Σάββατο 1 Ιανουαρίου 2011

Παιχνίδια εξουσίας στο Μαξίμου

Μοντέλο Λευκού Οίκου υιοθετείται από το νέο έτος στο γραφείο του Πρωθυπουργού με επιτελάρχη, επτά τομείς ευθύνης, αλλά και ανταγωνισμούς μεταξύ των συνεργατών του κ. Παπανδρέου

ΒΑΣΙΛΗΣ ΧΙΩΤΗΣ
| Παρασκευή 31 Δεκεμβρίου 2010

Από την πρώτη ημέρα που ο κ. Γ. Παπανδρέου εγκαταστάθηκε στο Μέγαρο Μαξίμου εξέφρασε την επιθυμία να οργανώσει το γραφείο του κατά τα πρότυπα του Λευκού Οίκου.

Η προετοιμασία του νέου μοντέλου του πρωθυπουργικού γραφείου μπορεί να καθυστέρησε κάπως, αλλά από τη νέα χρονιά είναι έτοιμο να τεθεί σε εφαρμογή αναδιατάσσοντας και τους συσχετισμούς εξουσίας μεταξύ των συνεργατών του.

Τυπικά το νέο μοντέλο διοίκησης του Μεγάρου Μαξίμου δείχνει λειτουργικό και ευέλικτο. Στην πραγματικότητα είναι ένα μοντέλο στο οποίο εμπλέκονται πολύ περισσότερα πρόσωπα που είναι δύσκολο να κατορθώσουν να συμβιώσουν αρμονικά και να μάθουν να λειτουργούν με ομαδικό πνεύμα.

Γιατί, όπως παρατηρούν έμπειροι υπουργοί και παλαιά στελέχη του ΠαΣοΚ, το νέο οργανόγραμμα πυροδοτεί αντιπαραθέσεις και ανταγωνισμούς στην αυλή του Μεγάρου Μαξίμου και παιχνίδια εξουσίας με απρόβλεπτες ακόμη συνέπειες.

Ηδη έχουν αρχίσει να εκφράζονται τα πρώτα παράπονα και οι πρώτες επιφυλάξεις για τα πρόσωπα που θα τεθούν επικεφαλής των επτά τομέων, ενώ εκφράζονται αμφιβολίες αν το νέο σχήμα διοίκησης θα μπορέσει να συνεργαστεί αρμονικά με το επικοινωνιακό επιτελείο που έχει συγκροτήσει στο υπουργείο Εσωτερικών ο κ. Ι. Ραγκούσης ή με το μοντέλο διοίκησης που «τρέχει» παράλληλα ο υπουργός Επικρατείας κ. Χ. Παμπούκης από τα γραφεία του υπουργείου Εξωτερικών.

Κεντρικό ρόλο στη λειτουργία της κυβέρνησης, με υπερεξουσίες στον συντονισμό των υπουργών αλλά και της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠαΣοΚ, αναλαμβάνει η κυρίαΡεγγίνα Βάρτζελη, η οποία χρίζεται γενική γραμματέας του πρωθυπουργικού γραφείου.

Θεωρείται το πρόσωπο που μπορεί να λειάνει ευκολότερα από οποιονδήποτε άλλον τις αντιθέσεις και τις τριβές που προκαλούνται από τα πολλά κέντρα εξουσίας που έχει δημιουργήσει γύρω του ο Πρωθυπουργός αλλά και από τα πρόσωπα που τον περιβάλλουν χωρίς να συμπίπτουν πάντοτε οι απόψεις τους. Για παράδειγμα, ο επικεφαλής του Τομέα Σχεδιασμού Πολιτικής κ. Κ. Θέος δεν εκφράζει πάντοτε τις ίδιες απόψεις με τον κ. Ν. Αθανασάκη, διευθυντή του γραφείου του προέδρου του ΠαΣοΚ που ουσιαστικά ασκεί καθήκοντα διευθυντή του Πολιτικού Γραφείου του Πρωθυπουργού.

Αντιστοίχως, διευθυντής του Οικονομικού Γραφείου του Πρωθυπουργού παραμένει ο κ.Ηρακλής Πολεμαρχάκης, ο οποίος όμως συχνά διαφοροποιείται από χειρισμούς του υπουργού Οικονομικών κ. Γ. Παπακωνσταντίνου και δεν φαίνεται να συμφωνεί πάντα με τις απόψεις του πρώην αντιπροέδρου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και συμβούλου πλέον του Πρωθυπουργού κ. Λουκά Παπαδήμου .

Το βασικότερο πρόβλημα του νέου οργανογράμματος του Μεγάρου Μαξίμου είναι ότι δεν φαίνεται να επιλύονται τα ζητήματα συναρμοδιοτήτων και επικαλύψεων μεταξύ των στελεχών του που είχαν παρατηρηθεί στο παρελθόν εκπέμποντας μια εικόνα σύγχυσης και έλλειψης συντονισμού.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η επικοινωνιακή πολιτική, για την οποία σημαίνοντα λόγο έχουν πλέον τρία διαφορετικά κέντρα στο γραφείο του Πρωθυπουργού. Τυπικώς η επικοινωνιακή πολιτική χαράσσεται πλέον από το επιτελείο του υπουργού Εσωτερικών κ. Ι. Ραγκούση, στο οποίο συμμετέχουν η κυρία Ρεγγίνα Βάρτζελη και υπουργοί με γνώση του αντικειμένου όπως οι κκ. Π. Γερουλάνος , Δ. Δρούτσας και Γ. Παπακωνσταντίνου. Επικοινωνιακές συμβουλές όμως εξακολουθεί να δίνει στον Πρωθυπουργό και ο υπουργός Επικρατείας κ. Χ. Παμπούκης, ο διευθυντής του πρωθυπουργικού γραφείου κ. Ν. Αθανασάκης αλλά και ο επικεφαλής για τον σχεδιασμό κ. Κ. Θέος, ο οποίος επιμελείται και τις δημόσιες δηλώσεις του Πρωθυπουργού, μαζί με τον κ. Ν. Ζιώγα και τους «λογογράφους» του κ. Γ. Παπανδρέου που στεγάζονται στο Μέγαρο Σταθάτου. Ταυτόχρονα την υλοποίηση της επικοινωνιακής στρατηγικής έχουν ο κυβερνητικός εκπρόσωπος κ. Γ. Πεταλωτής και ο υπεύθυνος του Γραφείου Τύπου κ. Γ. Ελενόπουλος, οι οποίοι όμως δεν συμμετέχουν σε όλες τις κρίσιμες συσκέψεις όπου λαμβάνονται οι αποφάσεις, με αποτέλεσμα να εμφανίζονται ορισμένες φορές πλημμελώς ενημερωμένοι. Αντίστοιχα προβλήματα παρατηρούνται και με την οργάνωση του νομοθετικού έργου της κυβέρνησης καθώς τη νομοτεχνική επεξεργασία των διατάξεων που κατατίθενται στη Βουλή έχουν από κοινού ο κ. Χ. Παμπούκης με τον γενικό γραμματέα του Υπουργικού Συμβουλίου κ. Σ. Λύτρα, την κυρία Ρεγγίνα Βάρτζελη, ενώ συχνά ζητείται η συνδρομή των κκ. Ευ. Βενιζέλου και Α. Λοβέρδου, καθώς και των εμπειρογνωμόνων του υπουργείου Εσωτερικών.

Ο κύκλος των δυσαρεστημένων υπουργών

Κορυφαία κυβερνητικά στελέχη αλλά και συνεργάτες του Πρωθυπουργού που έχουν γνώση του νέου οργανογράμματος του Μεγάρου Μαξίμου αναγνωρίζουν από τη μία ότι το νέο μοντέλο είναι εντυπωσιακό και δημιουργεί προσδοκίες καλύτερης απόδοσης, αλλά από την άλλη εκφράζουν την ανησυχία τους ότι είναι πιθανό να προκαλέσει τρομακτικές εντάσεις στο εσωτερικό της κυβέρνησης.

«Ο Πρωθυπουργός στην πραγματικότητα δημιουργεί μια σκιώδη Κυβερνητική Επιτροπή που θα λειτουργεί με πρόσωπα που δεν έχουν θεσμικό ρόλο και επίσημο αξίωμα. Είναι αναπόφευκτο τα μέλη της να συγκρουστούν κάποια στιγμή με υπουργούς» παρατηρούν επιτελείς του κ. Γ.Παπανδρέου, σημειώνοντας χαρακτηριστικά ότι είναι δύσκολο να συμβιώσει το τμήμα σχεδιασμού της οικονομικής πολιτικής με τον κ. Γ.Παπακωνσταντίνου, ή το τμήμα σχεδιασμού πολιτικής με έμπειρους υπουργούς, όπως είναι οι Ευ. Βενιζέλος , Αννα Διαμαντοπούλου, Α.Λοβέρδος , Κ. Σκανδαλίδης, Χρ. Παπουτσής κ.ά.

Ταυτόχρονα τα ίδια στελέχη παρατηρούν ότι οι επικεφαλής των τομέων που θα προτείνουν δράσεις και πολιτικές στον Πρωθυπουργό δεν έχουν συνήθως εικόνα του πολιτικού κόστους και των επιπτώσεων που προκαλούνται, αλλά ούτε και την ευθύνη που έχουν οι υπουργοί να υπερασπιστούν τις επιλογές τους στη Βουλή ή στα μέσα ενημέρωσης. «Θα είναι έναόργανο που θα λειτουργεί εκ του ασφαλούς, ενώ οι υπουργοί θα καλούνται στη συνέχεια να βγάλουν τα κάστανα από τη φωτιά» σημειώνουν. Από το 2004 ως σήμερα το προσωπικό που απασχολείται στο πρωθυπουργικό γραφείο διαρκώς αυξάνεται με την αιτιολογία ότι έχουν αυξηθεί και οι ανάγκες λειτουργίας του. Από τα λιτά σχήματα που λειτουργούσαν επί πρωθυπουργίας Ανδρέα Παπανδρέου και Κ. Μητσοτάκη, το Μέγαρο Μαξίμου αύξησε για πρώτη φορά θεαματικά το προσωπικό του επί Κώστα Σημίτη απασχολώντας συνολικά 80 άτομα (συμβούλους, επικεφαλής τμημάτων και διοικητικό προσωπικό). Οι προβλεπόμενες θέσεις μετακλητών υπαλλήλων αυξήθηκαν από 80 σε 105 επί κυβέρνησηςΚώστα Καραμανλή, ενώ στις αρχές του έτους η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου αύξησε τις θέσεις αυτές σε 125, εκ των οποίων οι 53 κατέχουν αξίωμα ειδικού συμβούλου. Τους επόμενους μήνες ο αριθμός των υπαλλήλων αυτών θα αυξηθεί ακόμη περισσότερο, αφού, όπως έχει ήδη ανακοινωθεί από το πρωθυπουργικό γραφείο, «η προβλεπόμενη στελέχωσητων υπηρεσιών του Γραφείου του Πρωθυπουργού στην Ελλάδα είναι ποσοτικά κατά πολύ υποδεέστερη από αυτήν που ισχύει σε άλλες χώρεςμε παρόμοιο μέγεθος και επίπεδοανάπτυξης».

Ταυτόχρονα ο Πρωθυπουργός έχει ήδη συστήσει μια επιτροπή από ξένους εμπειρογνώμονες που προσφέρουν αμισθί τις συμβουλές τους, αλλά, όπως είναι σαφές, δημιουργείται ένα πλέγμα αλληλοσυγκρουόμενων εισηγήσεων για ορισμένα θέματα που μερικές φορές αντί να επιταχύνει τις αποφάσεις οδηγεί το πρωθυπουργικό γραφείο σε απραξία. Στο μεταξύ μόνο τον Δεκέμβριο πραγματοποιήθηκαν στο Μέγαρο Μαξίμου τέσσερις νέοι διορισμοί και ακολουθούν και άλλοι τον Ιανουάριο.

«Ο Λιβάνης του Γιώργου»
Η κυρία Ρεγγίνα Βάρτζελη είναι πρόσωπο της απολύτου εμπιστοσύνης του Πρωθυπουργού, ενώ διαθέτει το ειδικό βάρος για να επιβληθεί σε υπουργούς με επίσης σημαντικό ειδικό βάρος
Η κυρία Ρεγγίνα Βάρτζελη συμπληρώνει εφέτος 29 χρόνια στο πλευρό του κ. Γ. Παπανδρέου. Συνεργάστηκαν για πρώτη φορά επισήμως το 1985, όταν ο κ. Παπανδρέου ορκίστηκε υφυπουργός Νέας Γενιάς, και από τότε τον ακολουθεί παντού αναλαμβάνοντας συνήθως ρόλους «γεφυροποιού» όπου υπάρχουν προβλήματα συνεργασίας και κατανόησης μεταξύ των συνεργατών του. Πολλοί την αποκαλούν «ο Λιβάνης του Γιώργου», αλλά η ίδια επισημαίνει ότι απεχθάνεται τα παρασκήνια και ότι προτιμά τους «καθαρούς λογαριασμούς». Είναι παντρεμένη με τον οδοντίατρο κ.Ν.Βάρτζελη, ιδρυτικό μέλος του ΠαΣοΚ, ο οποίος όμως αποφεύγει τις επαφές με τον κομματικό μηχανισμό. Ωσπου να εγκατασταθεί στο Μέγαρο Μαξίμου ήταν διευθύντρια της Κοινοβουλευτικής Οῶάδας του ΠαΣοΚ, αξίωμα που κατείχε ο κ.Αντ. Λιβάνης όταν αρχηγός του κόμματος ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου . Αποφεύγει τις δεξιώσεις και τις κοσμικές εκδηλώσεις και μέχρι πρότινος κυκλοφορούσε με ταξί επειδή η ίδια δεν οδηγεί. Μετά κόπων και βασάνων δέχθηκε εσχάτως να χρησιμοποιήσει υπηρεσιακό αυτοκίνητο.

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΩΝ ΕΠΙΤΕΛΕΙΩΝ
Από τον Χάρη Παμπούκη στη Ρεγγίνα Βάρτζελη
Η επιδίωξη του κ. Χ. Παμπούκη να προσελκύσει γρήγορες και εντυπωσιακές επενδύσεις όπλισε με επιχειρήματα τους εσωκομματικούς αντιπάλους του που πολύ γρήγορα τον οδήγησαν στην περιθωριοποίηση
Οταν τον Σεπτέμβριο του 2009 ο κ. Γ. Παπανδρέουεγκαταστάθηκε στο Μέγαρο Μαξίμου, παρέλαβε ένα... χάος. Οπως δήλωσε ο ίδιος, δεν υπήρχαν ούτε υπολογιστές στα γραφεία, παρά μόνο ξηλωμένα καλώδια, ενώ η κυβέρνηση έπρεπε να αρχίσει να λειτουργεί από την πρώτη στιγμή με μηδενική περίοδο χάριτος και με πρόσωπα που τα περισσότερα είχαν μηδενική εμπειρία στη διοίκηση. Η νέα κυβέρνηση αρχικώς λειτουργούσε όπως λειτουργούσε η επικοινωνιακή ομάδα στην αντιπολίτευση, με τους κκ. Ι. Ραγκούση και Γ. Παπακωνσταντίνου να έχουν την ευθύνη της επικοινωνίας και τον κ. Χ. Παμπούκη να αναλαμβάνει τον συντονισμό των κυβερνητικών στελεχών. Προτού περάσουν έξι μήνες, και ενώ η χώρα προσέφευγε στον μηχανισμό στήριξης της ΕΕ και του ΔΝΤ, αποδείχθηκε ότι το μοντέλο διοίκησης του πρωθυπουργικού γραφείου είχε σοβαρές αδυναμίες. Ο κ. Παμπούκης άνοιξε γρήγορα πολλά μέτωπα με υπουργούς, ενώ η επιδίωξή του να προσελκύσει γρήγορες και εντυπωσιακές επενδύσεις όπλισε με επιχειρήματα τους εσωκομματικούς αντιπάλους του που πολύ γρήγορα τον οδήγησαν στην περιθωριοποίηση. Από τον περασμένο Αύγουστο ο συντονισμός της κυβέρνησης πέρασε στην ευθύνη του κ. Ραγκούση, ο οποίος όμως είχε ταυτόχρονα την ευθύνη του επικοινωνιακού σχεδιασμού και έπρεπε να επιβλέπει και την εύρυθμη λειτουργία της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, καθώς χωρίς αυτήν δεν μπορεί να προχωρήσει το νομοθετικό έργο.

Διαπιστώθηκε λοιπόν εκ των πραγμάτων ότι θα έπρεπε να υπάρξει και άλλο ένα πρόσωπο που θα επιφορτιζόταν με καθήκοντα εποπτείας του κυβερνητικού έργου και της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, και σύντομα συμφωνήθηκε ότι αυτό δεν μπορούσε να είναι άλλο από την κυρία Ρεγγίνα Βάρτζελη. Η κυρία Βάρτζελη είναι πρόσωπο της απολύτου εμπιστοσύνης του Πρωθυπουργού, διατηρεί άριστες σχέσεις με τον κ. Ραγκούση και τον κ. Παμπούκη, ενώ διαθέτει το ειδικό βάρος για να επιβληθεί σε υπουργούς με επίσης σημαντικό ειδικό βάρος, όπως είναι για παράδειγμα ο κ. Ευ. Βενιζέλος ή ο κ. Δ. Ρέππας.

Ταυτόχρονα διατηρεί έναν ασφαλή δίαυλο με τους επιτελείς της Κοινοβουλευτικής Ομάδας και τον κ. Φ. Πετσάλνικο, ενώ διαθέτει την εμπειρία και την κρίση ώστε «να βλέπει γρήγορα τις αστοχίες και να τις προλαμβάνει προτού εκδηλωθούν καιδημοσίως», όπως δηλώνει για αυτήν συχνά ο κ. Παπανδρέου.

ΒΙΛΦΡΙΝΤ ΜΑΡΤΕΝΣ Ξεχάστε την επιστροφή στη δραχμή

Ο κ. Βίλφριντ Μαρτένς με τον κ. Αντ. Σαμαρά (φωτογραφία αριστερά) σε εκδήλωση του Ινστιτούτου Δημοκρατίας «Κωνσταντίνος Καραμανλής». Ο πρόεδρος του ΕΛΚ καλεί τους νέους Ελληνες να μη στρέψουν την πλάτη τους στην ΕΕ, τονίζει ότι η Ευρώπη και η Ελλάδα είναι αδιαχώριστες και υπενθυμίζει ότι εφέτος συμπληρώνονται 30 χρόνια από την ένταξη της Ελλάδας στην τότε ΕΟΚ την 1.1.1981 (στη φωτογραφία επάνω ο Κωνσταντίνος Καραμανλής υπογράφει τη συμφωνία ένταξης στις 28 Μαΐου 1979)

Ο επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος μιλάει για την κρίση, την Ελλάδα και το μέλλον του ευρώ

ΠΑΥΛΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ
| Παρασκευή 31 Δεκεμβρίου 2010

ΒΕΤΕΡΑΝΟΣ της ευρωπαϊκής πολιτικής, από την ολιγομελή κάστα των ηγετών της Κεντρικής Ευρώπηςπου εργάστηκαν για δεκαετίες για την οικοδόμηση της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Ο βέλγος πρώην πρωθυπουργός (την περίοδο 1979-1990) είναι επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος(ΕΛΚ) τα τελευταία είκοσι χρόνια και κατά
την περίοδο αυτή το ΕΛΚ εξελίχθηκε από μια μάλλον ασήμαντη ομάδαστο μεγαλύτερο κόμμα του Ευρωκοινοβουλίου. Ο κ. Βίλφριντ Μαρτένς
επισκέφθηκε την Αθήνα την Δευτέρα 20 Δεκεμβρίου, αναγορεύθηκε επίτιμος διδάκτορας του Τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Παντείου Πανεπιστημίου, παρουσίασε το βιβλίο του με τίτλο «Εurope:Ι struggle,Ι overcome» («Ευρώπη:Αγωνίζομαι, Υπερνικώ») και μίλησε
σε εκδήλωση του Ινστιτούτου Δημοκρατίας «Κωνσταντίνος Καραμανλής». Στην αποκλειστική συνέντευξη που παραχώρησε προς «Το Βήμα της Κυριακής» ο κ. Μαρτένς εκφράζει τον θαυμασμό του για την Ελλάδα, ασκεί παράλληλα κριτικήστην ελληνική κυβέρνησηκαι πιστεύει ότι η Ευρώπη έχει τη θέληση, τα εργαλεία, αλλά και τον χρόνο για να προχωρήσει σε πρωτοβουλίες υπέρβασης της κρίσης.

- Στην ομιλία σας στο Ινστιτούτο Δημοκρατίας «Κωνσταντίνος Καραμανλής» αναφέρατε ότι θυμάστε με νοσταλγία την εποχή του Ζακ Ντελόρ, του Φρανσουά Μιτεράν και του Χέλμουτ Κολ. Πιστεύετε ότι μια από τις αιτίες της κρίσης είναι το έλλειμμα ηγεσίας στην Ευρώπη, αφού δεν υπάρχουν σήμερα ηγετικές μορφές αντίστοιχου βεληνεκούς;

«Πιστεύω ότι η τρέχουσα οικονομική και χρηματοοικονομική κρίση στην Ευρώπη και στην ευρωζώνη έχει, με έναν παράδοξο τρόπο, ενεργοποιήσει τα ηγετικά αντανακλαστικά πολλών επικεφαλής κρατών και κυβερνήσεων. Τους τελευταίους μήνες βλέπουμε μια πρωτοφανή πολιτική δέσμευση και θέληση για τη θωράκιση της ευρωζώνης και για την εύρεση εργαλείων που θα προστατεύσουν το κοινό νόμισμα στο μέλλον».

- Στην ομιλία σας στην Αθήνα προειδοποιήσατε πως ό,τι κερδίζεται από μια γενιά μπορεί να χαθεί από την επόμενη...

«Πράγματι...».

- Αποκλείετε το ενδεχόμενο ορισμένα κράτη- μέλη να επιστρέψουν στα εθνικά τους νομίσματα, να τυπώσουν νέο χρήμα, να προχωρήσουν σε υποτιμήσεις, να μεθοδεύσουν γενναία αναδιάρθρωση του εθνικού χρέους τους και έτσι να«αναθερμάνουν» την οικονομία και να αντιμετωπίσουν την ανεργία;

«Αποκλείεται! Θα ήθελα να τονίσω πολύ ξεκάθαρα και χωρίς κανέναν δισταγμό ότι η ευρωζώνη και το ευρώ είναι εδώ για να μείνουν. Βρισκόμαστε πολύ μετά από το σημείο της μη επιστροφής στα εθνικά νομίσματα».

- Είναι απίθανο όμως το πολιτικό, κοινωνικό και οικονομικό κόστος της διατήρησης του ευρώ να αποδειχθεί πολύ μεγαλύτερο από το κόστος τηςεπιστροφής στα εθνικά νομίσματα;

«Σας είπα ότι δεν πρόκειται να συμβεί αυτό. Πράγματι, αντιμετωπίζουμε προκλήσεις με την Ελλάδα και την Ιρλανδία, αλλά μαθαίνουμε από αυτές τις εμπειρίες και λαμβάνουμε τις απαραίτητες αποφάσεις. Θα εγκαθιδρύσουμε έναν μόνιμο μηχανισμό σταθεροποίησης για το ευρώ ο οποίος θα ξεκινήσει να λειτουργεί μετά τα μέσα του 2013 και θα εφαρμόσουμε αυτό που ονομάζεται “οικονομική διακυβέρνηση” που θα συμβάλλει στη σύγκλιση των οικονομικών πολιτικών στην ευρωζώνη. Επίσης θα ήθελα να επισημάνω ότι η ευρωζώνη δεν έχει χάσει καθόλου την αίγλη της».

- Γιατί το λέτε αυτό;

«Γιατί, για παράδειγμα η Εσθονία είναι το νεότερο μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης που εντάσσεται στην ευρωζώνη. Περισσότερα κράτη-μέλη θα ακολουθήσουν. Οπως η ΕΕ, έτσι και η ευρωζώνη θα προχωρήσει μπροστά».

- Υπάρχει χρόνος για να προχωρήσει μπροστά; Για παράδειγμα, εσείς υποστηρίζετε την ιδέα της «πολιτικής Ευρώπης», αλλά ακόμη και η Συνθήκη της Λισαβόναςχρειάστηκε οκτώ χρόνια για να ψηφιστεί και να ενεργοποιηθεί. Πόσα χρόνια θα χρειαστεί η «πολιτική Ευρώπη»; «Η Συνθήκη της Λισαβόνας χρειάστηκε πολύ χρόνο για να ενεργοποιηθεί, αλλά άξιζε την αναμονή. Η Συνθήκη αντιπροσωπεύει πολλές βελτιώσεις στον τρόπο λήψης αποφάσεων, στον τρόπο διαμόρφωσης πολιτικών, όπως π.χ. στην εξωτερική πολιτική, στη νομοθετική διαδικασία με τον αναβαθμισμένο ρόλο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου».

- Ναι, αλλά το πρόβλημα είναι ότι η Ευρώπη χρειάστηκε οκτώ χρόνια για τη Λισαβόνα, όταν οι αγορές μπορούν να προκαλέσουν κατακλυσμό μέσα σε οκτώ ημέρες. Εχει η Ευρώπη την πολυτέλεια του χρόνου για να συζητεί επ΄ άπειρον;

«Για την οικονομική διακυβέρνηση δεν συζητούμε επ΄ άπειρον. Προχωρούμε σε αποφάσεις. Νέα νομοθεσία βρίσκεται στο στάδιο της προετοιμασίας και πιστεύω ότι τα βασικά στοιχεία θα είναι έτοιμα ως τον Ιούνιο του 2011. Η Ευρώπη προχωρεί με ταχύτητα. Πρόκειται για μια εξελισσόμενη πολιτική διαδικασία στην οποία ο χρόνος είναι με το μέρος μας».

«Το μέλλον της Ελλάδας είναι στα χέρια σας»
- Στην ομιλία σας στην Αθήνα δώσατε συγχαρητήρια στον κ. Αντώνη Σαμαράγιατί κατόρθωσε να πετύχει σημαντική ανάκαμψη για τη Νέα Δημοκρατία μέσασε έναν χρόνο από τις εθνικές εκλογές του 2009.

«Πράγματι, αξίζουν συγχαρητήρια!». - Ωστόσο η ανάκαμψη της ΝΔ οφείλεται σε σημαντικό βαθμό στο γεγονός ότι ο κ. Σαμαράς αντιτάχθηκε στο μνημόνιο που υπέγραψε η Ελλάδα με την ΕΕ, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ. Θεωρείτε ότι έπραξε σωστά για τη χώρα;

«Συμφωνώ με τη θέση του Αντώνη Σαμαρά ότι οι πολιτικές του Γιώργου Παπανδρέου και της κυβέρνησής του, οι οποίες είναι χτισμένες γύρω από το μνημόνιο, είναι ελαττωματικές γιατί πρώτα και κύρια δεν δημιουργούν οικονομική ανάπτυξη. Για να υπερβεί την κρίση η Ελλάδα χρειάζεται ανάπτυξη, ωστόσο βλέπουμε ότι η οικονομία συρρικνώνεται».

- Στο νέο βιβλίο σας «Εurope: Ι struggle, Ι overcome» εκφράζετε τον θαυμασμόσας για την Ελλάδα, αναφέρετε μάλιστα ότι το όραμα του Ρήγα Βελεστινλή γιαμια βαλκανική ομοσπονδία ήταν προάγγελος της Ενωμένης Ευρώπης. Τι έχετενα πείτε στη νέα γενιά Ελλήνων που καλείται να αντιμετωπίσει αυτή την ιστορική κρίση;

«Εχω να πω ότι η Ελλάδα και η πολιτισμική κληρονομιά της είναι η κύρια βάση της σύγχρονης Ευρώπης. Εχει εμπνεύσει και θα συνεχίσει να εμπνέει την Ευρώπη σε πολλά επίπεδα. Σε λίγες ημέρες η Ελλάδα θα γιορτάσει την 30ή επέτειο της ένταξής της στην Ευρωπαϊκή Ενωση, την οποία οφείλει στο όραμα και στην ηγετική φυσιογνωμία του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Με αυτή την ευκαιρία λοιπόν θα ήθελα να πω στη νέα γενιά των Ελλήνων ότι η Ευρώπη και η Ελλάδα είναι αδιαχώριστες. Προτρέπω τους νέους Ελληνες να μη γυρίσουν την πλάτη τους στην Ευρώπη. Το μέλλον της Ελλάδας και της Ευρώπης είναι στα χέρια σας».

Ερευνα της Κάπα Research για «Το Βήμα»- Τι προσδοκούν οι Ελληνες για το μέλλον και τι πιστεύουν για τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης

Διατηρεί σημαντικό προβάδισμα ο Παπανδρέου, συντριπτικές ευθύνες σε Καραμανλή

ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΑΡΑΚΟΥΣΗΣ | Παρασκευή 31 Δεκεμβρίου 2010

Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ κρίση και οι πολλές αβεβαιότητες που μεταφέρει φαίνεται να επιδρούν καθοριστικάστην ελληνική κοινωνία μεταβάλλοντας ιδέες και συμπεριφορές, καθώς οι σταθερέςκάμπτονται, οι απειλές πολλαπλασιάζονται και η ζωή των ανθρώπων μεταβάλλεται.
Οπως προκύπτει από τη μεγάλη πρωτοχρονιάτικη έρευνα της Κάπα Research για «Το Βήμα της Κυριακής», στο κλείσιμο του 2010 και στην αυγή του
2011 ο ελληνικός λαός κυριαρχείται από αισθήματα φόβου, ανασφάλειας, αμφισβήτησης, οργής αλλά και μεγάλης σύγχυσης για το τι πρέπει να γίνει. Από τα ευρήματα της έρευνας φαίνεται ως τώρα να επικρατούν τα αισθήματα του φόβου και της ανασφάλειας έναντι εκείνων της οργής και της συγκρουσιακής αμφισβήτησης, τα οποία όμως δεν είναι αμελητέα. Σχεδόν οι μισοί δηλώνουν πρόθυμοι να απεργήσουν και να διαδηλώσουν και ένα σημαντικό ποσοστό των ερωτωμένων πάνω από 30% υπερασπίζεται τις καταλήψεις δημόσιων
κτιρίων και εργοστασίων, πάνω από 20% επικροτεί το κλείσιμο των δρόμων και την παρεμπόδιση της κυκλοφορίας, ενώ ένα 14% αναγνωρίζει τη βία ως μέσο έκφρασης και διεκδίκησης και ένα 10% ανέχεται ακόμη και την πρόκλησηζημιών σε κτίρια και καταστήματα.
Ωστόσο απέναντι στις σκληρές επιλογές στέκεται μια πλειονότητα υπομονετική. Η ανάμνηση των καλών ημερών παραμένει ισχυρή και διατηρεί, άγνωστο για πόσο, την ανοχή της κοινωνίας σε υψηλά επίπεδα.

Σύμφωνα με τα συμπεράσματα της Κάπα Research, ουσιαστικά ο κόσμος φοβάται μη χάσει αυτά που έχει και στην πλειονότητά του αυτοσυγκρατείται, αναστέλλει τις πολλές αντιδράσεις, αμφισβητεί και ίσως οικτίρει την πολιτική αλλά δίνει ακόμη ευκαιρίες στην κυβέρνηση και στις συστημικές δυνάμεις ελπίζοντας ενδόμυχα σε διάσωση και σωτηρία της οικονομίας. Είναι ενδεικτικό το γεγονός πως, παρ΄ ότι επτά στους δέκα πιστεύουν ότι η κατάσταση θα χειροτερεύσει και πάνω από τους μισούς περιμένουν ότι το 2011 θα είναι χειρότερο από το 2010, εν τούτοις ελπίζουν ότι τελικώς θα τα καταφέρουμε και δεν θα χρεοκοπήσουμε.

Θα μπορούσε να πει κανείς ότι επικρατεί διχασμός στην ελληνική κοινωνία, ότι οι πολίτες παλεύουν εσωτερικά με την ανασφάλεια, τον φόβο και την κρυφή ελπίδα της διάσωσης. Στην πλειονότητά τους ελέγχουν το θυμικό και τις αντιδράσεις τους, παρ΄ ότι βράζει το αίμα τους και θεωρούν το πολιτικό σύστημα κατώτερο ίσως των περιστάσεων. Οπως προκύπτει από την έρευνα, οι Ελληνες φοβούνται περισσότερο απ΄ όλα μια ενδεχόμενη ανεξέλεγκτη κοινωνική έκρηξη, αισθάνονται μεγαλύτερη απειλή από μια επαπειλούμενη διασάλευση της κοινωνικής ειρήνης παρά από οτιδήποτε άλλο. Δεν είναι τυχαίο ότι κι αυτός ακόμη ο αξιακός κώδικας μεταβλήθηκε με την κρίση. «Πρώτα η υγεία και η οικογένεια» λένε πια οι Ελληνες, μετά η ασφάλεια και τελευταίο το χρήμα, το οποίο έτσι κι αλλιώς δεν έχουν.

Ωστόσο, η ανησυχία για την επαπειλούμενη χρεοκοπία είναι μεγάλη, οι πολίτες τρομάζουν στην ιδέα ότι μπορεί να χάσουν τη δουλειά τους και ορισμένοι σκέπτονται ακόμη και τη λύση της μετανάστευσης. Ανησυχούν λιγότερο για την εκτροπή των δημοκρατικών θεσμών και για την κατάρρευση του πολιτικού συστήματος, συζητούν μεταξύ τους πιο πολύ για την πιθανότητα να κλείσουν οι επιχειρήσεις και να μειωθούν δραστικά οι αποδοχές τους και λιγότερο για το ενδεχόμενο να αποπεμφθεί η Ελλάδα από την ευρωζώνη. Το ευρώ, παρά τα όσα δια

δίδονται και φημολογούνται περί δραχμής, είναι υψηλά στη συνείδηση των πολιτών. Ποσοστό υψηλότερο του 60% προτιμά το ευρώ και αντίστοιχο ποσοστό δεν συζητεί την έξοδο της χώρας από την ευρωζώνη. Προφανώς αισθάνονται ασφάλεια και προσβλέπουν στην Ευρώπη, παρ΄ όλες τις γκρίνιες και τις αμφισβητήσεις. Είναι αυτό κυρίως αποτέλεσμα της μειωμένης εθνικής αυτοπεποίθησης και του γεγονότος ότι νιώθουν πλέον να απομακρύνεται το όνειρο της σύγκλισης και η ιδέα ότι γίναμε και εμείς Ευρωπαίοι.

Πάντως οι πολίτες αποδίδουν τις περισσότερες ευθύνες για την ελληνική κρίση στην κυβέρνηση Καραμανλή, στους κερδοσκόπους των διεθνών αγορών, στις ελληνικές τράπεζες, στη Γερμανία, στην παγκοσμιοποίηση, στην Ευρώπη, στο ευρώ αλλά και στην κυβέρνηση Παπανδρέου, την οποία βεβαίως δεν αθωώνουν.

Εμπιστεύονται περισσότερο τον πνευματικό κόσμο, τον στρατό, τους επιχειρηματίες, τις μη κυβερνητικές οργανώσεις και λιγότερο την κυβέρνηση, την Αστυνομία, τη Δικαιοσύνη, το εκπαιδευτικό σύστημα, τη Βουλή, την Εκκλησία, τη δημόσια διοίκηση και σχεδόν καθόλου τα κόμματα, τα συνδικάτα και τα ΜΜΕ.

Δείχνουν επίσης να τελούν σε καθεστώς σύγχυσης ως προς τον ρόλο, την παρουσία και την εμπλοκή της τρόικας στις ελληνικές οικονομικές και πολιτικές υποθέσεις. Προκύπτει από τις απαντήσεις των πολιτών η μετατόπιση ισχύος, αναγνωρίζεται η τρόικα ως ξεχωριστός εξωγενής παράγων και σε ορισμένες περιπτώσεις σχεδόν αντισταθμίζει ή και υποκαθιστά στη συνείδηση των πολιτών κομμάτια της χαμένης εξουσίας από την κυρίαρχη πολιτική τάξη. Είναι ενδεικτικό το γεγονός ότι ένα ποσοστό κοντά στο 40%, δηλαδή τέσσερις στους δέκα, αντιμετωπίζει θετικά τον οικονομικό έλεγχο της τρόικας, παρ΄ ότι το 50% πιστεύει πως η επιτήρηση επιφυλάσσει εκπλήξεις και επιτείνει την αβεβαιότητα στα νοικοκυριά. Γενικώς τείνει να δημιουργηθεί η εντύπωση στην κοινωνία ότι τρόικα και κυβέρνηση συγκροτούν ένα ιδιότυπο διευθυντήριο και ότι η εξουσία ασκείται συνδυασμένα. Εχει μάλιστα εξαιρετικό ενδιαφέρον το γεγονός ότι οι πολίτες διαχωρίζουν ρόλους, άλλα περιμένουν από την τρόικα και άλλα από την κυβέρνηση. Εμπιστεύονται περισσότερο την τρόικα σε ζητήματα μεταρρυθμίσεων και διαρθρωτικών αλλαγών, για παράδειγμα αναμένουν από τους ξένους σε ποσοστό 70% να συμβάλουν στην καταπολέμηση της φοροδιαφυγής, όπως και προσβλέπουν στην τρόικα για τον εκσυγχρονισμό του κράτους, την ενίσχυση του επιχειρηματικού κλίματος και την εξασφάλιση της οικονομικής σταθερότητας και ανάπτυξης. Και από την κυβέρνηση περιμένουν και ελπίζουν να ρυθμίσει τις κοινωνικές ανάγκες, να ενισχύσει τις ασθενέστερες τάξεις και ομάδες, να φροντίσει τις εργασιακές σχέσεις και τις συντάξεις.

Μπροστά το ΠαΣοΚ, ρεκόρ το λευκό - άκυρο
Η κακή οικονομική κατάσταση προφανώς επιδρά και μεταβάλλει σημαντικά τις διαθέσεις της κοινής γνώμης απέναντι στα κόμματα και στην πολιτική. Οι περισσότεροι πολιτικοί έχουν φθαρεί στον μέγιστο βαθμό και ίσως ο μόνος που διασώζεται είναι ο πρωθυπουργός κ. Γ. Παπανδρέου, στον οποίο οι Ελληνες αναγνωρίζουν ότι προσπαθεί, κοπιάζει και γενικώς παλεύει για τη διάσωση της χώρας. Παραμένει καταλληλότερος πρωθυπουργός με 38,2% έναντι 25,1% του Αντώνη Σαμαρά, δίνει όμως δρόμο στον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης καθώς αναγνωρίζει κάποια πλεονεκτήματα στη διακηρυγμένη από τη Ρηγίλλης οικονομική πολιτική. Ουσιαστικά διατηρεί τον κ. Σαμαρά στο πολιτικό παιχνίδι και αν τα πράγματα εξελιχθούν ομαλά μπορεί κάποια στιγμή να τον αποδεχθεί ως διεκδικητή της εξουσίας. Φαίνεται αυτή η διάθεση και στην πρόθεση ψήφου, αν και εκεί φαίνεται ότι η φθορά των κομμάτων είναι πρωτοφανής, σε επίπεδα μοναδικά.

Στο ερώτημα αν γίνονταν εκλογές την επόμενη Κυριακή εσείς ποιο κόμμα θα ψηφίζατε τα αποτελέσματα είναι αποκαρδιωτικά, τέτοια δεν έχουν εμφανισθεί σε δημοσκόπηση από τη Μεταπολίτευση και δώθε. Το ΠαΣοΚ, ζώντας τη δυσκολότερη φάση από ιδρύσεώς του, σε μη προεκλογικό χρόνο, σε καιρό πλημμυρίδας μέτρων, δείχνει να φθείρεται ταχύτατα, έχει χάσει σχεδόν ολόκληρο το πλεονέκτημα του 2009 και το ποσοστό του περιορίζεται στο 22,2%. Η Νέα Δημοκρατία επίσης δεν κερδίζει, είναι κολλημένη στο 20,2%, μπορεί να υποστηρίζει ότι κλείνει την ψαλίδα αλλά για την ώρα βυθίζεται μαζί με την κυβέρνηση. Το ΚΚΕ εμφανίζεται ενισχυμένο σε επίπεδα υψηλά 8,7%, που του επιτρέπει να ελπίζει σε εντονότερη παρουσία στο μέλλον, ο ΛΑΟΣ έχει μείνει στο 4%, ο ΣΥΡΙΖΑ στο 3,3%, η Δημοκρατική Συμμαχία της κυρίας Μπακογιάννη φαίνεται ότι δεν συγκινεί και μένει κάτω από το 3%, όπως και η Δημοκρατική Αριστερά και οι Οικολόγοι κάτω από 2,5%.

Το εύρημα που εκπλήσσει και φανερώνει τη μετατόπιση, την αμφισβήτηση και την άρνηση συνολικά του πολιτικού συστήματος είναι το λευκό και άκυρο, που έχει φθάσει το 21,2%. Πρόκειται ίσως για το πιο σκληρό μήνυμα της έρευνας για το πολιτικό σύστημα. Το ποσοστό είναι μεγάλο και, αν προστεθούν και οι αναποφάσιστοι, ξεπερνά το 30%. Πράγμα που σημαίνει ότι επί της ουσίας στην παρούσα φάση και συγκυρία δεν μπορούν να γίνουν ασφαλείς προβλέψεις για την εκλογική δύναμη των κομμάτων. Οταν το ένα τρίτο των ερωτωμένων σε μια έρευνα δηλώνει λευκό- άκυρο και αναποφάσιστο, όλα γίνονται αβέβαια και κάθε πρόβλεψη παρακινδυνευμένη.

Η ταυτότητα της έρευνας
Επωνυμία εταιρείας: ΚΑΠΑ RΕSΕΑRCΗ ΑΕ. Αρ. μητρώου:

5 Επωνυμία- όνομα εντολέα: «Το Βήμα» Σκοπός δημοσκόπησης: Ερευνα κοινής γνώμης σχετικά με τις πολιτικές εξελίξεις Ιδιαίτερα χαρακτηριστικά δείγματος:Αντιπροσωπευτικό, άνδρες και γυναίκες, 18 ετών και άνω, βάσει της απογραφής του 2001 της ΕΣΥΕ Μέγεθος δείγματος/ γεωγραφική κάλυψη:

1.047 άτομα, πανελλαδικά, με αναλογική κατανομή στις 13 περιφέρειες της χώραςΧρονικό διάστημα συλλογής στοιχείων:

21-24 Δεκεμβρίου 2010 Μέθοδος δειγματοληψίας: Πολυσταδιακή δειγματοληψία με χρήση quota ως προς τη γεωγραφική κατανομή του πληθυσμού, το φύλο και την ηλικία. Τα αποτελέσματα είναι σταθμισμένα με την ψήφο του 2009 Μέθοδος συλλογής στοιχείων: Η συλλογή των στοιχείων έγινε με τη μέθοδο των τηλεφωνικών συνεντεύξεων και βάσει ηλεκτρονικού ερωτηματολογίου Τυπικό στατιστικό σφάλμα: Μέγιστο σφάλμα 3,03% με διάστημα εμπιστοσύνης 95%

Η Κάπα Research είναι μέλος της ΕSΟΜΑR και του ΣΕΔΕΑ και τηρεί τους κώδικες δεοντολογίας για τη διεξαγωγή και δημοσιοποίηση ερευνών κοινής γνώμης