Να μην καταργηθούν οι εφορίες στην Χερσόνησο και στο Αρκαλοχώρι ζήτησε ο Μ.Κεφαλογιαννης απο τον Υπ. Οικονομικών

Με τον Αναπλ. Υπουργό Οικονομικών Χρήστο Σταϊκούρα και τον Υφυπουργό Γιώργο Μαυραγάνη συναντήθηκε την Παρασκευή στα γραφεία του κόμματος ο Γενικός Γραμματέας της ΝΔ Μανώλης Κεφαλογιάννης σε συνέχεια επιστολής που τους είχε αποστείλει για την λειτουργία των Εφοριών στον Νομό Ηρακλείου.

Ο κ. Κεφαλογιάννης μεταξύ των άλλων έθεσε στους αρμόδιους Υπουργούς το θέματα της λειτουργίας των Ευφοριών στην Ανατολική Κρήτη και αφού τους ευχαρίστησε για την διαβεβαίωση που του έδωσαν για την συνέχιση της λειτουργίας των Οικονομικών Υπηρεσιών στις Μοιρές, την Σητεία και στην Ιεράπετρα τους ζήτησε να μεριμνήσουν ώστε να μην καταργηθούν οι εφορίες στην Χερσόνησο και στο Αρκαλοχώρι δεδομένου ότι οι περιοχές αυτές απέχουν αρκετά χιλιόμετρα από το Ηράκλειο και οι Δ.Ο.Υ είναι αναγκαίες και απαραίτητες, αφού εξυπηρετούν χιλιάδες φορολογούμενους όχι μόνο από το Δήμους αυτούς αλλά κι από άλλους Δήμους του Νομού.

Μάλιστα, όπως τόνισε ο κ.Κεφαλογιάννης ο Δήμος Χερσονήσου συγκεντρώνει το 11% του τουριστικού δυναμικού της χώρας -πλέον των 200.000 τουριστικών κλινών- και η αναστολή της λειτουργία της ΔΟΥ Λιμένος Χερσονήσου μόνο προβλήματα θα δημιουργήσει ενώ για την λειτουργία της Δ.Ο.Υ Αρκαλοχωρίου επεσήμανε ότι η κατάργησης της με δεδομένο ότι εξυπηρετεί χιλιάδες φορολογούμενους θα δυσχεράνει την εξυπηρέτηση των πολιτών, υποβάλλοντάς τους σε αφάνταστη ταλαιπωρία και οικονομική επιβάρυνση, προκειμένου να αναζητήσουν τρόπο μετάβασης στις Δ.Ο.Υ. Ηρακλείου. Ο κ. Κεφαλογιαννης δεν παρέλειψε να αναφέρει τέλος ότι το 2011 η Δ.Ο.Υ. Καστελλίου που λειτουργούσε στο συγκεκριμμένο Δήμο ενσωματώθηκε στη Δ.Ο.Υ. Αρκαλοχωρίου παρά τις προσπάθειες και παρεμβάσεις για την παραμονή της για την εξυπηρέτηση των πολιτών της επαρχίας Πεδιάδος .

Πηγή:neatv.gr

Ισπανία: Διαδηλωτές πολιορκούν το Κοινοβούλιο

Ζωντανή μετάδοση από το rtve.es και την ιστοσελίδα της εφημερίδας El Pais

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  22:09 | ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ:  πριν 13'

Τραυματίες και συλλήψεις κατά την απόπειρα περικύκλωσης του ισπανικού Κοινοβουλίου από διαδηλωτές.

19

emailεκτύπωση  

Χιλιάδες διαδηλωτές περικύκλωσαν την Τρίτη το ισπανικό Κοινοβούλιο, έως αργά το βράδυ, διαμαρτυρόμενοι για την σκληρή λιτότητα και των νέων μέτρων που προωθεί η κυβέρνηση Ραχόι.

Oι διαδηλώσεις μεταδίδονται στην ηλεκτρονική σελίδα http://www.rtve.es και την ιστοσελίδα της El Pais

Πάνω από 14 άτομα τραυματίστηκαν κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων, οι οποίες συνεχίζονταν και μετά τα μεσάνυχτα, με την αστυνομία, η οποία έκανε χρήση γκλομπ, δακρυγόνων και σφαιρών από καουτσούκ για να συγκρατήσει το πλήθος και προέβη σε δεκάδες συλλήψεις.

Ισχυρές δυνάμεις της αστυνομίας και ισπανικά ΜΑΤ έχουν κρατήσει το πλήθος σε απόσταση μερικών εκατοντάδων μέτρων από το Κοινοβούλιο, το οποίο και συνεδρίαζε.

Έχουν τοποθετηθητεί κλούβες και φράχτες για να εμποδίσουν τους διαδηλωτές.

Η ένταση ξεκίνησε όταν διαδηλωτές προσπάθησαν να διασπάσουν τον φράχτη της αστυνομίας.

Τουλάχιστον 14 άτομα τραυματίστηκαν κατά τη διάρκεια εφόδου των αστυνομικών κατά των διαδηλωτών. Τέσσερις από τους τραυματίες, ο ένας από αυτούς αστυνομικός, χρειάστηκε να μεταφερθούν σε νοσοκομείο, αναφέρει η El Pais.

Κατά διαστήματα οι αστυνομικοί πραγματοποιούν εφόδους κατά του πλήθους κάνοντας χρήση γκλομπ με τους διαδηλωτές να απαντούν σηκώνοντας απλώς τα χέρια τους.

Αργότερα έγινε και χρήση δακρυγόνων και πλαστικών σφαιρών, κάτι που επιβεβαίωσαν και άτομα που βρίσκονται μέσα στο Κοινοβούλιο.


Οργή κατά πάντων
Από νωρίτερα το απόγευμα της Τρίτης, έξω από το κτίριο είχαν συγκεντρωθεί πολλές χιλιάδες διαδηλωτές φωνάζοντας «Βγείτε έξω!», «Δεν μας αντιπροσωπεύουν» και «Απολύστε τους».

Ορισμένοι εκτόξευαν διάφορα αντικείμενα εναντίον των αστυνομικών.

«Χέρια ψηλά, αυτά είναι τα όπλα μας», απάντησε επίσης το πλήθος, σηκώνοντας τα χέρια, απέναντι στους αστυνομικούς που κράδαιναν τα γκλομπ τους για να αναγκάσουν τους διαδηλωτές να υποχωρήσουν.

Άλλοι διαδηλωτές πραγματοποιούν καθιστική διαμαρτυρία.

Η διαδήλωση είχε οργανωθεί από το κίνημα «Occupy Congress».

Όπως εξηγούσαν πολλοί, η μόλις δέκα μηνών κυβέρνηση (το Λαϊκό Κόμμα κέρδισε αρκετά εύκολα τον περασμένο Νοέμβριο) τους εξαπάτησε και για αυτό ζητούν νέα εκλογές.

Η Ισπανία εδώ και μήνες πιέζεται από τις αγορές: οι αποδόσεις των ομολόγων της έχουν ανέβει σημαντικά, το κόστος δανεισμού είναι πλέον σημαντικό. Η χώρα, παρά τις επίσημες διαψεύσεις της κυβέρνησης, φλερτάρει με την ένταξη στον πλήρη μηχανισμό διάσωσης και όχι απλά σε αυτό για τις τράπεζες.

http://www.tovima.gr/world/article/?aid=476480

Normalizing Italy

Paola Subacchi

Paola Subacchi is Research Director for International Economics, Chatham House, London.

LONDON – Italy’s political exceptionalism – its chronic inability to marshal coherent governments backed by stable parliamentary majorities – is weakening Europe and threatening the eurozone’s survival. More than electoral reform is needed: Italy requires comprehensive institutional renewal.

Illustration by Dean Rohrer

CommentsItaly’s particular characteristics put its political system and institutional framework at odds with other democracies, and expose the challenges that it faces in becoming a “normal” country. Indeed, these features have made it difficult to produce from a disparate coalition of political forces and interest groups a government that is greater than the sum of its parts.

CommentsFirst, complex structural reforms have been carried out mainly at the initiative of technocratic governments, such as Prime Minister Mario Monti’s current administration. The governments of Carlo Azeglio Ciampi in 1993 and Lamberto Dini in 1995 implemented significant labor-market and pension reforms, respectively. But elected governments, even those with a large parliamentary majority, such as the last cabinet, led by Silvio Berlusconi, have repeatedly failed to deliver major structural reforms.

CommentsSecond, Italian politics has long been dominated by “career” politicians who have transformed public service into a lucrative profession. Vested interests often prevail over the public good, and corruption abounds. According to the journalists Marco Travaglio and Peter Gomez, 70 of the 945 members of parliament who were elected in 2008 are under criminal investigation or face pending charges.

CommentsMoreover, Italy’s political elites are deeply entrenched, resulting in little turnover at the top. Many members of both houses of parliament have served several terms. If Berlusconi contests the next general election, as he has indicated he will, he will gain his sixth term as an MP since 1994.

CommentsIndeed, Italy has become a country for old men. Monti is 69; Berlusconi was 75 when he stepped down in November last year; and none of the possible candidates for Prime Minister is younger than 60. MPs under 40 account for only 7% of the Chamber of Deputies. And women comprise just one-fifth of parliament and 15% of the current cabinet.

CommentsThird, as citizens react to endemic corruption by rejecting traditional political parties, demagogues’ popularity grows. Both Berlusconi and Umberto Bossi, the former leader of the Northern League, began their political careers by pushing agendas that combined populism, corporatism, and euro-skepticism with anti-government sentiment. More recently, the former comedian Beppe Grillo led the populist, anti-corruption Five Star Movement to remarkable results in local elections, and promises a similar, if not better, performance in next year’s general election.

CommentsFourth, the conflicts of interest that plagued Berlusconi for nearly 20 years remain unresolved. Unlike other democracies, Italy does not have firewalls in place to prevent elected officials from pursuing their private interests. As a result, the door remains open to those who view public service as a path to personal gain.

CommentsFinally, while highly capable and respected men and women represent Italy in multilateral and other international organizations, with few exceptions, the country’s finest talents do not sit in parliament. Rather, Italy’s political elite is parochial and inward-looking, with little international exposure and experience. In today’s globalized world, this is not only peculiar; it also reduces the country’s global relevance.

CommentsItaly’s political exceptionalism results from the gradual decay of the country’s institutional framework. In the early 1990’s, after Italian magistrates’ nationwidemani pulite (“clean hands”) campaign exposed systemic clientelism, corruption, and mismanagement of public finances among the country’s established political parties, Berlusconi’s political agenda blocked attempts to spearhead institutional renewal. As a result, public debt rose from 60% of GDP in 1981 to 120% in 1995, and remains well above 100%.

CommentsMeanwhile, income inequality has worsened, while Italian firms have become less competitive in global export markets. Italy has the sixth-largest gap between rich and poor among the 34 OECD countries. And, in the last two decades, Italy’s GDP has grown at an anemic 1% annual rate.

CommentsThe process of renewal that began 20 years ago must be revived in order to pull Italy back from the brink of economic collapse. But disrupting the status quo might entail considerable political instability. At a time when reducing uncertainty and strengthening market confidence are high priorities across Europe, this may not be a palatable option. Thus, the threat of instability could perpetuate Italy’s inertia.

CommentsMonti’s technocratic government has shown that Italy can behave like a normal country. Italy’s European partners must encourage, rather than block, the country’s efforts to break with its past. To the extent that resolving the eurozone crisis requires a credible commitment to fiscal sustainability, Europe needs Italy to be an institutionally sound and trustworthy partner.

http://www.project-syndicate.org/commentary/normalizing-italy-by-paulo-subacchi