Το ευρώ θυσία στην Ακροδεξιά από τη Μέρκελ

Το «τελεσίγραφο» των Χριστιανοκοινωνιστών της Βαυαρίας και των Ελεύθερων Δημοκρατών

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  05:45

Η ΑΝγκελα Μέρκελ στη διάρκεια της ψηφοφορίας στο γερμανικό κοινοβούλιο για τη βοήθεια στις ισπανικές τράπεζες. Η καγκελάριος θα έδειχνε ίσως πιο διαλλακτική προς τις χώρες του Νότου αν την άφηναν οι κυβερνητικοί εταίροι της.

 

 

Μόνο μια καταστροφή μάς σώζει. Μια συντέλεια του κόσμου, σαν αυτή που προβλέπει το ημερολόγιο των Μάγια για τις 21 Δεκεμβρίου του 2012. Μόνο εν όψει μιας τόσο υπαρξιακής απειλής, λέει ο γερμανός δημοσιολόγος Βόλφγκανγκ Μουνχάου, θα μπορούσε ίσως η Ανγκελα Μέρκελ να «βάλει μυαλό» και να πάρει εγκαίρως τα κατάλληλα μέτρα για τη σωτηρία του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος. Διαφορετικά θα πρέπει σύντομα να πούμε το τελευταίο «αντίο» στο ευρώ και στην (ενωμένη) Ευρώπη. Ωστόσο η καγκελάριος δεν επηρεάζεται από τέτοιες προφητείες και οράματα. Η σωτηρία του ευρώ ήταν και παραμένει γι’ αυτήν ένα ορθολογικό εγχείρημα που συντελείται με μικρά, μεθοδικά βήματα. Και αυτό προμηνύει ένα άλλο τέλος εποχής: τη βαθμιαία αποδόμηση της ευρωζώνης κατά την τακτική του σαλαμιού. Ή, όπως έγραψε η εφημερίδα «Suddeutsche Zeitung»: «Το τέλος του ευρώ σερβιρισμένο σε φέτες».

Το ευρώ αποτελεί για την κυρία Μέρκελ θαυματουργό - και γι' αυτό απολύτως προστατεύσιμο - αγαθό. Χάρη σε αυτό η Γερμανία κατάφερε τα 10 τελευταία χρόνια να μετεξελιχθεί στη μοναδική οικονομική και πολιτική υπερδύναμη στην Ευρωπαϊκή Ενωση. «Αν αποτύχει το ευρώ, θα αποτύχει η Ευρώπη» συνηθίζει να λέει - εννοώντας φυσικά με αυτό την αποτυχία του «γερμανικού» ευρώ και της «γερμανικής» Ευρώπης.

Γι' αυτό και η πρόσφατη κοινή δήλωσή της με τον Φρανσουά Ολάντ, ότι η Γερμανία και η Γαλλία «θα κάνουν το παν για να σώσουν το ευρώ», θα πρέπει να ληφθεί ως κυριολεξία τοις μετρητοίς. Η καγκελάριος δηλώνει αποφασισμένη να υπερασπιστεί μέχρις εσχάτων την πολυθρύλητη «κότα με τα χρυσά αβγά», το μέσο που έφερε μοναδική δύναμη, πλούτο και αίγλη στην ίδια και στη χώρα της.

Κάθε άλλη εναλλακτική λύση, όπως η επιστροφή στο μάρκο ή η έκδοση ενός ασύμφορα υπερτιμημένου «βορειοευρώ» των πλούσιων χωρών του ευρωπαϊκού Βορρά, είναι λοιπόν γι' αυτήν εκ του πονηρού. Κι έτσι το βλέπουν και όλοι οι βασικοί πολιτικοί και οικονομικοί παράγοντες στη Γερμανία. Εξαιρέσεις, όπως εκείνη του (γνωστού για την «ξενοφαγία» του) πρώην μέλους του προεδρείου της Bundesbank Τίλο Σαρατσίν, επιβεβαιώνουν τον κανόνα.

Ωστόσο, ως γνωστόν, ο δρόμος προς την Κόλαση είναι στρωμένος με τις καλύτερες προθέσεις. Και προς τα εκεί οδηγεί και η πολιτική της καγκελαρίου. Σε αυτό συμφωνούν όχι μόνο οι περισσότεροι ειδικοί αλλά και σύσσωμες οι χώρες του ευρωπαϊκού Νότου. Και αυτές εξεγείρονται τελευταία ανοιχτά κατά της καγκελαρίου. «Ο Μόντι σφυρηλατεί συμμαχία κατά της Μέρκελ» έγραφαν τις προάλλες οι «FT Deutschland» αναφερόμενες στις πρόσφατες επαφές του ιταλού πρωθυπουργού με τον ισπανό ομόλογό του Μαριάνο Ραχόι και τον γάλλο πρόεδρο Ολάντ.

Το μήλον της Εριδος; Ο κ. Μόντι - με τον οποίο φαίνεται να συμφωνεί εν πολλοίς και ο πρόεδρος της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι - θέλει να εξοπλισθεί ο Μόνιμος Μηχανισμός Στήριξης (ESM) με τραπεζική άδεια, έτσι ώστε να μπορεί να αγοράζει με αυτήν κρατικά ομόλογα των προβληματικών κρατών στη διεθνή αγορά. Αυτά, κατατεθειμένα κατόπιν ως εγγυήσεις στην ΕΚΤ, θα χρησιμοποιούνται στη συνέχεια για την άντληση νέων χαμηλότοκων δανείων προς όφελος των ίδιων υπερχρεωμένων κρατών. Ως τράπεζα, ο ESM θα απελευθερώσει έτσι αυτά τα κράτη από τον ζυγό των ιδιωτικών δανειστών.

Η γερμανική κυβέρνηση αντιτίθεται σε αυτή την πρακτική, που θα ανακούφιζε άμεσα την Ιταλία και την Ισπανία, επικαλούμενη τον κίνδυνο «αμοιβαιοποίησης» των χρεών - με πρώτο χαμένο από αυτό την ίδια. Το μόνο στο οποίο συναινεί είναι η επιστροφή της ΕΚΤ στην αγορά κρατικών ομολόγων - αλλά κι αυτό μόνο εποχικά και για περιορισμένο όγκο χρεών.

Αν είχε κοινοβουλευτική αυτοδυναμία το κόμμα της, οι Χριστιανοδημοκράτες, η κυρία Μέρκελ, που φημίζεται για τον πραγματισμό της, θα έδειχνε ίσως πιο διαλλακτική έναντι των εταίρων του Νότου. Ωστόσο οι κυβερνητικοί της σύμμαχοι, οι Χριστιανοκοινωνιστές της Βαυαρίας και οι Ελεύθεροι Δημοκράτες, δεν την αφήνουν. Και οι δυο τους απειλούν εμμέσως με διάλυση του συνασπισμού σε περίπτωση που η καγκελάριος αποδεχθεί το αίτημα του κ. Μόντι.

Αντιρρήσεις στο ίδιο αίτημα εκφράζουν όμως και άλλοι εσωτερικοί παράγοντες. Με πρώτους τους αντιπολιτευόμενους Σοσιαλδημοκράτες, οι οποίοι, εν όψει των εκλογών τον Σεπτέμβριο του 2013, θέλουν να εμφανίζονται ως οι συνεπέστεροι υπερασπιστές των γερμανών φορολογουμένων. Σε αυτούς πρέπει να προστεθεί και το Συνταγματικό Δικαστήριο της Καρλσρούης, που πρόκειται να αποφανθεί στα μέσα Σεπτεμβρίου για το θέμα. Η ετυμηγορία του αναμένεται να βάλει φραγμούς σε κάθε διεύρυνση της «κοινοτικοποίησης» (άλλοι τη λένε «αμοιβαιοποίηση») των χρεών.

Στη βάση των ανωτέρω λοιπόν, η κυρία Μέρκελ αλλάζει ξαφνικά αντιπάλους στον καβγά για το ευρώ. Στη θέση των κυβερνητικών εταίρων της και των Σοσιαλδημοκρατών μπαίνει τώρα, όπως λέει η οικονομολόγος Καταρίνα Σούλερ, το μέτωπο των χωρών του Νότου. Η διένεξη γενικεύεται - με την Ελλάδα, που παλαιότερα έστω και παθητικά πρωταγωνιστούσε, να παίζει πλέον τρίτο ρόλο. Οι εναλλακτικές προτάσεςι γίνονται πιο ξεκάθαρες, χωρίς ωστόσο να προσφέρουν πρακτικές λύσεις για την ευρωζώνη.

Ο καβγάς θα συνεχιστεί προφανώς ως τις γερμανικές εκλογές του Σεπτεμβρίου 2013. Το αν θα έχει επέλθει ως τότε η συντέλεια του κόσμου, όπως λένε οι Μάγια, είναι μάλλον απίθανο. Απίθανη πρέπει να θεωρείται και η εκδίωξη της Ελλάδας από την ευρωζώνη. Πιο πιθανός, αντίθετα, φαίνεται, σύμφωνα με τα σημερινά χαοτικά δεδομένα, ο «ξαφνικός», ήτοι ανεξέλεγκτος, «θάνατος» του ευρώ.

Η αχίλλειος πτέρνα της «Frau Nein» 
Ο αντικαγκελάριος Φίλιπ Ρέσλερ αποτελεί «βαρίδι» για το κόμμα του και την κυβέρνηση

Επαγγελματικά είναι γιατρός, αναισθησιολόγος. Πολιτικά όμως ο αντικαγκελάριος της Γερμανίας Φίλιπ Ρέσλερ φέρει τον επίτιμο τίτλο του «φαρμακοποιού». Και αυτό όχι άδικα. Τα προνόμια που παρέχει στη φαρμακοβιομηχανία ως υπουργός Οικονομίας δικαιολογούν κάθε επιβράβευσή του. Τελευταίο παράδειγμα: η γενναία αύξηση τιμών στα φάρμακα που ενέκρινε τελευταία ο ίδιος, ως υπουργός Οικονομίας. «Μοναδικό σκάνδαλο σε μια αγορά φαρμάκων που είναι η ακριβότερη στην Ευρώπη» έγραψε εφημερίδα.

Ο 39χρονος πολιτικός δεν αρκείται βέβαια σε αυτόν τον τίτλο. Παράλληλα είναι «συμβολαιογράφος», «ξενοδόχος» κ.λπ., εκπρόσωπος δηλαδή όλων εκείνων των περιθωριακών αλλά αδρά αμειβόμενων συντεχνιών που βρίσκονται υπό την υψηλή προστασία των Ελεύθερων Δημοκρατών - του κόμματος του οποίου προΐσταται ο ίδιος.

Μόνο που τέτοιες διακρίσεις δεν τον κάνουν δημοφιλή στο πλατύ κοινό. Στη λίστα δημοτικότητας των γερμανών πολιτικών ο κ. Ρέσλερ βρίσκεται μονίμως στην τελευταία θέση. Και αυτό αντανακλάται και στο κόμμα του, που υπό την προεδρία του πιάνει συνεχώς «πάτο» στις δημοσκοπήσεις, μένοντας κατά κανόνα κάτω από το εκλογικό όριο του 5% και κινδυνεύοντας έτσι να βρεθεί εκτός Βουλής μετά τις εκλογές του 2013.

«Το κόμμα και ο αρχηγός του βρίσκονται σε υπαρξιακή κρίση» διαπιστώνει ο πρώην υπουργός Εσωτερικών Γκέρχαρτ Μπάουμ, υπαινισσόμενος ιδιαίτερα τις «γκάφες» του στο θέμα της Ελλάδας. «Χρειαζόμαστε αμέσως νέο ηγέτη» προσθέτει απροσχημάτιστα ο πρόεδρος των Φιλελεύθερων στο κρατίδιο Σλέσβικ-Χολστάιν Βόλφγκανγκ Κουμπίκι. Για την περίπτωση πάντως που ο κ. Ρέσλερ θα παραμείνει επικεφαλής του κόμματος ως τις εκλογές, ο κ. Κουμπίκι θέλει να τον αποκλείσει από τον προεκλογικό αγώνα. «Οσο το λιγότερο τον βλέπουν οι ψηφοφόροι, τόσο το καλύτερο για το κόμμα» λέει.

Ο κ. Ρέσλερ δεν αποτελεί όμως «βαρίδι» μόνο για τους δικούς του, αλλά και για την κυβέρνηση συνασπισμού του κόμματός του με τους Χριστιανοδημοκράτες. Τυχόν εκλογική αποτυχία τους θα βάλει κατά πάσα πιθανότητα τέρμα και στην εξουσία των Χριστιανοδημοκρατών - παρά το γεγονός ότι οι τελευταίοι σπάνε τα ρεκόρ στις δημοσκοπήσεις (τελευταία: 36%).

Δεν είναι παράξενο λοιπόν ότι ο Ρέσλερ θεωρείται η μεγαλύτερη απειλή για την επανεκλογή της Ανγκελα Μέρκελ στην καγκελαρία. «Οι Ελεύθεροι Δημοκράτες είναι η αχίλλειος πτέρνα του συνασπισμού» έλεγε αναλυτής. «Και ο Ρέσλερ, ο ραγισμένος της τένοντας». Και αυτό, πρόσθεσε, τείνει να καταστήσει ανάπηρο ολόκληρο τον προεκλογικό μηχανισμό του αστικού στρατοπέδου. 

 

http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=469773

 

 

Stern: Οργιάζει η φοροδιαφυγή στα υπερχρεωμένα κράτη

Τρία διδάγματα από την κρίση και μία πρόταση από το γερμανικό περιοδικό

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  πριν 2'

Θαλαμηγοί έξω από το λιμάνι της Ύδρας. Πόσους φόρους πληρώνουν άραγε οι ιδιοκτήτες τους; -φωτ.αρχείου

emailεκτύπωση 

 

Χωρίς φορολόγηση των πλουσίων, ούτε η εξυγίανση των υπερχρεωμένων οικονομιών είναι εφικτή ούτε το ευρώ σώζεται, αναφέρει το γερμανικό περιοδικό Stern σε άρθρο του με τίτλο «Οργιάζει η φοροδιαφυγή στα υπερχρεωμένα κράτη».

«Στα υπερχρεωμένα κράτη της Ευρωζώνης οι πλούσιοι είναι πολλοί. Για παράδειγμα στην Ελλάδα η ιδιωτική περιουσία είναι δυόμισι φορές μεγαλύτερη από το δημόσιο χρέος και ανήκει σε μια μικρή μειοψηφία. Παλιότερα, τις δεκαετίες του' 50 και του' 60, συνηθιζόταν οι λίγοι «εκλεκτοί» να συνεισφέρουν στη χρηματοδότηση των κρατών τους μέσω της υψηλής φορολόγησής τους. Αλλά τα τελευταία χρόνια η φορολόγηση των πλουσίων έχει μειωθεί παντού δραστικά, υπάρχουν 'παραθυράκια' αποφυγής φόρων ή καθόλου φόροι», αναφέρει το περιοδικό.

Το Stern αναγνωρίζει ότι πρώτη η Γερμανία μείωσε δραστικά τη φορολόγηση των πλουσίων. «Από το 1998 οι φορολογικές ελαφρύνσεις στη Γερμανία ανέρχονται ετησίως στο ποσό των 51 δισ. ευρώ. Η έλλειψη της εισφοράς των πλουσίων σε όλες τις χώρες της Ευρωζώνης δημιούργησε τεράστια κενά στους δημόσιους προϋπολογισμούς, που για να κλείσουν οι υπουργοί οικονομικών καταφεύγουν σε δύο λύσεις: Συνάπτουν δάνεια και επιβαρύνουν τα εργαζόμενα μεσαία στρώματα», αναφέρεται χαρακτηριστικά.

Εν τω μεταξύ, η μεσαία τάξη είναι αναγκασμένη να επωμίζεται μόνη της τη χρηματοδότηση του κράτους, αποτελώντας έτσι το «υποζύγιο της Ευρώπης».

Το αποτέλεσμα της φορολογικής ελάφρυνσης των εχόντων είναι να γίνονται οι πλούσιοι πλουσιότεροι και τα κράτη φτωχότερα. Κι έτσι τώρα, ενώ υπάρχουν τόσοι πλούσιοι Ιταλοί, ο Μάριο Μόντι τρέχει να καταφύγει στον μηχανισμό διάσωσης, ενώ οι συγκριτικά φτωχότεροι Γερμανοί πρέπει να σώσουν τους πλούσιους Ιταλούς. Ο βιούμενος παραλογισμός στην Ευρωζώνη είναι ότι οι μικροί πρέπει να πληρώνουν για τους μεγάλους.

«Ετσι, στην Ελλάδα η εφορία δεν αγγίζει τους πλούσιους εφοπλιστές, όπως ορίζει ένας έξτρα ειδικός νόμος. Για την περιουσία τους πρέπει να εγγυώνται όχι μόνον οι Γερμανοί, αλλά και οι φορολογούμενοι της Σλοβακίας, των οποίων το κατά κεφαλήν εισόδημα είναι μόλις το 1/5 αυτού των Ελλήνων», υπογραμμίζει το γερμανικό περιοδικό.

Γράφει επίσης το Stern:

«Εδώ και δυόμισι χρόνια παλεύουν οι χώρες της Ευρωζώνης να σώσουν το νόμισμά τους. Τα χρόνια της διάσωσης είναι διδακτικά. Πρώτο δίδαγμα: Σχεδόν όλα τα ευρωπαϊκά κράτη ευθύνονται για σπατάλες. Γι' αυτό η πρώτη υποχρέωση των Ευρωπαίων είναι να κάνουν οικονομία. Μέχρι τώρα οι κυβερνήσεις επέβαλαν προγράμματα λιτότητας, αλλά τα κράτη βυθίζονται ακόμα βαθύτερα στο χρέος.Ξέχασαν βέβαια ότι εκτός από τις μεγάλες δαπάνες αιτία της κρίσης είναι και τα χαμηλά έσοδα. Δεύτερο δίδαγμα λοιπόν: Τα ευρωπαϊκά κράτη πρέπει να εισπράξουν περισσότερα χρήματα, και μάλιστα από αυτούς οι οποίοι μέχρι τώρα απολάμβαναν το πρόγραμμα φορολογικής προστασίας. Χωρίς τον πλούτο των οικονομικών ελίτ δεν μπορεί να σωθεί το ευρώ».

Τα προβληματικά κράτη της ευρωζώνης, Ελλάδα, Ισπανία, Ιταλία και Πορτογαλία, δεν έχουν ως κοινά σημεία μόνο την άμετρη σπατάλη, αλλά και τις μεγάλες φορολογικές ελαφρύνσεις για τους πλούσιους. Αυτή η διαπίστωση αντιβαίνει στις θεμελιώδεις αρχές της τρέχουσας δυτικής χρηματοοικονομικής πολιτικής, η οποία στηρίχτηκε στην πεποίθηση ότι όσο λιγότερο εμποδίζονται οι πλούσιοι από την καταβολή φόρων τόσο περισσότερο θα συμβάλουν στην οικονομική ανάπτυξη, άρα τόσο το καλύτερο για την εθνική οικονομία. «Η θεωρία αυτή όμως διαψεύδεται από την πράξη, δεδομένου ότι εκείνα ακριβώς τα κράτη που την εφάρμοσαν είναι στα πρόθυρα της χρεοκοπίας ή προ πολλού ήδη χρεοκοπημένα», τονίζει το Stern.

Και προχωρά στο «τρίτο δίδαγμα» από την μέχρι τώρα αντιμετώπιση της κρίσης:

«Υψηλοί φόροι για τους πλούσιους δεν βλάπτουν την οικονομία. Γι' αυτό άλλωστε όλο και περισσότεροι οικονομολόγοι επισημαίνουν ότι οι πλούσιοι πρέπει να κληθούν να πληρώσουν. Για παράδειγμα, το Ινστιτούτο Οικονομικών Ερευνών ζητά την καθιέρωση μιας εισφοράς όλων των πλουσίων στην Ευρώπη. Αλλά και οι πολιτικοί έχουν αρχίσει σιγά - σιγά να αλλάζουν ρότα. Σε όλες τις χώρες που διέρχονται κρίση προγραμματίζονται ήπιες αυξήσεις της φορολόγησης των πλουσίων ή έχουν ήδη αποφασιστεί».

Το περιοδικό όμως αναγνωρίζει ότι οι ευρωπαϊκές οικονομικές ελίτ δεν θα καταθέσουν αμαχητί τα όπλα διαφύλαξης της περιουσίας τους. «Τα τελευταία χρόνια έχει αναπτυχθεί ολόκληρη βιομηχανία φοροδιαφυγής, με αποτέλεσμα οι πλούσιοι να μεταφέρουν τα χρήματά τους ή τις έδρες των επιχειρήσεών τους σε φορολογικούς παραδείσους. Η οργάνωση Tax Justice Network δημοσίευσε στα τέλη Ιουλίου μια έκθεση - σοκ για τον όγκο των χρημάτων ιδιωτών που υπάρχουν αφορολόγητα σε όλο τον κόσμο: Πρόκειται για 21 τρις. δολάρια...

Οι αδίστακτές μέθοδοι της φοροδιαφυγής αποτελούν σε πολλές δυτικές χώρες κεντρικό ζήτημα της πολιτικής. Για να παταχθεί όμως αποτελεσματικά η φοροδιαφυγή απαιτείται να υπάρχει σε κάθε κράτος μια καλά οργανωμένη φορολογική διοίκηση. Ποιος θα εισπράξει π. χ. τους φόρους για τις βίλες και τα παλάτια στο Αιγαίο; Η Ελλάδα δεν φρόντισε κατά το παρελθόν να φτιάξει μια λειτουργική διοίκηση. Επιπλέον, οι ελληνικές κυβερνήσεις συνεχίζουν την παράδοση της φορολογικής αμνηστίας. Αν μπορεί κανείς να εμπιστευθεί για κάτι τους έλληνες πολιτικούς είναι η επόμενη αμνήστευση των πλουσίων».

Στην ευρωζώνη οι πλούσιοι και η προκλητική φορολογική συμπεριφορά τους δεν είναι πολύ ψηλά στην πολιτική ατζέντα, εκτιμά το Stern. Το υπ' αριθμόν ένα ζήτημα, διαπιστώνει, παραμένει η λιτότητα, από την οποία πλήττονται κυρίως οι αποδέκτες των κοινωνικών αναδιανομών.

«Στη Γερμανία η κοινωνία κατέληξε στην εξής συμφωνία, όσον αφορά το επίδομα αλληλοβοήθειας (Hartz IV) : Όποιος δεν εργάζεται δεν θα παίρνει περισσότερα από όποιον εργάζεται. Τώρα πρέπει να υπάρξει και ανάλογη συμφωνία για τους πλούσιους: Όταν προστεθούν όλες οι πηγές εισοδήματος, ο εκατομμυριούχος, παρ' όλα τα φορολογικά κόλπα, δεν θα πρέπει στο τέλος να πληρώνει λιγότερα από έναν εξειδικευμένο εργάτη».

Αυτή είναι η πρόταση του περιοδικού!

 

http://www.tovima.gr/finance/article/?aid=469432

Σε τροχιά εξυγίανσης η ΕΑΒ

Εμφανίζει λειτουργικά κέρδη και ρίχνει το βάρος στα συμβόλαια ξένων πελατών

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  01/08/2012 06:43

3

emailεκτύπωση 

 
Αλλη μία ζημιογόνο κρατική βιομηχανία δίνει μάχη για την εξυγίανσή της σε μια προσπάθεια να σταματήσει να απορροφά κονδύλια από τα κρατικά ταμεία και κυρίως να εξασφαλίσει δουλειά στο προσωπικό της.

Ο λόγος για την Ελληνική Αεροπορική Βιομηχανία (ΕΑΒ) που από την ίδρυσή της διατηρούσε υπεράριθμο προσωπικό, στηριζόταν σε συμβόλαια της ελληνικής πολεμικής αεροπορίας και συσσώρευε ζημίες αν και ομολογουμένως το προϊόν της ήταν από τα πιο αξιόπιστα στον αεροπορικό κλάδο διεθνώς.

Τα πρώτα σημάδια ανάκαμψης φάνηκαν το 2010 όταν τα κέρδη προ φόρων, τόκων και αποσβέσεων «γύρισαν» σε θετικό πρόσημο, ενώ ο ισολογισμός του 2011 παγιώνει την ανάκαμψη αυτή, καθώς τα ebitda διαμορφώθηκαν στα 16,6 εκατ. ευρώ.

Επίσης και τα λειτουργικά κέρδη ανήλθαν στα 9,7 εκατ. ευρώ έναντι ζημιών 4 εκατ. ευρώ το 2010, αλλά μόνο οι τόκοι που πλήρωσε η εταιρεία (10,7 εκατ. ευρώ) έφταναν για να καταγράψει καθαρές ζημίες που στο συνολό τους διαμορφώθηκαν στα 27,5 εκατ. ευρώ, αν και μειωμένες σε σχέση με τα 36,8 εκατ. ευρώ το 2010. Ο κύκλος εργασιών ενισχύθηκε από 150 εκατ. ευρώ σε 162,4 εκατ. ευρώ.

Βεβαίως, η εξυγίανση έχει πολύ δρόμο ακόμη αφού η αρνητική θέση της ΕΑΒ διαμορφώνεται στα 276,7 εκατ. ευρώ και θα χρειστεί τουλάχιστον άλλη μια πενταετία ανοδικής πορείας για να σβηστούν οι ζημιές.

«Η ΕΑΒ με σχεδόν σταθερό όγκο πωλήσεων έχει καταφέρει και εμφανίζει θετικά ebitda. Aυτό δείχνει τη δυναμική της. Το 2011 ήταν η τελευταία χρονιά που συνάψαμε δανεισμό. Το 2012 θα βγει με κεφάλαια κίνησης που θα προκύψουν από τις δικές μας λειτουργικές ροές αν και είναι πολύ δύσκολο να διαχειριστούμε τους προμηθευτές μας που ζητούν μετρητά, λόγω του ρίσκου της χώρας», αναφέρουν από τη διοίκηση της εταιρείας.

Σημειώνεται ότι μέχρι και το 2011 το «άνοιγμα» του ισολογισμού κάθε χρήσης καλυπτόταν με δανεισμό για αυτό και οι δανειακές υποχρέωσεις της ΕΑΒ στο τέλος του 2011 έφταναν τα 474 εκατ. ευρώ (354 εκατ. ευρώ μακροπρόθεσμα δάνεια και 120 βραχυπρόθεσμα δάνεια). Οι υποχρεώσεις αυτές είναι εγγυημένες από το κράτος που ελέγχει το 100% της ΕΑΒ και κεφαλαιοποιούνται στη λήξη τους επιβαρύνοντας τον κρατικό προϋπολογισμό.

Τα τελευταία δύο χρόνια συνταξιοδοτήθηκαν περίπου 850 εργαζόμενοι για αυτό και το προσωπικό περιορίστηκε από 2.450 άτομα το 2009 σε 1.600 στο τέλος του 2011. Παράλληλα, οι απολαβές του προσωπικού στο πλαίσιο του μνημονίου περιορίστηκαν κατά 36%. Αυτοί οι δύο παράγοντες μείωσαν σημαντικά τα κόστη της εταιρείας και βελτίωσαν τα περιθώρια κέρδους.

Η εταιρεία τα τελευταία χρόνια έχει εξελιχθεί σε στρατηγικό συνεργάτη της Lockheed Martin (κατασκευάζει τμήματα της ατράκτου για F 16 αι C 130) και έχει εξασφαλίσει συμφωνίες 152 εκατ. δολαρίων από την αμερικανική εταιρεία.

Γενικότερα, το ανεκτέλεστο υπόλοιπο της ΕΑΒ ανέρχεται στα 855 εκατ. ευρώ, εκ των οποίων τα 500 εκατ. ευρώ (ποσοστό 58%) αφορούν την αγορά του εξωτερικού. Ο προϋπολογισμός για το 2012 προβλέπει κύκλο εργασιών το φιλόδοξο ποσό των 203 εκατ. ευρώ.

 

http://www.tovima.gr/finance/article/?aid=469206