξύ των 27 της Ε. Ε., μαζί με τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία.

Μάλιστα, ο κ. Παλυβός, μιλώντας στην «Κ», ανέφερε ότι για το 2010 η βαθμολογία της Ελλάδας προσέγγισε το 3,5, και άρα είναι πλέον μόνη τελευταία στην Ε. Ε. Αντίστροφα, τη μικρότερη διαφθορά στην Ε. Ε. το 2009 είχαν η Σουηδία (με CPI 9,2), η Φινλανδία και η Ολλανδία (8,9 για καθεμιά). «Με το «επίσημο» ποσοστό παραοικονομίας περίπου στο 30% και τον δείκτη διαφθοράς υψηλό, η Ελλάδα υπάγεται στις αδύναμες θεσμικά χώρες με αρκετά εκτεταμένη διαφθορά. Συνήθως, σε τέτοιες περιπτώσεις η δημόσια εκπαίδευση χαρακτηρίζεται από χαμηλή ποιότητα» τόνισε στην «Κ» ο κ. Παλυβός.

Και αυτό διότι η ποιότητα συνδέεται με τη χρηματοδότηση που είναι συνήθως μικρή, αφού στις χώρες με εκτεταμένη διαφθορά τα περισσότερα κονδύλια κινούνται προς άλλους τομείς. «Σε τομείς όπως η Παιδεία η δυνατότητα για παράνομη προσοδοθηρία ή κοινώς “μίζα” είναι αρκετά περιορισμένη. Ιδιαίτερα σε ό, τι αφορά το κομμάτι των δαπανών, οι οποίες είναι περισσότερο διαφανείς (π. χ. μισθοί, δαπάνες για κατάρτιση και επιμόρφωση των εκπαιδευτικών). Βέβαια, προφανώς στο κομμάτι των προμηθειών, π. χ. βιβλίων, θρανίων κ. λπ., υπάρχει δυνατότητα για παράνομη πρόσοδο, η οποία, ωστόσο, είναι αρκετά μικρότερη σε σχέση με τις προμήθειες στον τομέα των κρατικών υποδομών» αναφέρει η έρευνα. Και τονίζει: «Μία σημαντική μείωση της διαφθοράς σε μία χώρα -κατά περίπου 2,5 μονάδες στον CPI- θα μπορούσε να οδηγήσει κατά μέσο όρο σε αύξηση των δαπανών για εκπαίδευση κατά 6%. Αν αναλογιστεί κάποιος ότι οι δαπάνες για εκπαίδευση ακόμη και σε ανεπτυγμένες χώρες μετά βίας ξεπερνούν το 4%, μια τέτοια αύξηση είναι αρκετά σημαντική».

Η Αγκυρα αμφισβητεί το... μισό Αιγαίο

Της Σοφιας Παπαϊωαννου

Το 1996 μετά την κρίση των Ιμίων είχε διαρρεύσει στον Τύπο ένα εγχειρίδιο της Πολεμικής Ακαδημίας των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων στο οποίο παρουσιάζονταν καθαρά οι θέσεις της Τουρκίας περί «γκρίζων ζωνών» στο Αιγαίο. Το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών διευκρινίζει ότι στις διερευνητικές επαφές ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία η θεωρία των «γκρίζων ζωνών» έχει ατονήσει από πλευράς των Τούρκων. Η Ακαδημία Ιστορίας της Τουρκίας όμως δημοσίευσε ένα βιβλίο το 2004 με τίτλο «Οι ζώνες του Λυκόφωτος στο Αιγαίο - Τα μη Λησμονημένα Τουρκικά Νησιά» στο οποίο επαναλαμβάνονται όλα τα επιχειρήματα της Τουρκίας για το Αιγαίο, τα νησιά και τις βραχονησίδες του. Στο βιβλίο συμπεριλαμβάνονται και χάρτες που δείχνουν, σύμφωνα με τους Τούρκους ιστορικούς, ποιες νησίδες και θαλάσσιες περιοχές που τις περιβάλλουν δεν παραχωρήθηκαν ποτέ στην Ελλάδα.

Το βασικό επιχείρημα που παρουσιάζει το βιβλίο είναι ότι νησίδες που δεν κατονομάζονται αλλά αναφέρονται στις συνθήκες ως «εξαρτώμενες» ή «παρακείμενες» των μεγάλων νησιών δεν έχουν μεταβιβαστεί ποτέ στην Ελλάδα. Με αυτό το επιχείρημα στο βιβλίο αμφισβητούνται όχι μόνο ακατοίκητες βραχονησίδες που σήμερα χρησιμοποιούν Ελληνες βοσκοί, όπως η νήσος Αστακίδα στα βόρεια της Κάσου, αλλά και κατοικημένα μεγάλα νησιά, όπως η Ψέριμος. Στο βιβλίο γράφουν ότι «τα πιο γνωστά αμφισβητούμενα νησιά είναι: Αρκοί, Φαρμακονήσι, Ψέριμος, Λέβητα, Κίνναρος, Λιάδι, Κανδελιούσσα, Αδέλφια, Σύρνα, Πλακίδα, Σοφράνα και Αστακίδα». Τονίζεται επίσης ότι με τη Συνθήκη της Λωζάννης δεν παραχωρήθηκαν ποτέ στην Ελλάδα τα νησιά: Οινούσσα και οι γύρω βραχονησίδες, Βάτος και Ποντικονήσι ανάμεσα στη Χίο και τη Μικρά Ασία, αλλά και τα Αντίψαρα, οι Φούρνοι και οι γύρω βραχονησίδες τους και η Φιμένα. Μία ακόμα σημαντική βραχονησίδα που αμφισβητούν είναι η Ζουράφα, 6 ναυτικά μίλια από τη Σαμοθράκη στο Θρακικό Πέλαγος, που αποτελεί το ανατολικότερο σύνορο του Βόρειου Αιγαίου, το άκρο της ελληνικής επικράτειας, αλλά και Ε.Ε.

Είναι σημαντικό να αναφέρουμε ότι οι βραχονησίδες του συμπλέγματος Σύρνα κάτω από την Αστυπάλαια, αλλά και οι νησίδες Λέβιθα και Κίνναρος που συνδέουν τη γεωγραφική περιοχή των Κυκλάδων με τα Δωδεκάνησα επειδή είναι απομακρυσμένες από τη στεριά καθορίζουν και μία μεγάλη θαλάσσια περιοχή γύρω τους. Αμφισβητώντας αυτές τις νησίδες οι Τούρκοι καταλαμβάνουν μεγάλο μέρος του Αιγαίου Πελάγους.

Το βασικό επιχείρημα που προβάλλει το βιβλίο είναι η αμφισβήτηση της Συμφωνίας του 1932 ανάμεσα στην Τουρκία και την Ιταλία για το σύμπλεγμα της Δωδεκανήσου. Η Ελλάδα το 1947 κληρονόμησε ό, τι ήλεγχε η Ιταλία προηγουμένως.

Η συμφωνία 4ης Ιανουαρίου του 1932 αφορούσε τις βραχονησίδες μεταξύ Καστελλόριζου και μικρασιατικής ακτής, ενώ μία συμπληρωματική συμφωνία στις 28 Δεκεμβρίου του 1932 καθόριζε τις διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στα Δωδεκάνησα και τις τουρκικές ακτές. Οι Τούρκοι αμφισβητούν την ισχύ αυτής της συμπληρωματικής συμφωνίας με το επιχείρημα ότι δεν πρωτοκολλήθηκε στην Κοινωνία των Εθνών.

Γνωμοδότηση
Το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών είχε αναγκαστεί να αντικρούσει αυτά τα επιχειρήματα των Τούρκων με έγγραφό του ήδη από το 1963. Μια ομάδα Τούρκων είχε αποβιβαστεί στο Καστελλόριζο το 1961, ενώ έναν χρόνο αργότερα τουρκικό περιπολικό βύθισε εντός των ελληνικών χωρικών υδάτων το ελληνικό σκάφος «Μαρίτσα» σκοτώνοντας δύο μέλη του πληρώματός του. Το επίσημο κείμενο της συμφωνίας του 1932 είχε πρωτοκολληθεί στην Κοινωνία των Εθνών το 1933 και είχε δημοσιευθεί. Οσον αφορά τη συμπληρωματική συμφωνία που υπογράφτηκε στην Αγκυρα στις 28 Δεκεμβρίου του 1932 και αμφισβητούν οι Τούρκοι, επειδή ήταν συμπληρωματική δεν πρωτοκολλήθηκε στην Κοινωνία των Εθνών. Σύμφωνα με γνωμοδότηση της Νομικής Υπηρεσίας του 1956 η μη πρωτοκόλληση «ουδόλως επηρεάζει το κύρος αυτής, διότι πρόκειται περί συμπληρωματικής συμφωνίας εκτελέσεως κανονικώς πρωτοκολληθείσης πράξεως». Στο βιβλίο επαναλαμβάνεται το επιχείρημα ότι οι Ελληνες δεν έχουν τηρήσει το καθεστώς αποστρατιωτικοποίησης των νήσων που τους παραχωρήθηκαν παραβιάζοντας τις συνθήκες και θέτοντας σε αμφιβολία την ισχύ τους, ενώ αναρωτιούνται επανειλημμένως πώς ακόμα οι Ελληνες δεν έχουν εγείρει αξιώσεις για τα δύο νησιά που εποφθαλμιούν, την Ιμβρο και την Τένεδο.

Καταλήγοντας οι Τούρκοι ιστορικοί εξηγούν ότι είναι αδύνατο να λυθεί το θέμα της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ με την Ελλάδα αν πρώτα δεν ξεδιαλύνει το θέμα της κυριαρχίας των νησίδων και βραχονησίδων στο Αιγαίο.

Οι διερευνητικές επαφές για οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας στο Αιγαίο διεκόπηκαν πριν από τις εκλογές στην Τουρκία. Αναμένουμε να δούμε ποια γραμμή σκέψης θα ακολουθήσει στην ανανεωμένη θητεία του ο Τούρκος πρωθυπουργός Ταγίπ Ερντογάν.

Πώς χαράχτηκαν τα χωρικά ύδατα
Για την ιστορία, αξίζει να αναφέρουμε ότι όταν μετά τη Συνθήκη της Λωζάννης προέκυψε η διαφορά ανάμεσα στην Ιταλία και την Τουρκία για τις «εξαρτώμενες» νησίδες και αυτές του Καστελλόριζου και οι δύο χώρες αποφάσισαν να πάνε στο Δικαστήριο της Χάγης για να λύσουν τις διαφορές τους. Στη συνέχεια, όμως, οι κυβερνήσεις προτίμησαν τις απευθείας διαπραγματεύσεις. Με τη συμφωνία της Αγκυρας της 4ης Ιανουαρίου του 1932 λύθηκαν οι εκκρεμότητες που αφορούσαν τις βραχονησίδες μεταξύ Καστελλόριζου και μικρασιατικής ακτής και χαράχτηκαν οριστικά τα χωρικά ύδατα ανάμεσα στο Καστελλόριζο και τη Μικρά Ασία, ενώ με τη συμπληρωματική συμφωνία στις 28 Δεκεμβρίου του 1932 καθορίστηκαν οι διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στα Δωδεκάνησα και στις τουρκικές ακτές. Με την πρώτη συμφωνία, όμως, παραχωρήθηκε στην Τουρκία η νησίδα Καρά-Αντά που βρίσκεται μέσα στον όρμο της Αλικαρνασσού (Μπόντρουμ) και κατείχε πριν η Ιταλία. Η μακρόστενη τουρκική βραχονησίδα ανήκε σύμφωνα με τον Δωδεκανήσιο ερευνητή κ. Κώστα Τσαλαχούρη στην οικογένεια Μαγκλή από την Κάλυμνο, της οικογένειας του συγγραφέα Γιάννη Μαγκλή. Αν η Καρά-Αντά δεν είχε παραχωρηθεί στην Τουρκία, τότε σήμερα δεν θα διαπραγματευόμασταν με δυσκολίες την υφαλοκρηπίδα του Καστελλόριζου μόνο, αλλά και την υφαλοκρηπίδα μιας νησίδας μέσα σε τουρκικό κόλπο.